This is default featured post 1 title
Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.
This is default featured post 2 title
Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.
This is default featured post 3 title
Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.
This is default featured post 4 title
Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.
This is default featured post 5 title
Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.
Showing posts with label ေမာ္ဒန္၀တၳဳတို. Show all posts
Showing posts with label ေမာ္ဒန္၀တၳဳတို. Show all posts
Sunday, 16 October 2011
Tuesday, 24 May 2011
ဒါ အကုန္ပဲလား
ဖ်ားနာေဆာင္(၃)တြင္ ကၽြန္ေတာ္လူနာေစာင့္လုပ္ခဲ့စဥ္က ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူနာႏွင့္ တစ္ခုတင္ေက်ာ္ ၀ဲဖက္ကုတင္က လူနာတစ္ေယာက္ကို ေကာင္းစြာမွတ္ျမင္မိေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူနာႏွင့္ ကပ္လ်က္ခုတင္မွာ လူနာမရွိေသခုတင္လြတ္ ျဖစ္သည္။ နံနက္ပိုင္းကပင္ ထိုခုတင္မွ လူနာသည္ ေဆးရုံမွ ျပန္ဆင္းသြားခဲ့ၿပီဟု သိရသည္။ ထိုလြတ္ေနေသာခုတင္၏ ၀ဲဖက္ခုတင္မွာ လူနာတစ္ဦးရွိသည္။ အသက္အရြယ္ ခပ္ၾကီးၾကီး၊ အသားခပ္ညိဳညိဳ၊ ခပ္ပိန္ပိန္၊ ကိုယ္ေရစစ္သည္။ နာမက်န္း ျဖစ္ေနခဲ့ေသာရက္တို႕က ရွည္ၾကာခဲ့ဟန္တူသည္။ ကိုယ္ခႏၵာမွာ ပိန္လွီလွ်က္ မ်က္တြင္းမ်ားက ခ်ိဳင့္၀င္လွ်က္ရွိသည္။ ေန႔လည္ခင္း အခ်ိန္ေလာက္က သူ႕လက္ေမာင္းေသြးေၾကာမွတစ္ဆင့္ သူ႕ခႏၥာကိုယ္ထဲသို႔ ေသြးတစ္ပုလင္းသြင္းခဲ့တာ ကႊန္ေတာ္ သတိထားမိသည္။ လူနာသည္ မွိန္းေနရာမွ မ်က္လံုးမ်ားကိုဖြင့္၍ မ်က္ႏွာၾကက္ကို တိတ္ဆိတ္စြာ ၾကည့္ေနေလသည္။ ႀကံဳလွီေဖ်ာ့ေတာ့ေသာ သူ႔ခႏဓာကိုယ္က လူနာခုတင္ထက္မွာ အသံုးမ၀င္ေတာ့ေသာ ေဟာင္းႏြမ္းေနသည့္ အရာ၀တၳဳတစ္ခုလို ၿငိမ္သက္စြာ တည္ရွိေနသည္။ လူနာေစာင့္အမ်ိဳးသမီးက လက္မွနာရီကို ၾကည့္လိုက္၏။ ပုလင္းထဲက ေရကို မတ္ခြက္ထဲသို႔ ေလာင္းထည့္လိုက္၏။ ထို႔ေနာက္ လူနာအနီးသို႔ ပို၍တိုးသြားၿပီး ဦးေခါင္းကို မထူက ေဆးျပားႏွစ္ျပားကို တိုက္ေလသည္။ လူနာသည္ သူ၏မ်က္စိကို စံုမွိတ္ကာ ေဆးျပားကို ေရျဖင့္ ၾကိဳးစား၍ ၿမိဳခ်လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ား ဖ်တ္ကနဲ လင္းလာသည္။ ဖ်ားနာေဆာင္(၃) အခန္းမ်က္ႏွာၾကက္တြင္ရွိ ပန္ကာမ်ားလည္း တ၀ီ၀ီလည္ေလသည္။ လူနာေစာင့္အမ်ိဳးသမီးသည္ လူနာကို ေခါင္းအံုးေပၚသို႔ အသာအာယာ ျပန္ခ်လိုက္သည္။ လူနာသည္ သူ၏မ်က္စိအစံုကို ဖ်တ္ကနဲျပန္ဖြင့္ကာ မ်က္ႏွာၾကက္ကို ၾကည့္ေနသည္။ မ်က္ႏွာၾကက္မွာ လည္ေနေသာ ပန္ကာမ်ား . . . ။ ထဘီအနီ၀တ္ သူနာျပဳတစ္ေယာက္သည္ ျပဒါးတိုင္တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ေဆာင္ကာ ေဆးရုံစႀကၤန္လမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာေနသည္။ လူနာေစာင့္အမ်ိဳးသမီးသည္ ဘီရိုပုကေလးေပၚမွ ကိတ္မုန္႔တစ္လံုးကို ထုတ္ယူကာ ဓားျဖင့္ ထက္၀က္ခန္ ့လွီးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လူနာကို ျပန္လည္ထူမတ္ကာ ကိတ္မုန္႔ကို ေကၽြးေလသည္။ ကိတ္မုန္႔မွာ အေတာ့္ပင္ အမ်ိဳးအစားေကာင္းေသာ တန္ဖိုးၾကီးကိတ္ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ ေမႊးပ်ံ႕ေသာ ေထာပတ္နံ႔ကို သည္ဘက္ခုတင္မွပင္ ရေလသည္။ လူနာသည္ ကိတ္မုန္႔ကို သူ၏နာမက်န္းေသာလက္ျဖင့္ ကိုင္ယူလိုက္သည္။ “ဒါ အကုန္ပဲလား” လူနာေစာင့္အမ်ိဳးသမီးကို သူက ေမးျမန္းလိုက္သည့္ အသံသည္ ကၽြန္ေတာ့္နားထဲတြင္ ရက္အေတာ္ၾကာၾကာပင္ စြဲေနခဲ့ပါသည္။ “ဒါ အကုန္ပဲလား” လူနာသည္ ဘာေၾကာင့္ဤေမးခြန္းကို အသံုးျပဳသြားခဲ့ေၾကာင္း ယခုတိုင္ ေသခ်ာစြာ ကၽြန္ေတာ္မသိရွိပါ။ သို႔ရာတြင္ သူေမးျမန္းခဲ့ေသာ စကားသံကို ကၽြန္ေတာ္ မၾကာမၾကာ အမွတ္ရေနမိသည္။ ၾကားေနမိသည္။ နားမလည္ႏိုင္ျခင္း၊ ေၾကကြဲမႈ၊ အခ်ည္းႏွီးျဖစ္ျခင္းနဲ႔ ဘ၀ရဲ့အရသာ အားလံုး ေရာေထြးလွ်က္ . . .။
“ဒါ အကုန္ပဲလား” ဘာလို႔ သူဒီလိုေမးပါလိမ့္။ သူသည္ သူ႔လက္ထဲမွ ကိတ္မုန္႔၏ ေသးငယ္ေသာ အစိတ္အပိုင္း အနည္းငယ္မွ်ကိုသာ စားခဲ့ပါသည္။ “ဒါ အကုန္ပဲလား” ဘာလို႔ သူဒီလိုေမးပါလိမ့္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ တစ္ဖက္ခုတင္မွေနရင္း ေယာင္ယမ္းကာ တံေတြးကို ၿမိဳခ်လိုက္မိေသးသည္။ ကိတ္မုန္႔က အေကာင္းစားဆိုတာ ေသခ်ာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိတ္မုန္႔ဖိုၾကီးတစ္ခုအနီးတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္ပါသည္။ ကိတ္မုန္႔ဖုတ္ေသာ အလုပ္သမားတို႔၏ ေန႔ေန႔ညည ဆူဆူညံညံ စကားသံမ်ား၊ မုန္႔စပ္ မုန္႔ေမႊစက္မ်ား၏ တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း တဒီးဒီး ေအာ္ျမည္လည္ပတ္သံမ်ား၊ စိမ္းေရႊေရႊစူးရဲရဲ အနံ႔မ်ား၊ ထို႔ေနာက္ သင္းပ်ံ႕ေမႊးၾကိဳင္ေသာ ကိတ္မုန္႔ပူပူေႏြးေႏြး၏ စားခ်င္ဖြယ္အနံ႔မ်ားကို ေကာင္းစြာႀကံဳေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ ကိတ္မုန္႔ဖိုသို႔ သၾကားအိတ္မ်ား တင္ေဆာင္လာေသာ ကားႏွင့္ ဂ်ံဳအိတ္မ်ား တင္ေဆာင္လာေသာ အလံုပိတ္၀န္တင္ကားၾကီးမ်ား ထိုးဆိုက္လာသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ကိတ္မုန္႔ပို႔ေသာ အလုပ္သမားမ်ား စက္ဘီး၊ ဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီျဖင့္ ၀င္ေရာက္လာၾကသည္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ လက္ဆြဲအိတ္၊ လက္ဆြဲျခင္းမ်ားျဖင့္ ကိတ္မုန္႔လာေရာက္၀ယ္ယူသူမ်ားကိုလည္းေကာင္း ျမင္ေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ မီးက်ီး၊ မီးခဲတို႔ျဖင့္ အၿမဲလိုလို ပူျပင္းေနတတ္ေသာ ကိတ္မုန္႔ဖိုၾကီးထဲမွ ကိတ္မုန္႔မ်ား ေန႔စဥ္ထြက္ရွိလာၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ ကိတ္မုန္႔ဖုတ္ေသာ အလုပ္သမားတို႔က ဖိုၾကီးထဲမွ ကိတ္မုန္႔မ်ားကို ေန႔စဥ္ထုတ္ယူၾကၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ ကိတ္မုန္႔ဖိုၾကီးထဲမွ ထြက္ရွိလာေသာ ကိတ္မုန္႔မ်ားသည္ အျခားေသာအရပ္ေဒသ ေနရာအသီးသီးသို႔ ေန႔စဥ္ပ်ံ႕ႏွံ႔ေရာက္ရွိသြားၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ညဖက္တခ်ိဳ႕တေလတြင္ ေပါင္မုန္႔ဖိုဖက္ဆီသို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ရွိသြားတတ္ပါသည္။ ထိုအခါတြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးစ ျပဳလာေသာ မုန္႔ဖုတ္သမားေလးက ကၽြန္ေတာ္စားဖို႔ ကိတ္မုန္႔တစ္လံုးတစ္ေလ ေပးတတ္ပါသည္။ အနည္းငယ္မီးကၽြမ္းေနေသာ ကိတ္မုန္႔တစ္လံုး သို႔မဟုတ္ ေဖာင္းၾကြမေနပဲ ပံုသဏၭာန္မမွန္ျဖစ္ေနေသာ ကိတ္မုန္႔တစ္လံုး၊ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ေတာ့ အခ်ိဳဓာတ္လြန္ကဲေနသည့္ အစမ္းဖုတ္ထားေသာ ကိတ္မုန္႔တစ္လံုး၊ ကၽြန္ေတာ္သည္ မုန္႔ဖုတ္သမားေလးက ေပးေသာ ကိတ္မုန္႔ကို ယူေဆာင္လာကာ မိမိအခန္းတြင္ ညအခ်ိန္မ်ား၌ တိတ္ဆိတ္စြာ စားေသာက္ခဲ့သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေန႔ရက္မ်ားတြင္ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲရွိ ကိတ္မုန္႔အေရာင္းဆိုင္ၾကီးတစ္ဆိုင္သို႔ ေရာက္ရွိသြားတတ္ၿပီး အၫိဳေရာင္သစ္သီးကိတ္ ေကာင္းေကာင္းတစ္လံုးကို ေစ်းၾကီးၾကီးေပး၍ ၀ယ္ယူတတ္ပါသည္။ ထိုေန႔က တစ္ဖက္ခုတင္မွ လူနာသည္ ကိတ္မုန္႔ကိုမစားမီ “ဒါ အကုန္ပဲလား”ဟု ေမးျမန္းသြားခဲ့သည္။ ညေနခင္း ေမွာင္ရီၿဖိဳးဖ် လမ္းမီးမ်ား လင္းလာခ်ိန္တြင္ လူနာသည္ ေကာင္းစြာသတိမရေတာ့ေပ။ “ဒါ အကုန္ပဲလား”ဟု သူ ေမးျမန္းခဲ့ေသာ ကိတ္မုန္႔အပါအ၀င္ အရာအားလံုးကို သူသတိမရေတာ့ဟု ထင္ပါသည္။ တာ၀န္က်ဆရာ၀န္၏ ဂ်ဴတီကုတ္ျဖဴျဖဴသည္ လူနာခုတင္မ်ားၾကားမွာ တေရြ႕ေရြ႕ ေရြ႕လ်ားသြားပါသည္။ လူနာေစာင့္အမ်ိဳးသမီးသည္ စိတ္ထိခိုက္ေနသည္ကို ဣေျနၵဆည္၍ ပစၥည္းပစၥယမ်ားကို သိမ္းဆည္းေနပါသည္။ လူနာသည္ ေကာင္းစြာသတိမရေတာ့ပါ။ လူနာေစာင့္အမ်ိဳးသမီးသည္ မိနစ္၂၀ခန္႔အတြင္း ပစၥည္းပစၥယမ်ားကို၊ အရာ၀တၳဳမ်ားကို စနစ္တက် သိမ္းဆည္းၿပီးသြားပါသည္။ ဆရာ၀န္ႀကီးမ်ား၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ လူနာကို အိမ္သို႔ျပန္လည္ ေခၚေဆာင္သြားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မိမိခုတင္မွာထိုင္၍ ၿငိမ္ေနမိသည္။ ညဥ့္နက္လာေသာအခါ ဖ်ားနာေဆာင္(၃)သည္ ပို၍တိတ္ဆိတ္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္။ သူ႔အသံကို ၾကားေနမိသည္။ “ဒါ အကုန္ပဲလား” ဘာျဖစ္လို႔ ေမးတာပါလိမ့္။ မုန္႔ဖိုထဲမွာ ပူပူေႏြးေႏြး ကိတ္မုန္႔မ်ားက ကမာၻႀကီးထဲသို႔ ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္ ခုန္ထြက္လာၾကၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အတူ ဖ်ားနာေဆာင္(၃)တြင္ လူနာေစာင့္လုပ္ခဲ့စဥ္က ၾကားခဲ႔ရေသာ အသံတစ္သံကိုလည္း အမွတ္ရေနဆဲျဖစ္သည္။ “ဒါ အကုန္ပဲလား”။ နာမက်န္းသူ လူသားတစ္ေယာက္က ဤသို႔ ေမးခြန္းထုတ္သြားခဲ့ေလသည္။ ဒါ အကုန္ပဲလား . . . . . ။ ကလ်ာမဂၢဇင္း
(ဇာတိရပ္ရြာ ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ – ေနမ်ိဳး။ လင္းသစ္ေရာင္စဥ္ – ဇူလိုင္၊ ၂၀၀၈)
Tuesday, 17 May 2011
စာအုပ္ႏွင့္ လူ
သူ႔ပံုပန္းကအၿငိမ္းစား ပါေမာကၡႀကီးတစ္ဦး အသြင္ႏွင့္တူ၏။ ေဖြးေဖြးျဖဴ၍ ၿဖီးသင္ေလ့ရွိဟန္မတူေသာ ဆံပင္မ်ားက ကုပ္ထိလုနီး ရွည္လ်ားစြာျပန္႔က် ေနသည္။ ရႈံ႕တြတြသူ႔မ်က္ႏွာ နီစပ္စပ္ေပၚတြင္လည္း မွဲ႕ေျခာက္ႏွင့္ အေရးအေၾကာင္း အတြန္႔မ်ားျပည့္ႏွက္ေန၏။ သူ႔ႏွာေခါင္းခြၽန္ခြြၽန္ေပၚတြင္ အၿမဲရွိ ေနတက္သည့္ အေ၀းအနီးၾကည့္ႏိုင္ေသာ အနက္ေရာင္ ေကာ္ကိုင္းမ်က္မွန္သည္လည္း သူ႔နည္းတူ အ္ိုမင္းေန ေလၿပီ။သူ႔ေခါင္းတြင္ စြပ္ထားရာတြင္ ၿမဲျမန္ေစရန္ ထိုမ်က္မွန္၏ ကားေနေသာ ကိုင္းႏွစ္ဖက္အဖ်ားကုိ သားေရႀကိဳးႏွင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ ဆက္သြယ္ထား၏။
အစိမ္းေရာင္ ဘန္ေကာက္လံုခ်ည္တစ္ထည္ႏွင့္ အေရာင္လြင့္ ပ်ယ္စျပဳေနေသာ တိုက္ပံုအကၤ် ီ အနက္ႀကီးတစ္ထည္တို႔မွာ သူ ၀တ္ေနက် အဆင္အယင္မ်ား ျဖစ္၏။ ကိုင္းေနေသာ သူ႔ခါး ေၾကာင့္ ေရွ႕ကုိငိုက္တြဲက်ေနသည့္ တုိက္ပံု အက်ႌအနက္ႀကီးမွာ သူ႕ကိုယ္ႏွင့္စာလွ်င္ အေတာ္ပင္ ဖားလ်ားပြေယာင္းေနသည္ဟု ထင္စရာရိွ၏။ သူ႔ပခံုးေပၚမွာ လြယ္လာတက္ေသာ တြဲအိ ေနသည့္ လြယ္အိတ္အနက္ႀကီး၏ အေလးခ်ိန္ေၾကာင့္လည္း သူ႔ခါးမွာ ပို၍ ပိကိုင္း သေယာင္ရွိ၏။ ခါးကိုင္းကိုင္းျဖင့္ ထိုလြယ္အိတ္အနက္ႀကီးအား တနင့္တပိုးထမ္း သည္ကို ျမင္လွ်င္ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းထဲကုိ သူတရြရြျဖည္းညင္းစြာ ေလွ်ာက္လွမ္း ၀င္လာသည္ကို ျမင္လွ်င္ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းထဲရွိ စာအုပ္သည္မ်ား လႈပ္လႈပ္ရွား ရွားျဖစ္သြားၾကစၿမဲပင္။
သူ႔အမည္မွာ ဦးဘအ္ိုျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔အမည္ကုိ ပန္းဆိုး တန္းလမ္းထဲရွိ ဘယ္စာအုပ္သည္ကမွ မသိ။ အားလံုးက တညီတညႊတ္တည္း “ဆရာႀကီး” ဟုသာ ရိုေသစြာေခၚေ၀ၚ ဆက္ဆံေလ့ရွိၾကသည္။ သူတို႔အားလံုးက ဤလူႀကီးသည္ တကၠသိုလ္တစ္ခုခုမွ အၿငိမ္းစားပါေမာကၡအိုႀကီးတစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ စီးပြားပ်က္သြားရွာေသာ စာေပျမတ္ႏိုးသည့္ သူေဌး ေဟာင္းႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္မည္ဟုသာ အေတြးကိုယ္စီႏွင့္ လက္ခံထားၾက၏။ သူဘယ္မွာေနသည္။ သူ႔မိသားစု ရွိမရွိ ဆိုတာ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းကို မည္သူကမွမသိ။ သူတို႔သိသည္က ဦးဘအ္ို၏ လြယ္အိတ္ထဲတြင္ အဖိုးတန္ရွားပါးေသာ စာအုပ္မ်ား ပါလာတတ္ သည္ဆိုေသာ အခ်က္သာျဖစ္၏။
ပန္းဆိုးတန္း၊ သံုးဆယ္ခုႏွစ္လမ္း တစ္၀ိုက္သည္ စာအုပ္ ေဟာင္းေရာင္း ၀ယ္သူမ်ား၊ စာၾကမ္းပိုးမ်ား ေလ့လာ က်က္စားရာ ေဒသျဖစ္၏။ ထိုတစ္၀ိုက္က စာအုပ္သည္မ်ား သည္ စာအုပ္ေရာင္းလည္းေရာင္း၏။ ၀ယ္လည္း၀ယ္၏။ ဦးဘအိုသည္ သူတို႔၏ ေဖာက္သည္တစ္ဦးျဖစ္၏။ အ၀ယ္သမား ေဖာက္သည္မဟုတ္ အေရာင္းသမားေဖာက္သည္ ျဖစ္သည္။
အႏွစ္ႏွစ္အလလက စုေဆာင္းထားသမွ်ကုိ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ လာေရာင္းၾကသူေတြ လက္ထဲ၀ယ္ အဂၤလိပ္ ျမန္မာစာအုပ္ေကာင္းမ်ားပါ လာတက္၏။ အင္မတန္ ခ်ဳိသာေသာ ေစ်းႏႈန္းျဖင့္ ၀ယ္ယူရေသာ စာအုပ္မ်ားကို ျပန္ေရာင္းေသာအခါ သူတို႔နင့္ခနဲ အျမတ္ရေလ့ရွိသည္။ အခုတေလာ အထူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္လိုေရးထားေသာ ကမာၻ႕ ဂႏၱ၀င္ စာအုပ္မ်ားမွာ အ၀ယ္လိုက္ေနသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔က အစိုးရစာအုပ္မ်ားမွာ ႏွစ္က်ပ္ခြဲ သံုးက်ပ္ႏွင့္ ၀ယ္ခဲ့ရေသာ စာအုပ္မ်ားမွာ ယခုေစ်းကြက္တြင္ ႏွစ္ဆယ္၊ အစိပ္ျဖစ္ ေနသည္။ ကမူး၊ ဆတ္၊ ဂြၽိဳက္၊ ကပ္ဖကာ စသူတို႔၏ စာအုပ္ဆိုလွ်င္ ထို႔ထက္ေစ်း ေခၚရ၏။ ေလးငါးဆယ္ဆိုလည္း ၀ယ္မည့္သူ မနည္း။
စာရူးေပရူးကေလးမ်ားသည္ ထိုဆိုင္မ်ားရွိရာသိုု႔ ေခ်ာင္းေပါက္ မတက္ ေရာက္လာကာ ကမာၻ႔ဂႏာၱ၀င္တြင္ ဖတ္ရခက္ခဲသည္ ဆိုေသာ နာမည္ႀကီးေပ့ဆိုေသာ၊ အႏုပညာေျမာက္လွသည္ ဆိုေသာ စာအုပ္မ်ားကို ၾကားဖူးနား၀ေလာက္ျဖင့္ တဖြဖြ ေမးၾက၀ယ္ၾကသည္။ ထိုစာရူးေပရူးေလးမ်ားထဲတြင္ တကၠသိုလ္ မွ ဆရာေပါက္စေလးမ်ား၊ ကိုယ့္ကို ကမာၻ႕စာေပးႏွင့္ အကြၽမ္း တ၀င္ ရွိသည္ဟု အထင္ခံခ်င္ေနရွာေသာ ပိုက္ဆံရွိ သားသမီးမ်ား၊ စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာ ေပါက္စကေလးမ်ား စသျဖင့္ လူစံုပါ၏။ ထိုအထဲမွ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ စာအုပ္နာမည္ေလာက္ပင္ အေတာ္ႀကိဳးစားဖတ္ရမည့္သူေတြ ျဖစ္သည္။ သို႔ ေသာ္ ဟန္လုပ္ကာ အလုအယက္၀ယ္ၾကသည္။ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာ ဂ်ိမ္းဂြၽိဳက္ ေၾကာင္းပါလာလွ်င္ ဂ်ိမ္းဂြၽိဳက္ စာအုပ္လာေမး၏။ ေသာမတ္မန္းအေၾကာင္း ပါလာလွ်င္ ေသာမတ္မန္းစာအုပ္ကို လာေမး၏။ ဗာဂ်ီးနီယား၀ုဖ္ အေၾကာင္းပါလာလွ်င္၊ ကပ္ဖကာ အေၾကာင္းပါလာလွ်င္ ျမန္မာလို ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ကာ အဲဒီစာအုပ္ေတြ မရွိဘူးလား ဟု အဂၤလိပ္လိုစာအုပ္ကို သူတို႔ လာေမးတတ္ၾက၏။
စာအုပ္သည္မ်ားအဖို႔ ထိုလူစုမွာ အျမတ္အစြန္းႀကီးႀကီး ရႏိုင္ေသာ ပံုေသေဖာက္သည္မ်ားျဖစ္၏။ ထို ခ်ည္ၿပီးတုတ္ၿပီး ၀ယ္သူမ်ားကို အရွည္သျဖင့္ ဆြဲေဆာင္ထားႏိုင္ရန္အတြက္ သူတို႔စာအုပ္မ်ားကို ႀကိဳးစားရွာေဖြၾကရသည္။ စာအုပ္ေကာင္း မ်ားကလည္း ရွားပါးတန္သေလာက္ ရွားပါးေန၏။ ထိုအေျခ အေနမ်ဳိးတြင္ ဦးဘအိုမွာ သူတို႔အတြက္ တန္ဖိုးရွိလွေသာ အေထာက္အပံ့ေကာင္းႀကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေလသည္။
ထိုေၾကာင့္ ဦးဘအို ပန္းဆိုးတန္း၊ သံုးဆယ္ခုႏွစ္လမ္း စာအုပ္ တန္းဘက္ကို ေရာက္လာလွ်င္ အားလံုးလိုလိုက ပ်ဳပ်ဳငွာငွာ ႀကိဳဆိုေလ့ရွိၾက၏။ ဦးဘအို လာတိုင္းလည္း သူလြယ္လာသည့္ လြယ္အိတ္ႀကီးႏွင့္ တစ္လံုးစာအုပ္ေကာင္းမ်ား အျပည့္အသိပ္ ပါလာတက္၏။ ျမန္မာစာအုပ္မ်ားမဟုတ္ တန္ဖိုးရွိ အဂၤလိပ္ စာအုပ္မ်ားျဖစ္သည္။
ဒီေန႔လည္း ဦးဘအိုသည္ သူ႔ဆီမွ စာအုပ္၀ယ္ေနက် ပန္းဆိုးတန္းက ကိုတင္အိဆိုင္မွာ ေရာက္ေန၏။ ကိုတင္အိ ဆိုသူက ေစ်းႏွိပ္ေပးေလ့မရွိ။ အေရာင္း အ၀ယ္ျဖစ္ ၿပီးလွ်င္ လက္ဖက္ရည္ေတြ ဘာေတြ တိုက္ေသးသည္။ သူႏွင့္ လူခ်င္း လည္း အတန္အသင့္ ရင္ႏွီွးေန၏။ ဦးဘအို လြယ္အိတ္ အနက္ႀကီးထဲမွ စာအုပ္မ်ားကို ကိုတင္အိက အျပင္မွာ တစ္အုပ္ခ်င္းထုတ္ကာ ပံုရင္း .... က
“ဂြၽန္ကိ၊ ရွယ္လီ၊ ၀ီလ်ံဘလိတ္၊ ဒီအပတ္ ဆရာႀကီး စာအုပ္ေတြက ရိုမန္ တစ္ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြခ်ည္းပါလား၊ ကဗ်ာစာအုပ္ဆိုရင္လည္း ဟိုတစ္ေခါက္က လိုရစ္ခ်က္၀က္ဘာ၊ ေရာဘတ္လို၀ယ္တို႔၊ ပရဲဗတ္တို႔လို ေမာ္ဒန္ဆရာေတြဟာ ယူလာပါ၊ ဒါက ဒစ္ကင္း ဒါက ေရာဘတ္ဖေရာ့၊ ဟာ.... ေသာမတ္ဟာဒီ ၀တၳဳေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါလား၊ ပါးလ္အက္စ္ ဘတ္ စာအုပ္ေတြလဲ ပါတယ္။ သူတို႔က လူသိပ္မဖတ္ေတာ့ဘူး ဆရာႀကီးရဲ႕ ေခတ္ကုန္ေနၿပီ။”
ဦးဘအိုက ကိုတင္အိေျပာသမွ် ေခါင္းသာညိတ္ျပ၏။ ေထာက္ခံ သည့္ သေဘာျဖင့္ေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူ။ သူေခါင္းညိတ္ေနပံုက “ေလာကႀကီးအေၾကာင္း အလံုးစံု ငါသိပါတယ္” ဆိုသည့္ ပညာရွိႀကီးတစ္ဦး တစ္ကိုယ္တည္း ႏွလံုးသြင္းေနပံုႏွင့္သာ တူ၏။
“ေတာ္ေသးတယ္ ဆရာႀကီးေရ၊ ကမူးရဲ႕ ေအာက္ဆိုက္ဒါစာအုပ္ ကေလးရယ္၊ နာဘိုေကာ့ဗ္နဲ႔ ေဆာဘဲလ္ဘိုးရဲ႕ ၀တၳဳတို ေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ ကေလးေတြရယ္ ပါလာေပလို႔၊ ဂ်က္ကာ ရိုယက္၊ ေသာမတ္ပင္ခြၽန္း၊ စူဆန္ဆြန္တက္၊ ဒါက ဂြၽဳိက္စ္ကာ ရိုးအုတ္၊ သူတို႔စာအုပ္အေၾကာင္းေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လဲ ေကာင္း ေကာင္းမသိဘူး ”
ဦးဘအိုက ေခါင္းညိတ္ျပန္၏။ ဒီအဘိုးႀကီးက စကားနည္းသည္။ ပညာရွိ ဆိုတာ မတီးလွ်င္ မျမည္တဲ့စည္နဲ႔တူတယ္ဆိုတဲ့ စကားရွိသားပဲ။ တစ္လကို ႏွစ္ေခါက္သံုးေခါက္ ထိုလူႀကီး သူတို႔ဆီိကုိ စာအုပ္ေတြ လာေရာင္းေနခဲ့သည္မွာ တစ္ႏွစ္ ေက်ာ္ခန္႔ရွိၿပီ။ သူေရာင္းၿပီးခဲ့သည့္ စာအုပ္မ်ားကို ေရတြက္ ၾကည့္မည္ ဆိုလွ်င္ေတာင္ အေရအတြက္အားျဖင့္ နည္းမည္ မဟုတ္ေတာ့။ ေနာက္ေရာင္းဖို႔ အမ်ားႀကီး က်န္ေသးတယ္ဟု ေျပာဖူးေသး၏။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္မွတ္ ေလ့လာထားခဲ့ၿပီးၿပီဆိုေတာ့လည္း ဆရာႀကီး ဤမွ် တည္ၿငိမ္မႈရွိေန သည္ကို ဆန္းသည္ဟု မဆိုသာ။ တစ္ခါတေလ သူတို႔က စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း ေျပာလွ်င္လည္း အျပံဳးျဖင့္သာ နားေထာင္ေနတက္သည္။ အျပန္အလွန္ လက္ခံ ေဆြးေႏြး ရေလာက္ေအာင္ သူတို႔မွာ အရည္အခ်င္းမရွိဟု ယူဆေလ သလားမသိ။
“ဆရာႀကီး၊ ေသာမတ္မန္းရဲ႕ “မက္ဂ်စ္ေမာင္းတိန္း” မရွိဘူးလား၊ ဒီဘိုးဗြား ရဲ႕ ‘ေအာဆက္အင္ဒန္း’ ေရာ၊ ဆင္ကလဲလြီ စာအုပ္ေတြေရာေပါ့၊ ယူလာခဲ့ပါ၊ အထူးသျဖင့္ ကပ္ဖကာရဲ႕ ရဲတိုက္စာအုပ္ရွ္ိရင္ လိုခ်င္တယ္။ ေစ်းေကာင္းရမယ္ ဆရာႀကီး၊ အဲဒီစာအုပ္ကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေအာ္ဒါမွာထားတာပဲ သံုးေလးဦးရွိ တယ္”
ဦးဘအိုက ေခါင္းညိတ္ျပန္သည္။
ဦးဘအို အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမာေမာျဖင့္ လြယ္အိတ္ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚခ် သည္။ အိမ္က ထြက္သြားစဥ္က စာအုပ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနေသာ လြယ္အိတ္ႀကီးမွာ အိမ္ကို ျပန္လာေတာ့ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငရုတ္၊ ၾကက္သြန္တို႔ျဖင့့္ ျပည့္လာ၏။
သူ႔အိမ္က ဆယ္မိုင္ကုန္းမွာရွိသည္။ ဓနိမိုး ထရံကာအိမ္ ခပ္ေသးေသးသာ ျဖစ္သည္။ အိမ္ေပၚမွာ တန္ဖိုးႀကီးေသာ ပရိေဘာဂဟူ၍ မရွိ၊ ဖရိုဖရဲျဖစ္ေနေသာ စာအုပ္ပံုႀကီး တစ္ပံုေတာ့ရွိ၏။
စာအုပ္ႀကီးကိုျမင္ေတာ့ ကြယ္လြန္သူ သူ႔ဆရာႀကီး ဦးေအာင္ဆက္ကို ဦးဘအို သတိရလာသည္။ ဦးေအာင္ဆက္ သည္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဌာနတစ္ခုမွ ပါေမာကၡႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္သည္။ သူ႔ဘ၀ကုိ စာေပေလ့လာျခင္း၌သာ ထာ၀ရ ျမွပ္ႏံွထားခဲ့ေသာ လူပ်ဳိႀကီးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဦးေအာင္ဆက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ေနစဥ္ကေတာ့ တကၠသိုလ္ကေပးေသာ အိမ္တစ္ေဆာင္တြင္ေန၏။ ေဆြမရွိမ်ဳိးမရွိ တစ္ေကာင္ၾကြက္ ျဖစ္ေသာ ဦးေအာင္ဆက္အဖို႔ အိမ္ေထာင္ထိန္းသိမ္းရန္ လူ တစ္ဦးလိုေနသည္။ ထမင္းခ်က္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ကအစ တာ၀န္ ယူႏိုင္မည့္သူျဖစ္ရမည္။ သို႔ေသာ္ သူက လူလြတ္တစ္ဦးဆိုေတာ့ မိန္းမအေဖာ္ႏွင့္လည္း မသင့္ေတာ္ျပန္ေခ်။ သို႔ျဖင့္ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္၏ ဆက္စပ္ေပးမႈႏွင့္ သူ႔ဆီကို ဦးဘအို ေရာက္ လာသည္။
ဦးဘအိုကလည္း ေတာက တက္လာေသာ တစ္ေကာင္ၾကြက္ တစ္ေယာက္ျဖစ္၏။ တျခားအလုပ္ မရခင္စပ္ၾကား ခဏခိုနား မည္ဆိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဦးေအာင္ဆက္ထံ ေရာက္ခဲ့ ေသာ ဦးဘအိုမွာ မထင္မွတ္ဘဲ အႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ ဦးေအာင္ဆက္ ေသဆံုးခ်ိန္အထ္ိ အတူေနျဖစ္ခဲ့ေလေတာ့သည္။
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွ ဦးေအာင္ဆက္ အၿငိမ္းစား ယူေသာအခါ သူ တို႔ဆရာတပည့္ႏွစ္ဦး ဤဆယ္မိုင္ကုန္းမွာ အိမ္ကေလးတစ္လံုးေဆာက္၍ ေျပာင္းေရႊ႕ေနၾကသည္။ ဦးေအာင္ဆက္၏ အၿငိမ္းစားလစာေငြမွာ အသံုးအျဖဳန္း မရွိေသာ ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္၏ စား၀တ္ေနေရးအမႈ အတြက္ ဖူလံု၏။ ဦးေအာင္ဆက္မွာ စုေဆာင္းၿပီး ေငြေၾကးဟူ၍ မည္မည္ရရမရွိ။ တစ္သက္လံုး သူရခဲ့သမွ်မွာ စာအုပ္ ၀ယ္ျခမ္းျဖင့္ ကုန္ခမ္းခဲ့သည္။ သူခ်မ္းသာသမွ်မွာလည္း စာအုပ္မ်ားသာ ျဖစ္၏။
လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔ကေတာ့ ဦးဘအိုထက္ ဆယ္ႏွစ္ႀကီးေသာ ဦးေအာင္ဆက္ ေသဆံုးသြားေလသည္။ သူ႔အတြက္ ဦးေအာင္ဆက္ခ်န္ရစ္ခဲ့ ေသာ အေမြပစၥည္းမွာ မ်ားေျမာင္လွစြာေသာ စာအုပ္မ်ားသာျဖစ္၏။
လက္ထဲမွာရွိသမွ် ေငြေၾကးကေလး ကုန္ခန္းသြားေသာအခါ အုိမင္းမစြမ္းရွိ ၿပီျဖစ္ေသာ ဦးဘအိုသည္ စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲ ၾကံဳလာသည္။ ယခုလို အခါမ်ဳိးတြင္ သူ႔၌ လုပ္ကိုင္စားႏိုင္ေသာ ခြန္အားလည္း မရွိေတာ့။ ေရာင္းခ်စား စရာ ေငြေၾကးလည္း မရွိ။ သို႔ျဖင့္ တစ္ေန႔ ပန္းဆိုးတန္း ဘက္ေရာက္ခိုက္ အဂၤလိပ္စာအုပ္မ်ားေရာင္းေနေသာ စာအုပ္ ဆိုင္ တစ္ဆိုင္သို႔ ၀င္ကာ ‘ဒီလိုစာအုပ္ ေတြ ေရာင္းရင္ ၀ယ္သလား’ ဟုေမးမိ၏။ ဆိုင္ရွင္က ‘ယူခဲ့ပါ ဆရာႀကီး ကြၽန္ေတာ္ၾကည့္ေပးပါမယ္’ ဟု ဆိုသည္။
သည္လိုွႏွင့္ ေနာက္ေန႔တြင္ စာအုပ္မ်ားကို လြယ္အိတ္ တစ္လံုးႏွင့္ ထည့္ ယူလာကာ သူျုပ၏။ ဆိုင္ရွင္က ၀မ္းသာ အားရ၀ယ္၏။ ဆိုင္ရွင္ထံမွ သူဘယ္လိုမွ ထင္မွတ္မထားေသာ ေငြေၾကးကို ရသျဖင့္ ဦးဘအို အံ့အားပင္သင့္ေနသည္။ သူ ယူလာေသာ စာအုပ္ႏွစ္ဆယ္ကို တစ္အုပ္ငါးက်ပ္ႏႈန္းျဖင့္ ရွင္းေပး၏။ တစ္ႀကိမ္ က သူပိုက္ဆံျပတ္ခိုက္ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ စကၠဴလည္၀ယ္သည့္ သူတစ္ဦးကို ေခၚ ေရာင္းဖူး၏။ တစ္ပိသာ သံုးက်ပ္ခြဲပဲရခဲ့သည္။ ဆိုင္ရွင္က ေနာက္ရွိရင္လည္း ယူလာခဲ့ပါဦးဟု မွာသည္။ သို႔ျဖင့္ ဦးဘအိုသည္ ေစ်းသံုးလိုတိုင္း ပန္းဆိုးတန္းကုိ လြယ္အိတ္တစ္လံုးႏွင့္ ေရာက္လာကာ စာအုပ္ ေရာင္းသူျဖစ္လာသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္လကို ႏွစ္ႀကိမ္ သံုးႀကိ္မ္ ထက္ သူပိုမေရာင္း။ သူ႔မွာ ဒီထက္ေငြပို မလိုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
အခုေတာ့ သူ႔ဆရာေပးခဲ့ေသာ အေမြအႏွစ္မ်ားျဖင့္ သူႀကီးပြား ေနသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ စာအုပ္မ်ားသာမက သူ႔ဆရာ က်န္ခဲ့သည့္ အ၀တ္အစား အေဟာင္းမ်ားမွာလည္း သူ႔ အ၀တ္အစားျဖစ္ခဲ့သည္။ တိုက္ပံုအက်ႌကေတာ့ သူႏွင့္ နည္း နည္း ပြေနသည္။ သို႔ေသာ္ ၀တ္ဖို႔ျပင္မေနႏိုင္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဆရာက်န္ခဲ့သည့္ မ်က္မွန္။ မ်က္မွန္က အိုေဟာင္းေန ေသာ္လည္း သူ႔အတြက္ စပါးလံုးေရြးရာတြင္ ေကာင္းေကာင္း အသံုး၀င္ေနေသ၏။ စာအုပ္စင္မ်ားကိုေတာ့ သူခြဲျခမ္းကာ ထင္း စိုက္ပစ္ခဲ့သည္။ သူက ပါေမာကၡတစ္ေယာက္မွ မဟုတ္တာ။ ခမ္းခမ္းနားနား စာအုပ္စင္ေတြ ဘာေတြလည္း မလိုလွပါဘူးဟု ေတြးမိသည္။ စာအုပ္ေတြကို ခုလို ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ စုပံုထား လည္း ရတာပဲဟာ။
စာအုပ္မ်ားမွာ အစီအရီေရာ ဖရိုဖရဲပါ အၿပိဳၿပိဳအလဲလဲက် ေထြးသီထပ္ တင္ေနသည္။ ကမူး၏ ပလိပ္၀တၳဳ စာအုပ္မွာ ၾကြက္ကိုက္ထားသျဖင့္ စုတ္ျပတ္ေန၏။ ေတာ္စတိိြဳင္း၏ အင္ညာကရီနီနာေျခရင္းတြင္ ဂ်ဳိးဇက္ကြန္းရဒ္၏ လာ့ဒ္ဂ်င္ လဲက်ေနသည္။ အရင္းက်မ္းမွာ ျခမ်ားစားလ်က္ရွိသည္။ ဟင္နရီဂ်ိမ္း၏ ခ်ဳိးငွက္ အေတာင္ပံမ်ားမွာ ဂ်က္လန္ဒန္၏ သံဖေနာင့္ေအာက္ ေရာက္ေန၏။ မားကြပ္၏ အထီးက်န္ ႏွစ္တရာမွာ ပင့္ကူမွ်င္မ်ား ၿငိတြယ္ေန၏။ ရုဖ္အယ့္လီဆင္၏ ကို္ယ္ေပ်ာက္သူမွာ ပိုးဟတ္ေခ်းမ်ား စြန္းကြက္ေနသည္။ ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဒ္၏ လိႈင္းမ်ားအေပၚတြင္ ဂ်ိမ္းဂြၽိဳက္၏ ယူလီစီး ေရာက္ေန၏။ ဒီအိတ္ခ်္ေလာရင္၏ ေလဒီခ်က္တာလီခ်စ္သူမွာ မ်က္ႏွာဖံုးမရွိေတာ့။ က၀ါဘာတား၏ ႏွင္းပြင့္တိုင္း ျပည္မွာ ဖုန္အလိမ္းလိမ္းတင္ေနသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေမြႊး တေထာင္ ေထာင္ႏွင့္ ပိုးဟပ္ တစ္ခ်ဳိ႕က စာအုပ္ပံုထဲမွ ထြက္လာကာ ဦးဘအိုကိုေငးၾကည့္ၾက၏။ ထုိအထဲမွ တစ္ေကာင္ကို ဦးဘအိုက ခ်စ္စႏိုးျဖင့္ ေကာက္ယူလိုက္ကာ ‘မင္းတို႔လဲ စာအုပ္ေတြကို စားၿပီး အသက္ရွင္ေနရတဲ့ေကာင္ေတြ၊ ငါနဲ႔ ဘ၀တူေပါ့ကြာ’ ဟု ဆိုသည္။ ဦးဘအိုသည္ ထိုအေကာင္မ်ားကို ေမာင္းပစ္ေလ့ မရွိေခ်။
ေမွာင္စပ်ဳိးၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ ဦးဘအို မီးအိမ္ကို ထြန္းညိွေနဆဲမွာ တိုက္ခတ္လိုက္ေသာ ေလေအးတစ္ခ်က္က စုတ္ၿပဲေနေသာ ၀ါးထရံေပါက္မွ တိုး ေ၀ွ႔စိမ့္ယို၀င္လာ၏။ ဤထရံကို သူ အသစ္ျပန္မလဲႏိုင္ေသးခင္ ေလလံုေအာင္ ထရံအေပါက္မ်ားကို စကၠဴႏွင့္ကပ္ကာ ပိတ္ဖို႔ကိစၥကို သတိရလာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ စာအုပ္ပံုထဲက လက္လွမ္းမီရာစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဆြဲယူလိုက္ ကာ စာရြက္မ်ားကို တစ္ရြက္စီျဖဳတ္၍ ထမင္းလံုးေကာ္ႏွင့္ သုတ္ရင္း ထရံမွာ ကပ္ေနမိ၏။
ထိုကဲ့သို႔ သူဆုတ္ၿဖဲ၍ ထရံေပါက္ကို ကပ္ပစ္လိုက္ကာ စာအုပ္မွာ စာအုပ္သည္မ်ားက လိုခ်င္တပ္မက္စြာ တဖြဖြ မွာၾကားေနသည့္ ကပ္ဖကာ၏ ရဲတိုက္ စာအုပ္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုမူ ဘယ္တုန္းကမွ စာမသင္ဖူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္လိုေ၀း၍ ျမန္မာလို ပင္ တစ္လံုးမွ မတတ္ရွာေသာ ဦးဘအိုတစ္ေယာက္ သိႏိုင္ရွာ လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါေခ်။
------------------
သစၥာနီ
အစိမ္းေရာင္ ဘန္ေကာက္လံုခ်ည္တစ္ထည္ႏွင့္ အေရာင္လြင့္ ပ်ယ္စျပဳေနေသာ တိုက္ပံုအကၤ် ီ အနက္ႀကီးတစ္ထည္တို႔မွာ သူ ၀တ္ေနက် အဆင္အယင္မ်ား ျဖစ္၏။ ကိုင္းေနေသာ သူ႔ခါး ေၾကာင့္ ေရွ႕ကုိငိုက္တြဲက်ေနသည့္ တုိက္ပံု အက်ႌအနက္ႀကီးမွာ သူ႕ကိုယ္ႏွင့္စာလွ်င္ အေတာ္ပင္ ဖားလ်ားပြေယာင္းေနသည္ဟု ထင္စရာရိွ၏။ သူ႔ပခံုးေပၚမွာ လြယ္လာတက္ေသာ တြဲအိ ေနသည့္ လြယ္အိတ္အနက္ႀကီး၏ အေလးခ်ိန္ေၾကာင့္လည္း သူ႔ခါးမွာ ပို၍ ပိကိုင္း သေယာင္ရွိ၏။ ခါးကိုင္းကိုင္းျဖင့္ ထိုလြယ္အိတ္အနက္ႀကီးအား တနင့္တပိုးထမ္း သည္ကို ျမင္လွ်င္ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းထဲကုိ သူတရြရြျဖည္းညင္းစြာ ေလွ်ာက္လွမ္း ၀င္လာသည္ကို ျမင္လွ်င္ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းထဲရွိ စာအုပ္သည္မ်ား လႈပ္လႈပ္ရွား ရွားျဖစ္သြားၾကစၿမဲပင္။
သူ႔အမည္မွာ ဦးဘအ္ိုျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔အမည္ကုိ ပန္းဆိုး တန္းလမ္းထဲရွိ ဘယ္စာအုပ္သည္ကမွ မသိ။ အားလံုးက တညီတညႊတ္တည္း “ဆရာႀကီး” ဟုသာ ရိုေသစြာေခၚေ၀ၚ ဆက္ဆံေလ့ရွိၾကသည္။ သူတို႔အားလံုးက ဤလူႀကီးသည္ တကၠသိုလ္တစ္ခုခုမွ အၿငိမ္းစားပါေမာကၡအိုႀကီးတစ္ေယာက္ သို႔မဟုတ္ စီးပြားပ်က္သြားရွာေသာ စာေပျမတ္ႏိုးသည့္ သူေဌး ေဟာင္းႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္မည္ဟုသာ အေတြးကိုယ္စီႏွင့္ လက္ခံထားၾက၏။ သူဘယ္မွာေနသည္။ သူ႔မိသားစု ရွိမရွိ ဆိုတာ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းကို မည္သူကမွမသိ။ သူတို႔သိသည္က ဦးဘအ္ို၏ လြယ္အိတ္ထဲတြင္ အဖိုးတန္ရွားပါးေသာ စာအုပ္မ်ား ပါလာတတ္ သည္ဆိုေသာ အခ်က္သာျဖစ္၏။
ပန္းဆိုးတန္း၊ သံုးဆယ္ခုႏွစ္လမ္း တစ္၀ိုက္သည္ စာအုပ္ ေဟာင္းေရာင္း ၀ယ္သူမ်ား၊ စာၾကမ္းပိုးမ်ား ေလ့လာ က်က္စားရာ ေဒသျဖစ္၏။ ထိုတစ္၀ိုက္က စာအုပ္သည္မ်ား သည္ စာအုပ္ေရာင္းလည္းေရာင္း၏။ ၀ယ္လည္း၀ယ္၏။ ဦးဘအိုသည္ သူတို႔၏ ေဖာက္သည္တစ္ဦးျဖစ္၏။ အ၀ယ္သမား ေဖာက္သည္မဟုတ္ အေရာင္းသမားေဖာက္သည္ ျဖစ္သည္။
အႏွစ္ႏွစ္အလလက စုေဆာင္းထားသမွ်ကုိ အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ လာေရာင္းၾကသူေတြ လက္ထဲ၀ယ္ အဂၤလိပ္ ျမန္မာစာအုပ္ေကာင္းမ်ားပါ လာတက္၏။ အင္မတန္ ခ်ဳိသာေသာ ေစ်းႏႈန္းျဖင့္ ၀ယ္ယူရေသာ စာအုပ္မ်ားကို ျပန္ေရာင္းေသာအခါ သူတို႔နင့္ခနဲ အျမတ္ရေလ့ရွိသည္။ အခုတေလာ အထူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္လိုေရးထားေသာ ကမာၻ႕ ဂႏၱ၀င္ စာအုပ္မ်ားမွာ အ၀ယ္လိုက္ေနသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔က အစိုးရစာအုပ္မ်ားမွာ ႏွစ္က်ပ္ခြဲ သံုးက်ပ္ႏွင့္ ၀ယ္ခဲ့ရေသာ စာအုပ္မ်ားမွာ ယခုေစ်းကြက္တြင္ ႏွစ္ဆယ္၊ အစိပ္ျဖစ္ ေနသည္။ ကမူး၊ ဆတ္၊ ဂြၽိဳက္၊ ကပ္ဖကာ စသူတို႔၏ စာအုပ္ဆိုလွ်င္ ထို႔ထက္ေစ်း ေခၚရ၏။ ေလးငါးဆယ္ဆိုလည္း ၀ယ္မည့္သူ မနည္း။
စာရူးေပရူးကေလးမ်ားသည္ ထိုဆိုင္မ်ားရွိရာသိုု႔ ေခ်ာင္းေပါက္ မတက္ ေရာက္လာကာ ကမာၻ႔ဂႏာၱ၀င္တြင္ ဖတ္ရခက္ခဲသည္ ဆိုေသာ နာမည္ႀကီးေပ့ဆိုေသာ၊ အႏုပညာေျမာက္လွသည္ ဆိုေသာ စာအုပ္မ်ားကို ၾကားဖူးနား၀ေလာက္ျဖင့္ တဖြဖြ ေမးၾက၀ယ္ၾကသည္။ ထိုစာရူးေပရူးေလးမ်ားထဲတြင္ တကၠသိုလ္ မွ ဆရာေပါက္စေလးမ်ား၊ ကိုယ့္ကို ကမာၻ႕စာေပးႏွင့္ အကြၽမ္း တ၀င္ ရွိသည္ဟု အထင္ခံခ်င္ေနရွာေသာ ပိုက္ဆံရွိ သားသမီးမ်ား၊ စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာ ေပါက္စကေလးမ်ား စသျဖင့္ လူစံုပါ၏။ ထိုအထဲမွ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ စာအုပ္နာမည္ေလာက္ပင္ အေတာ္ႀကိဳးစားဖတ္ရမည့္သူေတြ ျဖစ္သည္။ သို႔ ေသာ္ ဟန္လုပ္ကာ အလုအယက္၀ယ္ၾကသည္။ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွာ ဂ်ိမ္းဂြၽိဳက္ ေၾကာင္းပါလာလွ်င္ ဂ်ိမ္းဂြၽိဳက္ စာအုပ္လာေမး၏။ ေသာမတ္မန္းအေၾကာင္း ပါလာလွ်င္ ေသာမတ္မန္းစာအုပ္ကို လာေမး၏။ ဗာဂ်ီးနီယား၀ုဖ္ အေၾကာင္းပါလာလွ်င္၊ ကပ္ဖကာ အေၾကာင္းပါလာလွ်င္ ျမန္မာလို ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ကာ အဲဒီစာအုပ္ေတြ မရွိဘူးလား ဟု အဂၤလိပ္လိုစာအုပ္ကို သူတို႔ လာေမးတတ္ၾက၏။
စာအုပ္သည္မ်ားအဖို႔ ထိုလူစုမွာ အျမတ္အစြန္းႀကီးႀကီး ရႏိုင္ေသာ ပံုေသေဖာက္သည္မ်ားျဖစ္၏။ ထို ခ်ည္ၿပီးတုတ္ၿပီး ၀ယ္သူမ်ားကို အရွည္သျဖင့္ ဆြဲေဆာင္ထားႏိုင္ရန္အတြက္ သူတို႔စာအုပ္မ်ားကို ႀကိဳးစားရွာေဖြၾကရသည္။ စာအုပ္ေကာင္း မ်ားကလည္း ရွားပါးတန္သေလာက္ ရွားပါးေန၏။ ထိုအေျခ အေနမ်ဳိးတြင္ ဦးဘအိုမွာ သူတို႔အတြက္ တန္ဖိုးရွိလွေသာ အေထာက္အပံ့ေကာင္းႀကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေလသည္။
ထိုေၾကာင့္ ဦးဘအို ပန္းဆိုးတန္း၊ သံုးဆယ္ခုႏွစ္လမ္း စာအုပ္ တန္းဘက္ကို ေရာက္လာလွ်င္ အားလံုးလိုလိုက ပ်ဳပ်ဳငွာငွာ ႀကိဳဆိုေလ့ရွိၾက၏။ ဦးဘအို လာတိုင္းလည္း သူလြယ္လာသည့္ လြယ္အိတ္ႀကီးႏွင့္ တစ္လံုးစာအုပ္ေကာင္းမ်ား အျပည့္အသိပ္ ပါလာတက္၏။ ျမန္မာစာအုပ္မ်ားမဟုတ္ တန္ဖိုးရွိ အဂၤလိပ္ စာအုပ္မ်ားျဖစ္သည္။
ဒီေန႔လည္း ဦးဘအိုသည္ သူ႔ဆီမွ စာအုပ္၀ယ္ေနက် ပန္းဆိုးတန္းက ကိုတင္အိဆိုင္မွာ ေရာက္ေန၏။ ကိုတင္အိ ဆိုသူက ေစ်းႏွိပ္ေပးေလ့မရွိ။ အေရာင္း အ၀ယ္ျဖစ္ ၿပီးလွ်င္ လက္ဖက္ရည္ေတြ ဘာေတြ တိုက္ေသးသည္။ သူႏွင့္ လူခ်င္း လည္း အတန္အသင့္ ရင္ႏွီွးေန၏။ ဦးဘအို လြယ္အိတ္ အနက္ႀကီးထဲမွ စာအုပ္မ်ားကို ကိုတင္အိက အျပင္မွာ တစ္အုပ္ခ်င္းထုတ္ကာ ပံုရင္း .... က
“ဂြၽန္ကိ၊ ရွယ္လီ၊ ၀ီလ်ံဘလိတ္၊ ဒီအပတ္ ဆရာႀကီး စာအုပ္ေတြက ရိုမန္ တစ္ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြခ်ည္းပါလား၊ ကဗ်ာစာအုပ္ဆိုရင္လည္း ဟိုတစ္ေခါက္က လိုရစ္ခ်က္၀က္ဘာ၊ ေရာဘတ္လို၀ယ္တို႔၊ ပရဲဗတ္တို႔လို ေမာ္ဒန္ဆရာေတြဟာ ယူလာပါ၊ ဒါက ဒစ္ကင္း ဒါက ေရာဘတ္ဖေရာ့၊ ဟာ.... ေသာမတ္ဟာဒီ ၀တၳဳေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါလား၊ ပါးလ္အက္စ္ ဘတ္ စာအုပ္ေတြလဲ ပါတယ္။ သူတို႔က လူသိပ္မဖတ္ေတာ့ဘူး ဆရာႀကီးရဲ႕ ေခတ္ကုန္ေနၿပီ။”
ဦးဘအိုက ကိုတင္အိေျပာသမွ် ေခါင္းသာညိတ္ျပ၏။ ေထာက္ခံ သည့္ သေဘာျဖင့္ေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူ။ သူေခါင္းညိတ္ေနပံုက “ေလာကႀကီးအေၾကာင္း အလံုးစံု ငါသိပါတယ္” ဆိုသည့္ ပညာရွိႀကီးတစ္ဦး တစ္ကိုယ္တည္း ႏွလံုးသြင္းေနပံုႏွင့္သာ တူ၏။
“ေတာ္ေသးတယ္ ဆရာႀကီးေရ၊ ကမူးရဲ႕ ေအာက္ဆိုက္ဒါစာအုပ္ ကေလးရယ္၊ နာဘိုေကာ့ဗ္နဲ႔ ေဆာဘဲလ္ဘိုးရဲ႕ ၀တၳဳတို ေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ ကေလးေတြရယ္ ပါလာေပလို႔၊ ဂ်က္ကာ ရိုယက္၊ ေသာမတ္ပင္ခြၽန္း၊ စူဆန္ဆြန္တက္၊ ဒါက ဂြၽဳိက္စ္ကာ ရိုးအုတ္၊ သူတို႔စာအုပ္အေၾကာင္းေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လဲ ေကာင္း ေကာင္းမသိဘူး ”
ဦးဘအိုက ေခါင္းညိတ္ျပန္၏။ ဒီအဘိုးႀကီးက စကားနည္းသည္။ ပညာရွိ ဆိုတာ မတီးလွ်င္ မျမည္တဲ့စည္နဲ႔တူတယ္ဆိုတဲ့ စကားရွိသားပဲ။ တစ္လကို ႏွစ္ေခါက္သံုးေခါက္ ထိုလူႀကီး သူတို႔ဆီိကုိ စာအုပ္ေတြ လာေရာင္းေနခဲ့သည္မွာ တစ္ႏွစ္ ေက်ာ္ခန္႔ရွိၿပီ။ သူေရာင္းၿပီးခဲ့သည့္ စာအုပ္မ်ားကို ေရတြက္ ၾကည့္မည္ ဆိုလွ်င္ေတာင္ အေရအတြက္အားျဖင့္ နည္းမည္ မဟုတ္ေတာ့။ ေနာက္ေရာင္းဖို႔ အမ်ားႀကီး က်န္ေသးတယ္ဟု ေျပာဖူးေသး၏။ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္မွတ္ ေလ့လာထားခဲ့ၿပီးၿပီဆိုေတာ့လည္း ဆရာႀကီး ဤမွ် တည္ၿငိမ္မႈရွိေန သည္ကို ဆန္းသည္ဟု မဆိုသာ။ တစ္ခါတေလ သူတို႔က စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း ေျပာလွ်င္လည္း အျပံဳးျဖင့္သာ နားေထာင္ေနတက္သည္။ အျပန္အလွန္ လက္ခံ ေဆြးေႏြး ရေလာက္ေအာင္ သူတို႔မွာ အရည္အခ်င္းမရွိဟု ယူဆေလ သလားမသိ။
“ဆရာႀကီး၊ ေသာမတ္မန္းရဲ႕ “မက္ဂ်စ္ေမာင္းတိန္း” မရွိဘူးလား၊ ဒီဘိုးဗြား ရဲ႕ ‘ေအာဆက္အင္ဒန္း’ ေရာ၊ ဆင္ကလဲလြီ စာအုပ္ေတြေရာေပါ့၊ ယူလာခဲ့ပါ၊ အထူးသျဖင့္ ကပ္ဖကာရဲ႕ ရဲတိုက္စာအုပ္ရွ္ိရင္ လိုခ်င္တယ္။ ေစ်းေကာင္းရမယ္ ဆရာႀကီး၊ အဲဒီစာအုပ္ကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေအာ္ဒါမွာထားတာပဲ သံုးေလးဦးရွိ တယ္”
ဦးဘအိုက ေခါင္းညိတ္ျပန္သည္။
ဦးဘအို အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမာေမာျဖင့္ လြယ္အိတ္ကို ၾကမ္းျပင္ေပၚခ် သည္။ အိမ္က ထြက္သြားစဥ္က စာအုပ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနေသာ လြယ္အိတ္ႀကီးမွာ အိမ္ကို ျပန္လာေတာ့ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငရုတ္၊ ၾကက္သြန္တို႔ျဖင့့္ ျပည့္လာ၏။
သူ႔အိမ္က ဆယ္မိုင္ကုန္းမွာရွိသည္။ ဓနိမိုး ထရံကာအိမ္ ခပ္ေသးေသးသာ ျဖစ္သည္။ အိမ္ေပၚမွာ တန္ဖိုးႀကီးေသာ ပရိေဘာဂဟူ၍ မရွိ၊ ဖရိုဖရဲျဖစ္ေနေသာ စာအုပ္ပံုႀကီး တစ္ပံုေတာ့ရွိ၏။
စာအုပ္ႀကီးကိုျမင္ေတာ့ ကြယ္လြန္သူ သူ႔ဆရာႀကီး ဦးေအာင္ဆက္ကို ဦးဘအို သတိရလာသည္။ ဦးေအာင္ဆက္ သည္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဌာနတစ္ခုမွ ပါေမာကၡႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္သည္။ သူ႔ဘ၀ကုိ စာေပေလ့လာျခင္း၌သာ ထာ၀ရ ျမွပ္ႏံွထားခဲ့ေသာ လူပ်ဳိႀကီးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဦးေအာင္ဆက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ေနစဥ္ကေတာ့ တကၠသိုလ္ကေပးေသာ အိမ္တစ္ေဆာင္တြင္ေန၏။ ေဆြမရွိမ်ဳိးမရွိ တစ္ေကာင္ၾကြက္ ျဖစ္ေသာ ဦးေအာင္ဆက္အဖို႔ အိမ္ေထာင္ထိန္းသိမ္းရန္ လူ တစ္ဦးလိုေနသည္။ ထမင္းခ်က္၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ကအစ တာ၀န္ ယူႏိုင္မည့္သူျဖစ္ရမည္။ သို႔ေသာ္ သူက လူလြတ္တစ္ဦးဆိုေတာ့ မိန္းမအေဖာ္ႏွင့္လည္း မသင့္ေတာ္ျပန္ေခ်။ သို႔ျဖင့္ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္၏ ဆက္စပ္ေပးမႈႏွင့္ သူ႔ဆီကို ဦးဘအို ေရာက္ လာသည္။
ဦးဘအိုကလည္း ေတာက တက္လာေသာ တစ္ေကာင္ၾကြက္ တစ္ေယာက္ျဖစ္၏။ တျခားအလုပ္ မရခင္စပ္ၾကား ခဏခိုနား မည္ဆိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ဦးေအာင္ဆက္ထံ ေရာက္ခဲ့ ေသာ ဦးဘအိုမွာ မထင္မွတ္ဘဲ အႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ ဦးေအာင္ဆက္ ေသဆံုးခ်ိန္အထ္ိ အတူေနျဖစ္ခဲ့ေလေတာ့သည္။
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွ ဦးေအာင္ဆက္ အၿငိမ္းစား ယူေသာအခါ သူ တို႔ဆရာတပည့္ႏွစ္ဦး ဤဆယ္မိုင္ကုန္းမွာ အိမ္ကေလးတစ္လံုးေဆာက္၍ ေျပာင္းေရႊ႕ေနၾကသည္။ ဦးေအာင္ဆက္၏ အၿငိမ္းစားလစာေငြမွာ အသံုးအျဖဳန္း မရွိေသာ ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္၏ စား၀တ္ေနေရးအမႈ အတြက္ ဖူလံု၏။ ဦးေအာင္ဆက္မွာ စုေဆာင္းၿပီး ေငြေၾကးဟူ၍ မည္မည္ရရမရွိ။ တစ္သက္လံုး သူရခဲ့သမွ်မွာ စာအုပ္ ၀ယ္ျခမ္းျဖင့္ ကုန္ခမ္းခဲ့သည္။ သူခ်မ္းသာသမွ်မွာလည္း စာအုပ္မ်ားသာ ျဖစ္၏။
လြန္ခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔ကေတာ့ ဦးဘအိုထက္ ဆယ္ႏွစ္ႀကီးေသာ ဦးေအာင္ဆက္ ေသဆံုးသြားေလသည္။ သူ႔အတြက္ ဦးေအာင္ဆက္ခ်န္ရစ္ခဲ့ ေသာ အေမြပစၥည္းမွာ မ်ားေျမာင္လွစြာေသာ စာအုပ္မ်ားသာျဖစ္၏။
လက္ထဲမွာရွိသမွ် ေငြေၾကးကေလး ကုန္ခန္းသြားေသာအခါ အုိမင္းမစြမ္းရွိ ၿပီျဖစ္ေသာ ဦးဘအိုသည္ စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲ ၾကံဳလာသည္။ ယခုလို အခါမ်ဳိးတြင္ သူ႔၌ လုပ္ကိုင္စားႏိုင္ေသာ ခြန္အားလည္း မရွိေတာ့။ ေရာင္းခ်စား စရာ ေငြေၾကးလည္း မရွိ။ သို႔ျဖင့္ တစ္ေန႔ ပန္းဆိုးတန္း ဘက္ေရာက္ခိုက္ အဂၤလိပ္စာအုပ္မ်ားေရာင္းေနေသာ စာအုပ္ ဆိုင္ တစ္ဆိုင္သို႔ ၀င္ကာ ‘ဒီလိုစာအုပ္ ေတြ ေရာင္းရင္ ၀ယ္သလား’ ဟုေမးမိ၏။ ဆိုင္ရွင္က ‘ယူခဲ့ပါ ဆရာႀကီး ကြၽန္ေတာ္ၾကည့္ေပးပါမယ္’ ဟု ဆိုသည္။
သည္လိုွႏွင့္ ေနာက္ေန႔တြင္ စာအုပ္မ်ားကို လြယ္အိတ္ တစ္လံုးႏွင့္ ထည့္ ယူလာကာ သူျုပ၏။ ဆိုင္ရွင္က ၀မ္းသာ အားရ၀ယ္၏။ ဆိုင္ရွင္ထံမွ သူဘယ္လိုမွ ထင္မွတ္မထားေသာ ေငြေၾကးကို ရသျဖင့္ ဦးဘအို အံ့အားပင္သင့္ေနသည္။ သူ ယူလာေသာ စာအုပ္ႏွစ္ဆယ္ကို တစ္အုပ္ငါးက်ပ္ႏႈန္းျဖင့္ ရွင္းေပး၏။ တစ္ႀကိမ္ က သူပိုက္ဆံျပတ္ခိုက္ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ စကၠဴလည္၀ယ္သည့္ သူတစ္ဦးကို ေခၚ ေရာင္းဖူး၏။ တစ္ပိသာ သံုးက်ပ္ခြဲပဲရခဲ့သည္။ ဆိုင္ရွင္က ေနာက္ရွိရင္လည္း ယူလာခဲ့ပါဦးဟု မွာသည္။ သို႔ျဖင့္ ဦးဘအိုသည္ ေစ်းသံုးလိုတိုင္း ပန္းဆိုးတန္းကုိ လြယ္အိတ္တစ္လံုးႏွင့္ ေရာက္လာကာ စာအုပ္ ေရာင္းသူျဖစ္လာသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္လကို ႏွစ္ႀကိမ္ သံုးႀကိ္မ္ ထက္ သူပိုမေရာင္း။ သူ႔မွာ ဒီထက္ေငြပို မလိုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
အခုေတာ့ သူ႔ဆရာေပးခဲ့ေသာ အေမြအႏွစ္မ်ားျဖင့္ သူႀကီးပြား ေနသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ စာအုပ္မ်ားသာမက သူ႔ဆရာ က်န္ခဲ့သည့္ အ၀တ္အစား အေဟာင္းမ်ားမွာလည္း သူ႔ အ၀တ္အစားျဖစ္ခဲ့သည္။ တိုက္ပံုအက်ႌကေတာ့ သူႏွင့္ နည္း နည္း ပြေနသည္။ သို႔ေသာ္ ၀တ္ဖို႔ျပင္မေနႏိုင္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဆရာက်န္ခဲ့သည့္ မ်က္မွန္။ မ်က္မွန္က အိုေဟာင္းေန ေသာ္လည္း သူ႔အတြက္ စပါးလံုးေရြးရာတြင္ ေကာင္းေကာင္း အသံုး၀င္ေနေသ၏။ စာအုပ္စင္မ်ားကိုေတာ့ သူခြဲျခမ္းကာ ထင္း စိုက္ပစ္ခဲ့သည္။ သူက ပါေမာကၡတစ္ေယာက္မွ မဟုတ္တာ။ ခမ္းခမ္းနားနား စာအုပ္စင္ေတြ ဘာေတြလည္း မလိုလွပါဘူးဟု ေတြးမိသည္။ စာအုပ္ေတြကို ခုလို ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ စုပံုထား လည္း ရတာပဲဟာ။
စာအုပ္မ်ားမွာ အစီအရီေရာ ဖရိုဖရဲပါ အၿပိဳၿပိဳအလဲလဲက် ေထြးသီထပ္ တင္ေနသည္။ ကမူး၏ ပလိပ္၀တၳဳ စာအုပ္မွာ ၾကြက္ကိုက္ထားသျဖင့္ စုတ္ျပတ္ေန၏။ ေတာ္စတိိြဳင္း၏ အင္ညာကရီနီနာေျခရင္းတြင္ ဂ်ဳိးဇက္ကြန္းရဒ္၏ လာ့ဒ္ဂ်င္ လဲက်ေနသည္။ အရင္းက်မ္းမွာ ျခမ်ားစားလ်က္ရွိသည္။ ဟင္နရီဂ်ိမ္း၏ ခ်ဳိးငွက္ အေတာင္ပံမ်ားမွာ ဂ်က္လန္ဒန္၏ သံဖေနာင့္ေအာက္ ေရာက္ေန၏။ မားကြပ္၏ အထီးက်န္ ႏွစ္တရာမွာ ပင့္ကူမွ်င္မ်ား ၿငိတြယ္ေန၏။ ရုဖ္အယ့္လီဆင္၏ ကို္ယ္ေပ်ာက္သူမွာ ပိုးဟတ္ေခ်းမ်ား စြန္းကြက္ေနသည္။ ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဒ္၏ လိႈင္းမ်ားအေပၚတြင္ ဂ်ိမ္းဂြၽိဳက္၏ ယူလီစီး ေရာက္ေန၏။ ဒီအိတ္ခ်္ေလာရင္၏ ေလဒီခ်က္တာလီခ်စ္သူမွာ မ်က္ႏွာဖံုးမရွိေတာ့။ က၀ါဘာတား၏ ႏွင္းပြင့္တိုင္း ျပည္မွာ ဖုန္အလိမ္းလိမ္းတင္ေနသည္။ ႏႈတ္ခမ္းေမြႊး တေထာင္ ေထာင္ႏွင့္ ပိုးဟပ္ တစ္ခ်ဳိ႕က စာအုပ္ပံုထဲမွ ထြက္လာကာ ဦးဘအိုကိုေငးၾကည့္ၾက၏။ ထုိအထဲမွ တစ္ေကာင္ကို ဦးဘအိုက ခ်စ္စႏိုးျဖင့္ ေကာက္ယူလိုက္ကာ ‘မင္းတို႔လဲ စာအုပ္ေတြကို စားၿပီး အသက္ရွင္ေနရတဲ့ေကာင္ေတြ၊ ငါနဲ႔ ဘ၀တူေပါ့ကြာ’ ဟု ဆိုသည္။ ဦးဘအိုသည္ ထိုအေကာင္မ်ားကို ေမာင္းပစ္ေလ့ မရွိေခ်။
ေမွာင္စပ်ဳိးၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ ဦးဘအို မီးအိမ္ကို ထြန္းညိွေနဆဲမွာ တိုက္ခတ္လိုက္ေသာ ေလေအးတစ္ခ်က္က စုတ္ၿပဲေနေသာ ၀ါးထရံေပါက္မွ တိုး ေ၀ွ႔စိမ့္ယို၀င္လာ၏။ ဤထရံကို သူ အသစ္ျပန္မလဲႏိုင္ေသးခင္ ေလလံုေအာင္ ထရံအေပါက္မ်ားကို စကၠဴႏွင့္ကပ္ကာ ပိတ္ဖို႔ကိစၥကို သတိရလာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ စာအုပ္ပံုထဲက လက္လွမ္းမီရာစာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဆြဲယူလိုက္ ကာ စာရြက္မ်ားကို တစ္ရြက္စီျဖဳတ္၍ ထမင္းလံုးေကာ္ႏွင့္ သုတ္ရင္း ထရံမွာ ကပ္ေနမိ၏။
ထိုကဲ့သို႔ သူဆုတ္ၿဖဲ၍ ထရံေပါက္ကို ကပ္ပစ္လိုက္ကာ စာအုပ္မွာ စာအုပ္သည္မ်ားက လိုခ်င္တပ္မက္စြာ တဖြဖြ မွာၾကားေနသည့္ ကပ္ဖကာ၏ ရဲတိုက္ စာအုပ္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုမူ ဘယ္တုန္းကမွ စာမသင္ဖူးသျဖင့္ အဂၤလိပ္လိုေ၀း၍ ျမန္မာလို ပင္ တစ္လံုးမွ မတတ္ရွာေသာ ဦးဘအိုတစ္ေယာက္ သိႏိုင္ရွာ လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါေခ်။
------------------
သစၥာနီ
သစၥာနီ
ပင္လယ္ကမ္းေျခတြင္ ရပ္၍ သင့္လက္ပတ္နာရီကို ခၽြတ္ကာ ပင္လယ္ထဲသို႔ လႊင့္ပစ္လိုက္ေသာအခါ သင္ဘာမ်ား
ဆံုးရႈံးသြားပါသနည္း။
သင့္ လက္ပတ္နာရီလား.....
အခ်ိန္ကာလလား...
ပင္လယ္လား... သင္ကိုယ္တိုင္လား...
ဒါမွမဟုတ္ လႊင့္ပစ္ျခင္းလား။
ဒါလီ၏ ေပ်ာ့တြဲေနေသာ နာရီပန္းခ်ီကားေလာက္ ရယ္စရာေကာင္းေသာ ျပက္လံုးကို တစ္ခါမွ ကၽြန္ေတာ္မျမင္ဖူးခဲ႔ပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူသည္ မနက္ျဖန္ မနက္တြင္ ေသဆံုးေတာ့မည္ဟု သိရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။
ရူပေဗဒမတၱာ တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ေသာ အခ်ိန္ကို ကၽြန္ေတာ္ စိန္ေခၚ၍ ရႏိုင္ပါမည္လား။ အိပ္(ခ်္)ဂ်ီ၀ဲလ္၏ ကာလယႏၲရားကို ကၽြန္ေတာ္ ငွား၍ရႏိုင္ပါမည္လား။ ေနရထားကို ဆြဲထားရန္ ဟာႏုမာန္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္၍ ရႏိုင္ပါမည္လား။
အိုင္းစတိုင္း၊ ကာလႏွင့္ အလ်ားဆက္စပ္မႈ၊ အလင္းအလ်င္၊ ႏ်ဴတန္၊ အခ်ိန္ယူနစ္၊ ရီေလတီဗစ္တီ သီအိုရီ၊ ေလာရင့္၏ ကိုၾသဒိနိတ္၊ အမိုနီယမ္ေမာ္လီက်ဴး၏ တုန္ႏႈန္း၊ ေရဒါလႈိင္းျဖင့္တိုင္းတာျခင္း စသည္တို႔မွာ ဘာအဓိပၸာယ္ ရွိပါသနည္း။ အက္တမ္တစ္လံုး၏ ၀တ္ဆံျဖစ္ေသာ ႏ်ဴကလိယကို အလင္းျဖတ္သြားရန္ ္ၾကာေသာအခ်ိန္ (1024 sec) သည္အတိုဆံုးေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ မ်က္ေတာင္ တစ္ခတ္အတြင္း ကုေ႗တစ္သိန္းျဖစ္ခ်ဳပ္ေသာ စိတ္၏အလ်င္ကို တိုင္းတာရန္ နာရီတစ္လံုးကို ဘာေၾကာင့္ မတီထြင္ခဲ႔ၾကပါသနည္း။
ထိုေရႊေရာင္ လက္ပတ္ၾကိဳးႏွင့္ လက္ပတ္နာရီကို ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူက သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ထပ္ေသာေန႔တြင္ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ၀ယ္ေပးခဲ႔၏။ သူကိုယ္တိုင္ လက္မွာပတ္ေပးရင္ "ေယာက္်ားမွန္ရင္ နာရီတစ္လံုးေတာ့ ရွိသင့္တယ္" ဟုလည္း
ေနာက္ေျပာင္ခဲ႔ေသးသည္။
"ကိုယ္က ကိုယ့္ကို ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးကမွ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတာကို မၾကိဳက္ဘူး... နာရီဟာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈ တစ္ခုပဲ...."
"အစ္ကိုက ငွက္တစ္ေကာင္လို ေနခ်င္တာေပါ့..."
"မဟုတ္ဘူး...ငွက္ေတြဟာ တကယ္တမ္း မလြတ္လပ္ၾကပါဘူး...သူတို႔က ေလရွိမွ ပ်ံသန္းႏိုင္တာ သူတို႔ကို ေလက
ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတယ္..."
သူႏွင့္မေတြ႔ခင္ကမႈ ကၽြန္ေတာ္သည္ တည္းခိုခန္းတစ္မွ တစ္ခု၊ ေဘာ္ဒါေဆာင္တစ္ခုမွ တစ္ခုသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္တတ္သူျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့အဖို႔ အခ်ိန္ဆိုတာ အဓိပၸာမရွိ။ ဆာေလာင္ေသာအခါ စား၍ အိပ္ခ်င္ေသာအခါ အိပ္လိုက္သည္။
ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ သြားေလရာပါေသာ(စာအုပ္နည္းနည္းႏွင့္ အ၀တ္အစားနည္းနည္း ထည့္ထားေသာ) လက္ဆြဲေသတၱာတစ္လံုးကလြဲ၍ တျခား ၀န္စည္စလယ္မရွိ။ အိုးအိမ္ မရွိ။ ဘ၀အဓိပၸာယ္ ္မရွိ။ နာမည္မရွိ။ သို႔မဟုတ္ ဘယ္သူကမွ မေခၚၾကသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့ျခင္း လည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။
"အစ္ကိုက လူေတြကို မုန္းေနသလား..."
"မုန္းမေနရင္ေတာင္မွ မခ်စ္တာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္...
ဒါ၀င္ရဲ႕ သီအိုရီအရဆိုရင္ လူဆိုတာ တိုးတက္လာတဲ႔ ေတာရိုင္း တိရိစာၦန္ တစ္မ်ိဳးပါပဲ... ျမိဳ႕ျပဆိုတာလည္း
အသြင္ေျပာင္းထားတဲ႔ ေတာၾကီးမ်က္မည္း တစ္မ်ိဳးပါပဲ...
တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ လူေတာ ထဲမွာေနျပီး
လူငတ္ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ပါ..."
ေလာကတြင္ ေငြရွိေနေသာ လူတစ္ေယာက္ထံ၌ တျခား ဘာမွမရွိဟူေသာ၊ မည္သူေျပာခဲ႔မွန္းမသိသည့္ စကား(ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေျပာခဲ႔တာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သည္) ကားအမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တြင္ ေငြကလြဲ၍ တျခားဘာမွမရွိ။ ကၽြန္ေတာ္ စြန္႔ပစ္ခဲ႔ျပီးျပီျဖစ္မည့္ အတိတ္ကာလက ရွိခဲ႔ေသာ အရာအားလံုးမွာလည္း အတုခ်ည္းသာ ျဖစ္ေလသည္။
မိတ္ေဆြ အတု၊ ပကာသန အတု၊ ဆရာ၀န္ အတု၊ ႏွစ္ကာလ အတု၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အတု၊ ပန္းအိုး အတု၊ အႏုပညာအတု၊ စားေသာက္ကုန္ အတု၊ ဇနီး အတု၊ ေလာက အတု၊ အတု...အတု...အတု...။ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ရွိေသာေငြမ်ားကေတာ့ အစစ္ျဖစ္သည္။
ပင္လယ္ကလည္း အစစ္ျဖစ္ပံုရသည္။ ၾကယ္ေတြတဖြဲဖြဲ ေၾကြေနေသာ တိတ္ဆိတ္ေသာညတြင္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ကိုယ္တည္း ကမ္းေျခတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ ေနထိုင္ရင္း ရမ္းသမ္အင္ဘလူး သီခ်င္းသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ အုန္းပင္တစ္ပင္ေအာက္တြင္ ထိုင္ကာ ထိုသီခ်င္းကို ဆိုတီးေနသူမွာ အထက္ေအာက္ ္၀တ္စံုျပာ ၀တ္ဆင္ထားေသာ လွပသည့္ မိန္းကေလးတစ္ဦးျဖစ္သည္။သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ ပင္လယ္ေရ မခ်ိဳး၊ အုန္းေရ မေသာက္၊ ခရု မေကာက္ၾကဘဲ ေသာင္ကမ္းေျခ အရွည္ၾကီးတြင္ ဖိနပ္မဲ႔ ေျခေထာက္မ်ားျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကရင္း စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာခဲ႔ၾကသည္။
ေကာင္းကင္တြင္ သက္တန္႔တစ္ခု ထင္ရွားစြာေပၚထြက္ေနေသာ ညေန တစ္ညေနတြင္ သူ႔ကို ခ်စ္သြားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မိဘမ်ား ေလယာဥ္ပ်ံ ပ်က္က်ကာ ျပိဳင္တူေသဆံုးသြားၾကသည့္ေနာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုး ခ်စ္မိေသာ လူသားတစ္ဦးပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ထပ္ဖို႔ရန္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးသည္က ကြာရွင္းျပတ္စဲျခင္း စာခ်ဳပ္ေပၚတြင္ လက္မွတ္ထိုးမည္႔ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရျပန္သည္။
"လူဆိုတာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုခုကို ေစာင့္စားရင္း အသက္ရွင္ေနရတဲ႔ သတၱ၀ါတစ္မ်ိဳးပါ အစ္ကိုရယ္...
တခ်ိဳ႕က ေခါင္းထဲမွာ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကတယ္...တခ်ိဳ႕ကရင္ထဲမွာ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကတယ္ တခ်ိဳ႕က ေအာင္ျမင္မႈကို ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကတယ္...
တခ်ိဳ႕က ၾကြယ္၀မႈကို ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကတယ္..."
သူက ကၽြန္ေတာ့္လက္ကိုဆြဲကာ လမ္းျဖတ္ကူးရန္ မီးပိြဳင့္စိမ္းလာမည့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းရင္း၊ ေျပာခဲ႔ေသာစကားျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ လူေတြအားလံုး တညီတညြတ္တည္း ေစာင့္ဆိုင္းေနရေသာ အရာမွာ တစ္ခုသာ ရွိေလသည္။ ထိုအရာမွာ ေသျခင္းတရားသာ ျဖစ္၏္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လက္ထပ္ျပီး တစ္နွစ္မျပည့္ မီမွာပင္ သူ႔တြင္ လူတစ္သိန္း၌ တစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ရန္ ခဲယဥ္းေသာ ေၾကာက္စရာ ေရာဂါတစ္ခု စြဲကပ္ေနေၾကာင္းသိခဲ႔ရ၏။ ပိုက္ေတြသြယ္ဆက္ထားေသာ ေဆးရံုးခုတင္ေပၚရွိ သူ႔ခႏၶာေဘးတြင္ ထုိင္ရင္း သူ၏ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းျပစက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ဆိုင္း ေငးၾကည့္ေနခ်ိန္တြင္ သူကေတာ့ ေသျခင္းတရားကို ေအးခ်မ္း ျငိမ္သက္စြာ ေစာင့္ဆိုင္းေန၏္။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူသည္ မနက္ျဖန္တြင္ ေသဆံုးေတာ့မည္ဟု သိရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။
ဆံုးရႈံးသြားပါသနည္း။
သင့္ လက္ပတ္နာရီလား.....
အခ်ိန္ကာလလား...
ပင္လယ္လား... သင္ကိုယ္တိုင္လား...
ဒါမွမဟုတ္ လႊင့္ပစ္ျခင္းလား။
ဒါလီ၏ ေပ်ာ့တြဲေနေသာ နာရီပန္းခ်ီကားေလာက္ ရယ္စရာေကာင္းေသာ ျပက္လံုးကို တစ္ခါမွ ကၽြန္ေတာ္မျမင္ဖူးခဲ႔ပါ။
ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူသည္ မနက္ျဖန္ မနက္တြင္ ေသဆံုးေတာ့မည္ဟု သိရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။
ရူပေဗဒမတၱာ တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ေသာ အခ်ိန္ကို ကၽြန္ေတာ္ စိန္ေခၚ၍ ရႏိုင္ပါမည္လား။ အိပ္(ခ်္)ဂ်ီ၀ဲလ္၏ ကာလယႏၲရားကို ကၽြန္ေတာ္ ငွား၍ရႏိုင္ပါမည္လား။ ေနရထားကို ဆြဲထားရန္ ဟာႏုမာန္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းပန္၍ ရႏိုင္ပါမည္လား။
အိုင္းစတိုင္း၊ ကာလႏွင့္ အလ်ားဆက္စပ္မႈ၊ အလင္းအလ်င္၊ ႏ်ဴတန္၊ အခ်ိန္ယူနစ္၊ ရီေလတီဗစ္တီ သီအိုရီ၊ ေလာရင့္၏ ကိုၾသဒိနိတ္၊ အမိုနီယမ္ေမာ္လီက်ဴး၏ တုန္ႏႈန္း၊ ေရဒါလႈိင္းျဖင့္တိုင္းတာျခင္း စသည္တို႔မွာ ဘာအဓိပၸာယ္ ရွိပါသနည္း။ အက္တမ္တစ္လံုး၏ ၀တ္ဆံျဖစ္ေသာ ႏ်ဴကလိယကို အလင္းျဖတ္သြားရန္ ္ၾကာေသာအခ်ိန္ (1024 sec) သည္အတိုဆံုးေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ မ်က္ေတာင္ တစ္ခတ္အတြင္း ကုေ႗တစ္သိန္းျဖစ္ခ်ဳပ္ေသာ စိတ္၏အလ်င္ကို တိုင္းတာရန္ နာရီတစ္လံုးကို ဘာေၾကာင့္ မတီထြင္ခဲ႔ၾကပါသနည္း။
ထိုေရႊေရာင္ လက္ပတ္ၾကိဳးႏွင့္ လက္ပတ္နာရီကို ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူက သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ထပ္ေသာေန႔တြင္ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ၀ယ္ေပးခဲ႔၏။ သူကိုယ္တိုင္ လက္မွာပတ္ေပးရင္ "ေယာက္်ားမွန္ရင္ နာရီတစ္လံုးေတာ့ ရွိသင့္တယ္" ဟုလည္း
ေနာက္ေျပာင္ခဲ႔ေသးသည္။
"ကိုယ္က ကိုယ့္ကို ဘယ္လိုအရာမ်ိဳးကမွ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတာကို မၾကိဳက္ဘူး... နာရီဟာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈ တစ္ခုပဲ...."
"အစ္ကိုက ငွက္တစ္ေကာင္လို ေနခ်င္တာေပါ့..."
"မဟုတ္ဘူး...ငွက္ေတြဟာ တကယ္တမ္း မလြတ္လပ္ၾကပါဘူး...သူတို႔က ေလရွိမွ ပ်ံသန္းႏိုင္တာ သူတို႔ကို ေလက
ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတယ္..."
သူႏွင့္မေတြ႔ခင္ကမႈ ကၽြန္ေတာ္သည္ တည္းခိုခန္းတစ္မွ တစ္ခု၊ ေဘာ္ဒါေဆာင္တစ္ခုမွ တစ္ခုသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္တတ္သူျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့အဖို႔ အခ်ိန္ဆိုတာ အဓိပၸာမရွိ။ ဆာေလာင္ေသာအခါ စား၍ အိပ္ခ်င္ေသာအခါ အိပ္လိုက္သည္။
ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ သြားေလရာပါေသာ(စာအုပ္နည္းနည္းႏွင့္ အ၀တ္အစားနည္းနည္း ထည့္ထားေသာ) လက္ဆြဲေသတၱာတစ္လံုးကလြဲ၍ တျခား ၀န္စည္စလယ္မရွိ။ အိုးအိမ္ မရွိ။ ဘ၀အဓိပၸာယ္ ္မရွိ။ နာမည္မရွိ။ သို႔မဟုတ္ ဘယ္သူကမွ မေခၚၾကသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့ျခင္း လည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။
"အစ္ကိုက လူေတြကို မုန္းေနသလား..."
"မုန္းမေနရင္ေတာင္မွ မခ်စ္တာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္...
ဒါ၀င္ရဲ႕ သီအိုရီအရဆိုရင္ လူဆိုတာ တိုးတက္လာတဲ႔ ေတာရိုင္း တိရိစာၦန္ တစ္မ်ိဳးပါပဲ... ျမိဳ႕ျပဆိုတာလည္း
အသြင္ေျပာင္းထားတဲ႔ ေတာၾကီးမ်က္မည္း တစ္မ်ိဳးပါပဲ...
တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ဟာ လူေတာ ထဲမွာေနျပီး
လူငတ္ေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ပါ..."
ေလာကတြင္ ေငြရွိေနေသာ လူတစ္ေယာက္ထံ၌ တျခား ဘာမွမရွိဟူေသာ၊ မည္သူေျပာခဲ႔မွန္းမသိသည့္ စကား(ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ေျပာခဲ႔တာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္သည္) ကားအမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တြင္ ေငြကလြဲ၍ တျခားဘာမွမရွိ။ ကၽြန္ေတာ္ စြန္႔ပစ္ခဲ႔ျပီးျပီျဖစ္မည့္ အတိတ္ကာလက ရွိခဲ႔ေသာ အရာအားလံုးမွာလည္း အတုခ်ည္းသာ ျဖစ္ေလသည္။
မိတ္ေဆြ အတု၊ ပကာသန အတု၊ ဆရာ၀န္ အတု၊ ႏွစ္ကာလ အတု၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အတု၊ ပန္းအိုး အတု၊ အႏုပညာအတု၊ စားေသာက္ကုန္ အတု၊ ဇနီး အတု၊ ေလာက အတု၊ အတု...အတု...အတု...။ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ရွိေသာေငြမ်ားကေတာ့ အစစ္ျဖစ္သည္။
ပင္လယ္ကလည္း အစစ္ျဖစ္ပံုရသည္။ ၾကယ္ေတြတဖြဲဖြဲ ေၾကြေနေသာ တိတ္ဆိတ္ေသာညတြင္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ကိုယ္တည္း ကမ္းေျခတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ ေနထိုင္ရင္း ရမ္းသမ္အင္ဘလူး သီခ်င္းသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ အုန္းပင္တစ္ပင္ေအာက္တြင္ ထိုင္ကာ ထိုသီခ်င္းကို ဆိုတီးေနသူမွာ အထက္ေအာက္ ္၀တ္စံုျပာ ၀တ္ဆင္ထားေသာ လွပသည့္ မိန္းကေလးတစ္ဦးျဖစ္သည္။သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ပါ ပင္လယ္ေရ မခ်ိဳး၊ အုန္းေရ မေသာက္၊ ခရု မေကာက္ၾကဘဲ ေသာင္ကမ္းေျခ အရွည္ၾကီးတြင္ ဖိနပ္မဲ႔ ေျခေထာက္မ်ားျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကရင္း စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာခဲ႔ၾကသည္။
ေကာင္းကင္တြင္ သက္တန္႔တစ္ခု ထင္ရွားစြာေပၚထြက္ေနေသာ ညေန တစ္ညေနတြင္ သူ႔ကို ခ်စ္သြားမိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မိဘမ်ား ေလယာဥ္ပ်ံ ပ်က္က်ကာ ျပိဳင္တူေသဆံုးသြားၾကသည့္ေနာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုး ခ်စ္မိေသာ လူသားတစ္ဦးပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ထပ္ဖို႔ရန္ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီးသည္က ကြာရွင္းျပတ္စဲျခင္း စာခ်ဳပ္ေပၚတြင္ လက္မွတ္ထိုးမည္႔ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရျပန္သည္။
"လူဆိုတာ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုခုကို ေစာင့္စားရင္း အသက္ရွင္ေနရတဲ႔ သတၱ၀ါတစ္မ်ိဳးပါ အစ္ကိုရယ္...
တခ်ိဳ႕က ေခါင္းထဲမွာ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကတယ္...တခ်ိဳ႕ကရင္ထဲမွာ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကတယ္ တခ်ိဳ႕က ေအာင္ျမင္မႈကို ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကတယ္...
တခ်ိဳ႕က ၾကြယ္၀မႈကို ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကတယ္..."
သူက ကၽြန္ေတာ့္လက္ကိုဆြဲကာ လမ္းျဖတ္ကူးရန္ မီးပိြဳင့္စိမ္းလာမည့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းရင္း၊ ေျပာခဲ႔ေသာစကားျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ လူေတြအားလံုး တညီတညြတ္တည္း ေစာင့္ဆိုင္းေနရေသာ အရာမွာ တစ္ခုသာ ရွိေလသည္။ ထိုအရာမွာ ေသျခင္းတရားသာ ျဖစ္၏္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ လက္ထပ္ျပီး တစ္နွစ္မျပည့္ မီမွာပင္ သူ႔တြင္ လူတစ္သိန္း၌ တစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ရန္ ခဲယဥ္းေသာ ေၾကာက္စရာ ေရာဂါတစ္ခု စြဲကပ္ေနေၾကာင္းသိခဲ႔ရ၏။ ပိုက္ေတြသြယ္ဆက္ထားေသာ ေဆးရံုးခုတင္ေပၚရွိ သူ႔ခႏၶာေဘးတြင္ ထုိင္ရင္း သူ၏ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းျပစက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ဆိုင္း ေငးၾကည့္ေနခ်ိန္တြင္ သူကေတာ့ ေသျခင္းတရားကို ေအးခ်မ္း ျငိမ္သက္စြာ ေစာင့္ဆိုင္းေန၏္။ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူသည္ မနက္ျဖန္တြင္ ေသဆံုးေတာ့မည္ဟု သိရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။
Tuesday, 3 May 2011
လူ၏ကြန္တိုမ်ဥ္းမ်ား
ခင္ဗ်ားထိပ္ေၿပာင္ေနၿပီ။ဖိုတိုဂေရးမ်က္မွန္ေအာက္က ဆင္တစ္ေကာင္ရဲ့မ်က္လံုးနဲ.တူတဲ့ မ်က္ေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြက ႀကယ္ေသနွစ္လံုးလို မြဲၿပာၿပာနဲ.။နားရြက္က ခပ္ေသးေသး။"လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ခႏၶာကိုယ္မွာ အရုပ္အဆိုးဆံုးအဂၤါအစိတ္အပိုင္းေတြဟာ နားရြက္ေတြဘဲဗ်"လို.
့ခင္ဗ်ားႀကံဳရင္ေၿပာတတ္တယ္။(ဗင္ဂိုးဟာ သူ.နားရြက္တဖက္ကို လွီးၿဖတ္ပစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ရူးသြပ္လို.မဟုတ္ဘူး။ကပ္ဖကာရဲ့ အဖ်ားခၽႊန္ခၽႊန္နားရြက္ႀကီးေတြကလည္း ႀကည့္ရတာ ရယ္စရာေကာင္းတာပဲ။သိပံၸရုပ္ရွင္ကားေတြမွာပါတတ္တဲ့ တၿခားကမၻာကလာတယ္ဆိုတဲ့ သတၱ၀ါေတြရဲ့ နားရြက္နဲ.တူတယ္။လူေတြဟာ ရွက္တတ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္နားရြက္အတြက္ ကိုယ္ရွက္သင့္တယ္) ခင္ဗ်ားရဲ့လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြကိုေတာ့ခင္ဗ်ားသေဘာက်ပါတယ္။သြယ္သြယ္ေလးေတြ ၿဖစ္တာရယ္၊ အဲဒီလက္ေခ်ာင္းေလးေတြက တဆင့္ ခင္ဗ်ားရဲ့ပါရမီေတြ လင္းၿဖာခြင့္ရတာရယ္ေႀကာင့္ေပါ့။လူက ခပ္ညုပ္ညုပ္။ဒါေပမယ့္ အဲဒီခႏၶာကိုယ္ေလးက အမွဳန္႕ႀကိတ္ထားတဲ့ ကမၻာတစ္ခုရယ္ တိုးလၽွိဳးေပါက္ၿဖစ္ေနတဲ့သဘာ၀ဓမၼတရားရယ္၊ မႀကားေစခ်င္တဲ့ရယ္သံရယ္ကိုလံုလံုၿခံဳၿခံဳ ထုပ္သိမ္းထားဖို.ေတာ့ လံုေလာက္တယ္ဆိုပါေတာ့။
ခင္ဗ်ားအေဖကေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ေၿပာမယ္။"ဒီေကာင့္မွာ ငါနဲ.တူတာရယ္လို့ထိပ္ေၿပာင္တာပဲရွိတယ္"လို့၊သူက ခင္ဗ်ားကိုနားမလည္ဘူး။(အမွန္ေတာ့ ဘယ္သူမွနားမလည္ဘူး၊)သားသမီးေတြထဲမွာ အႀကီးဆံုး၊ ငယ္ငယ္တုန္းက အေပ်ာ့ဆံုးလို႕(ထင္ရတဲ့)ဒီေကာင့္ကို ဘာၿဖစ္လို႕ သူလိုခ်င္သလို ပံုသြင္းလို.မရခဲ့သလဲဆိုတာလည္း သူ့အဖို. အေၿဖရွာမရတဲ့ ပုစၧာတစ္ပုဒ္ ၿဖစ္ေနတာကိုး။ခင္ဗ်ားအေဖက ေပါက္ကြဲလြယ္တယ္။စိတ္ထားနုတယ္။ေဒါသႀကီးတယ္။စိတ္မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ဘူး။တာ၀န္ကို ေႀကာက္တယ္။နွေၿမာတြန္.တိုစိတ္လည္းရွိတယ္။သူဟာ ပန္းတပြင့္အေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးနဲ.တူတယ္။သူ အရြယ္ေကာင္းေကာင္း၊ဗလေကာင္းေကာင္းတုန္းက ေသးေသးညုက္ညုက္ ေက်ာင္းသားေလးကို(တစ္ေန.က်ရင္ အထက္တန္းစားစာေရးၿဖစ္ေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ.)မႀကာမႀကာ ႀကမ္းႀကမ္းတမ္းတမ္း ရိုက္ဖူးသူ။သူဟာ တၿခားဖခင္ေတြလိုပါဘဲ။သားသမီးကိုေမြးၿမဴဖို.ထက္ စည္သြတ္ဘူးစက္ရံုမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူလုပ္ဖို ့ပိုသင့္ေတာ္တဲ့လူေပါ့။
အခုေတာ့ ခင္ဗ်ားအေဖမွာ အသင့္အတင့္ေကာင္းမြန္တဲ့ ဒုတ္ေကာက္တစ္ေခ်ာင္းရွိတယ္။အသင့္အတင့္ေကာင္းမြန္တဲ့ ဇနီးတစ္ေယာက္ ရိွတယ္။အသင့္အတင့္ေကာင္းမြန္တဲ့ သားသမီးငါးေယာက္ ရိွတယ္။(အဲဒါကို သူက ကံေကာင္းတယ္လို့ ထင္မွာေပါ့)။အခုေတာ့ ခင္ဗ်ားအေဖဟာ တခါတေလ ကေလးေတြနဲ.ကစား၊တခါတေလ သီခ်င္းနားေထာင္၊တခါတေလ ဥပုသ္ေစာင့္၊တခါတေလ ေခြးေတြကို ေလးခြနဲ.ပစ္၊တခါတေလ ေသြးတိုး။မ်ားေသာအားၿဖင့္ ပက္လက္ကုလားထိုင္တစ္လံုးမွာ(အဲဒီကုလားထိုင္ကလည္း သူလိုခပ္အိုအိုရယ္)ပုတီးတစ္လွည့္၊ေဆးေပါ့လိပ္တလွည့္ လက္ကကိုင္ကာ ထိုင္ရင္း သိန္းထီ မပ်က္မကြက္ထိုးကာ မၿဖစ္ခဲ့ရတာေတြနဲ. မၿဖစ္နိုင္တာေတြကို စိတ္ကူး လြင့္ေမ်ာေနတတ္တဲ့ အရင္ကလိုပဲ စိတ္ကိုမထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ေသးတဲ့ အသက္ ၇၀ အရြယ္လူအိုႀကီးေပါ့။
ခင္ဗ်ားအေမကေတာ့ စစ္ၿပီးေခတ္မွာ လူလားေၿမာက္လာတဲ့ တၿခားလူေတြလိုပဲ ေရွ့မေရာက္ ေနာက္မေရာက္သူ။စာေရးတတ္ ဖက္တတ္ရံုဆိုေတာ့ အၿမင္က်ဥ္းတယ္။သားသမီးေတြကို ခ်စ္ပံုရေပမဲ့ ဆံုးမစကားေၿပာရာမွာ ႀကမ္းတမ္းတယ္။ၿပကၡတိန္မ်က္နွာဖံုးပံုေတြကို ထရံမွာတုတ္ေခ်ာင္းနဲ. ထိုးကပ္တတ္သူ။(ခင္ဗ်ား ခဏခဏ ဆုပ္ၿဖဲပစ္ရတယ္။)အိမ္ေရွ့မွာ ခ်ဥ္ေပါင္ပင္ စိုက္တတ္သူ။သတင္းစာက နာေရးေႀကာ္ၿငာဖက္သူ၊(ခင္ဗ်ားစိတ္ပ်က္တဲ့)သူရႆတီ ကိုးကြယ္သူ။အသံုးအစဲြ လက္ဖြာၿပီး အတန္အသင့္စိတ္မာသူ။
အဲဒီခင္ဗ်ားအေမကေတာ့ ေဆးလိပ္မေသာက္၊အရက္မေသာက္၊ မိန္းမ မယူတဲ့ သိမ္သိမ္ေမြ.ေမြ. အမူအရာရိွတယ္လို႕ထင္ရတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ့ ပါးစပ္က တခါတေလ သင္တုန္းဓားထုတ္တဲ့စက္ရံုလို. ထင္ရေလာက္ေအာင္ ေခ်ာက္ခ်ားစရာ အယူအဆေတြနဲ. စကားလံုးေတြ ထြက္လာတတ္တာႀကားရင္ နားမလည္နိုင္ဘူးေပါ့။(အံ့ဩပံုေတာ့မရပါဘူး)သူ မဖက္တဲ့ ခင္ဗ်ားဖက္ေနတဲ့ စာအုပ္စင္ထဲက စာအုပ္ေတြကမ်ား သူေမြးထားတဲ့သားကို ဖ်က္စီးပစ္လိုက္သလားလို. သံသယပြားေကာင္းပြားမယ္။
ခင္ဗ်ားရဲ့ညီ ညီမေတြကလည္းဒီလိုပါပဲ။သူတို့ေရွ့မွာ အေဖနဲ.အေမကို (ဘယ္လိုစကားစပ္တည့္ သြားတယ္မသိဘူး)ခင္ဗ်ားက "မိဘေမတၱာဆိုတာလည္း ပုထုဇဥ္ေမတၱာမို. ေလာဘ၊ေဒါသ၊ေမာဟ ဖံုးလႊမ္းေနလို. မခိုင္မာေႀကာင္း၊ဘုရားရွင္ရဲ့ ေမတၱာနဲ.တစ္တန္းတည္းထားၿပီး ေၿပာဆိုေနႀကတာဟာ မွားယြင္းေႀကာင္း" အေလွ်ာ့မေပးတမ္း ေၿပာေနတာႀကားေတာ့ စိတ္ပ်က္ႀကတာေပါ့။မိဘကို စိတ္မေကာင္းေအာင္ ဒီလိုမေၿပာသင့္ဘူးလို ့ သူတို.ထင္မွာပဲ။သူတို.က ဒီေနရာမွာ ခင္ဗ်ားထက္ ပိုၿပီးလိမၼာတယ္။သူတို.ဟာ ရိုးသားတယ္။(ေဆးလိပ္ေတာင္မွ ဘယ္သူမွ မေသာက္တတ္ႀကဘူး)မရိုင္းပ်တဲ့ ပညာတတ္ေတြဆိုပါေတာ့။သဘာ၀သိပ္မက်တဲ့(ဘ၀မွာ တကယ္အသံုးမ၀င္တဲ့)အမ်ားသံုးေခတ္မီ အယူအဆေတြလည္းရိွႀကတယ္။အရာရာကို သူမ်ားႀကည့္ၿမင္သလို ႀကည့္ၿမင္ၿပီး သူမ်ားေၿပာဆိုသလိုလည္း ေၿပာဆိုတတ္ႀကတယ္။(အဲဒီလို ေနထိုင္တာက ေလာကမွာ အႏၱရာယ္လည္းကင္း၊လြယ္လည္းလြယ္တာကိုး)ခင္ဗ်ားကေတာ့ သေဘာမက်ဘူး။
သူတို့ကို လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚေစခ်င္တယ္။သဘာ၀က်တဲ့ ဆင္ၿခင္ဥာဏ္မ်ဳိး ရွိေစခ်င္တယ္။ဒါေႀကာင့္လည္းလိုအပ္ရင္သူတို.နဲ. အတိုက္အခံေၿပာတာပဲ။သူတို.ကလည္း သူတို.အစ္ကိုႀကီးအေပၚ မ်ဳိးမတူတဲ့ အိမ္ေမြးသတၱ၀ါတစ္ေကာင္လို သေဘာထားတဲ့အခါလည္းရိွမွာေပါ့။တခါတေလလည္း ခင္ဗ်ားအတြက္ဂုဏ္ယူခ်င္ယူႀကမယ္။ေသခ်ာတာတစ္ခုေတာ့ရိွတယ္။အဲဒါ ခင္ဗ်ားကို နားမလည္ဘူးဆိုတာပဲ။
ခင္ဗ်ား မိတ္ေဆြဆိုတဲ့လူေတြ ကလည္း ဘာထူးလဲ။တစ္ေယာက္ကဆို ဒီလူဟာ "သမၼက်မ္းစာရယ္၊ကင္းမလက္မည္းရယ္၊မိုးတိမ္ရယ္ ေရာေမြထားတဲ့လူပဲ" လို႕ေၿပာခဲ့တာပဲ။ခင္ဗ်ားကေတာ့ၿပံဳးမယ္။ခင္ဗ်ားရဲ့အဘိဓာန္မွာမိတ္ေဆြဆိုတဲ့ အနက္ကိုဖြင့္ရင္ အကူအညီေတာင္းတဲ့သူ လို.ပဲ အဓိပၸါယ္ရတယ္မဟုတ္လား။လမ္းစရိတ္တဲ့။ေဆးဖိုး၀ါးခတဲ့။ထမင္းဖိုးတဲ့။အဲဒီအထဲမွာ အဆိုးဆံုးက တန္ဖိုးၿဖတ္ရခက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ. အက်ဳိးအႀကာင္းမဲ့တရားေတြ ေရာပါသြားတတ္တာပဲ။ခင္ဗ်ားက သဘာ၀က်တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ေခါင္းကိုၿဖတ္ေပးလိုက္ဖို. ၀န္မေလးတဲ့သူ။အဲ...သဘာ၀မက်ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘြားေအကိုေတာင္ ယပ္ခက္ေပးဖို.ၿငင္းမယ့္သူ။
လူတစ္ေယာက္ရဲ့ဘ၀မွာ တာ၀န္ေတြက အမ်ားသား။ကိုယ္ခႏၶာထဲကို၀င္လာနိဳင္တဲ့ နွာေစးေခ်ာင္းဆိုးၿဖစ္တဲ့ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးရဲ့ အႏၱရာယ္ကအစ ကမၻာေၿမႀကီးရဲ့ၿပင္ပေလထုအလႊာၿဖစ္တဲ့ အိုဇုန္းလႊာပ်က္စီးမွာကို ကာကြယ္ေနႀကရတယ္မဟုတ္လား။ဒီအထဲမွာ ကိုယ့္ဘ၀ကိုေတာင္ တာ၀န္မယူနိုင္တဲ့လူေတြက ခပ္ၿမင့္ၿမင့္အေႀကာေလွ်ာ့တဲ့ အလုပ္(အနုပညာကို တာ၀န္မဲ့ခြင့္လိုင္စင္တစ္ခုလို ကိုင္စြဲေနတာေတာ့ ခြင့္လြတ္စရာမရိွဘူး။လူတိုင္းဟာ ခင္ဗ်ားအလုပ္လုပ္သလို လုပ္နိုင္ပါတယ္။ဥပမာ-ခပ္ေပါေပါ ၀တၳဳေတြကိုေရး၊ ေရာင္းစားတာမ်ဳိး။ေႀကာက္လန္.မသြားပါနဲ.။အဲဒါဟာစာေပ မဟုတ္ပါဘူး။ဖ်ာရက္ေရာင္းသလို၊ တံၿမက္စည္းလုပ္ေရာင္းသလိုေပါ့။တစ္ခါက ခင္ဗ်ားေၿပာသလိုေပါ့။ "(တေရးနိုးထ ဘယ္ဘက္ေၿခမကို မင္တို.ၿပီး ေနာက္ၿပန္ေရးရင္ေတာင္ ၿဖစ္တဲ့ စာအုပ္မ်ဳိးေတြေလ)"ဒါမွမဟုတ္ ခင္ဗ်ားလုပ္သလို မလုပ္ဘဲလည္း ေနနိုင္ပါတယ္။ဘယ္လိုဘဲေနေန ကိုယ့္ဘ၀ကိုတာ၀န္ယူရဲတဲ့ သတိၱေတာ့ ရိွဖို.လိုတာေပါ့။ၿမိဳ့မၿငိမ္းရဲ့ သတိၱမ်ဳိးေလာက္မွ မရိွရင္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ မေၿပာႀကပါနဲ.။ခင္ဗ်ားက "အနုပညာဆိုတာ တံေတြးေထြးတိုင္းေတာင္ ပါသြားတတ္တဲ့အရာလို့ ထင္တဲ့သူ မဟုတ္လား။အဲဒီလူေတြ စာမေရးခင္ အရင္ဆံုး သူတို့ဦးေနွာက္ေတြကို တံေတာင္ဆစ္ေရာက္ေအာင္ ခြဲစိပ္ကုသေပးဖို့ လိုတယ္။"လို.ေၿပာတတ္တယ္။ တၿခားသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သနားတတ္သူ။အနုပညာသမားဆိုတာ ယိမ္းသမလည္းမဟုတ္၊ အရန္မီးသတ္တပ္ဖြဲ.၀င္လည္း မဟုတ္လို. ညီညႊတ္စရာမလိုဘူးလို. ေၿပာတတ္သူ၊ ေတာ္စတိြဳင္းရဲ့ စစ္နဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၀တၳဳကို ခပ္ညံ့ညံ့လို. သတ္မွတ္သူ၊ ကြန္ၿမဴနစ္ပါတီ ၀င္ဖူးတာနဲ. ေဘာလံုးကန္ဖူးတာေႀကာင့္ ကမူးရဲ့၀တၳဳေတြဟာ ဖက္စရာမလိုဟု မွတ္ခ်က္ခ်သူ။ဗစ္တိုးရီးယား ဒီစီကားကို အီတလီသုခလို့ ေလွာင္တတ္သူ။ၿမန္မာၿပည္က ပန္းခ်ီၿပခန္းေတြထက္ နိုင္ငံၿခားၿဖစ္ ရွပ္အက်ီၤေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြကို ပိုမိုတြယ္တာသူ(အဲဒီဆိုင္ကေလးေတြက ဒီဇိုင္းေတြကအာရံုကို ပိုလတ္ဆတ္ေစတယ္။)စာေပေလာကမွာ ဆရာေခၚစရာ မထားသူ။ယံုႀကည္မွုအတြက္ တစ္ကမၻာလံုးကို ဆန့္က်င္ဖို. ဘယ္တုန္းကမွ ၀န္မေလးသူ။
ခင္ဗ်ားက ဘ၀ရဲ့ ေလကြယ္ရာအရပ္မွာ တစ္သက္လံုး(ခင္ဗ်ားအေဖလို၊ၿပီးေတာ့ တၿခားသူေတြလို) ေက်ာက္ခ်ကပ္ခိုခ်င္တဲ့ သူမွမဟုတ္ပဲ။ပင္လယ္ၿပင္က်ယ္သမွ် ရြက္လႊင့္ၿပီး ကၽြန္းအသစ္ရွာခ်င္တဲ့သူ။ ခင္ဗ်ားဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေက်ာင္းေလ့က်င့္ခန္းစာအုပ္ေတြကို ကဗ်ာေရးပစ္တယ္။အတန္းထဲမွာ ဆရာနဲ. ရန္ၿဖစ္တယ္။ေက်ာင္းေၿပးတယ္။အိမ္ကလည္း ေၿပးတယ္။ပန္းခ်ီဆြဲတယ္။ စစ္တုရင္ ကစားတယ္။လၹက္ရည္ဆိုင္နဲ.ရုပ္ရွပ္ရုံမွာ အခ်ိန္ကုန္တယ္။အားလံုးကို သေရာ္ေတာ္ေတာ္ စကားေၿပာတယ္။အယူအဆကလည္း ေနရာတကာမွာ ကန္.လန္.လို.ဆိုရမယ္။(လူအမ်ားစုနဲ. ဘယ္ေတာ့မွ သေဘာထားခ်င္းမတိုက္ဆိုင္ဘူး)ခင္ဗ်ားဟာ ဒုစရိုက္မွာ ေပ်ာ္ေမႊ.တဲ့ မိုက္ကန္းေပါ့သြမ္းသူ မဟုတ္ဘူး။ဒါေပမဲ့ ပံုစံကိုက္လိမၼာသိမ္ေမႊ.သူေတာ့လည္း မဟုတ္ၿပန္ဘူး။(သဘာ၀တရားအတိုင္း ၿဖစ္ေပၚေနတဲ့ ခၽႊန္တက္တဲ့ ေက်ာက္ေစာင္းနဲ. တူမလားပဲ။)
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ခင္ဗ်ားကေတာ့ အရာရာ(အစဥ္အလာ ၿဖစ္ထြန္းေနတာ)ကို သေဘာမေတြ.တဲ့သူ။အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္စမွာပဲ တစ္ေလာကလံုးကို သမ္းေ၀စရာလို. ၿမင္တတ္သူ။ခင္ဗ်ားအေဖနဲ.လည္း မတူတဲ့သူ။ခင္ဗ်ားအေမနဲ့လည္း မတူတဲ့သူ။တၿခားဘယ္သူနဲ.မွလည္း မတူတဲ့သူကိုး။
မွန္ထဲမွာ နွုတ္ခမ္းေလးတြန့္ရံု ခင္ဗ်ားၿပံဳးေနတာ ၿမင္ရတယ္။ၿဗဟၼာႀကီးတစ္ေယာက္ေတာင္ ခင္ဗ်ားေရွ့မွာ ရွက္ၿပီး လဲေသသြားနိုင္တဲ့ အၿပံဳးမ်ဳိးနဲ.ေပါ့။ ။
သစၥာနီ
ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ
့ခင္ဗ်ားႀကံဳရင္ေၿပာတတ္တယ္။(ဗင္ဂိုးဟာ သူ.နားရြက္တဖက္ကို လွီးၿဖတ္ပစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ရူးသြပ္လို.မဟုတ္ဘူး။ကပ္ဖကာရဲ့ အဖ်ားခၽႊန္ခၽႊန္နားရြက္ႀကီးေတြကလည္း ႀကည့္ရတာ ရယ္စရာေကာင္းတာပဲ။သိပံၸရုပ္ရွင္ကားေတြမွာပါတတ္တဲ့ တၿခားကမၻာကလာတယ္ဆိုတဲ့ သတၱ၀ါေတြရဲ့ နားရြက္နဲ.တူတယ္။လူေတြဟာ ရွက္တတ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္နားရြက္အတြက္ ကိုယ္ရွက္သင့္တယ္) ခင္ဗ်ားရဲ့လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြကိုေတာ့ခင္ဗ်ားသေဘာက်ပါတယ္။သြယ္သြယ္ေလးေတြ ၿဖစ္တာရယ္၊ အဲဒီလက္ေခ်ာင္းေလးေတြက တဆင့္ ခင္ဗ်ားရဲ့ပါရမီေတြ လင္းၿဖာခြင့္ရတာရယ္ေႀကာင့္ေပါ့။လူက ခပ္ညုပ္ညုပ္။ဒါေပမယ့္ အဲဒီခႏၶာကိုယ္ေလးက အမွဳန္႕ႀကိတ္ထားတဲ့ ကမၻာတစ္ခုရယ္ တိုးလၽွိဳးေပါက္ၿဖစ္ေနတဲ့သဘာ၀ဓမၼတရားရယ္၊ မႀကားေစခ်င္တဲ့ရယ္သံရယ္ကိုလံုလံုၿခံဳၿခံဳ ထုပ္သိမ္းထားဖို.ေတာ့ လံုေလာက္တယ္ဆိုပါေတာ့။
ခင္ဗ်ားအေဖကေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ေၿပာမယ္။"ဒီေကာင့္မွာ ငါနဲ.တူတာရယ္လို့ထိပ္ေၿပာင္တာပဲရွိတယ္"လို့၊သူက ခင္ဗ်ားကိုနားမလည္ဘူး။(အမွန္ေတာ့ ဘယ္သူမွနားမလည္ဘူး၊)သားသမီးေတြထဲမွာ အႀကီးဆံုး၊ ငယ္ငယ္တုန္းက အေပ်ာ့ဆံုးလို႕(ထင္ရတဲ့)ဒီေကာင့္ကို ဘာၿဖစ္လို႕ သူလိုခ်င္သလို ပံုသြင္းလို.မရခဲ့သလဲဆိုတာလည္း သူ့အဖို. အေၿဖရွာမရတဲ့ ပုစၧာတစ္ပုဒ္ ၿဖစ္ေနတာကိုး။ခင္ဗ်ားအေဖက ေပါက္ကြဲလြယ္တယ္။စိတ္ထားနုတယ္။ေဒါသႀကီးတယ္။စိတ္မထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ဘူး။တာ၀န္ကို ေႀကာက္တယ္။နွေၿမာတြန္.တိုစိတ္လည္းရွိတယ္။သူဟာ ပန္းတပြင့္အေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးနဲ.တူတယ္။သူ အရြယ္ေကာင္းေကာင္း၊ဗလေကာင္းေကာင္းတုန္းက ေသးေသးညုက္ညုက္ ေက်ာင္းသားေလးကို(တစ္ေန.က်ရင္ အထက္တန္းစားစာေရးၿဖစ္ေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ.)မႀကာမႀကာ ႀကမ္းႀကမ္းတမ္းတမ္း ရိုက္ဖူးသူ။သူဟာ တၿခားဖခင္ေတြလိုပါဘဲ။သားသမီးကိုေမြးၿမဴဖို.ထက္ စည္သြတ္ဘူးစက္ရံုမွာ အုပ္ခ်ဳပ္သူလုပ္ဖို ့ပိုသင့္ေတာ္တဲ့လူေပါ့။
အခုေတာ့ ခင္ဗ်ားအေဖမွာ အသင့္အတင့္ေကာင္းမြန္တဲ့ ဒုတ္ေကာက္တစ္ေခ်ာင္းရွိတယ္။အသင့္အတင့္ေကာင္းမြန္တဲ့ ဇနီးတစ္ေယာက္ ရိွတယ္။အသင့္အတင့္ေကာင္းမြန္တဲ့ သားသမီးငါးေယာက္ ရိွတယ္။(အဲဒါကို သူက ကံေကာင္းတယ္လို့ ထင္မွာေပါ့)။အခုေတာ့ ခင္ဗ်ားအေဖဟာ တခါတေလ ကေလးေတြနဲ.ကစား၊တခါတေလ သီခ်င္းနားေထာင္၊တခါတေလ ဥပုသ္ေစာင့္၊တခါတေလ ေခြးေတြကို ေလးခြနဲ.ပစ္၊တခါတေလ ေသြးတိုး။မ်ားေသာအားၿဖင့္ ပက္လက္ကုလားထိုင္တစ္လံုးမွာ(အဲဒီကုလားထိုင္ကလည္း သူလိုခပ္အိုအိုရယ္)ပုတီးတစ္လွည့္၊ေဆးေပါ့လိပ္တလွည့္ လက္ကကိုင္ကာ ထိုင္ရင္း သိန္းထီ မပ်က္မကြက္ထိုးကာ မၿဖစ္ခဲ့ရတာေတြနဲ. မၿဖစ္နိုင္တာေတြကို စိတ္ကူး လြင့္ေမ်ာေနတတ္တဲ့ အရင္ကလိုပဲ စိတ္ကိုမထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ေသးတဲ့ အသက္ ၇၀ အရြယ္လူအိုႀကီးေပါ့။
ခင္ဗ်ားအေမကေတာ့ စစ္ၿပီးေခတ္မွာ လူလားေၿမာက္လာတဲ့ တၿခားလူေတြလိုပဲ ေရွ့မေရာက္ ေနာက္မေရာက္သူ။စာေရးတတ္ ဖက္တတ္ရံုဆိုေတာ့ အၿမင္က်ဥ္းတယ္။သားသမီးေတြကို ခ်စ္ပံုရေပမဲ့ ဆံုးမစကားေၿပာရာမွာ ႀကမ္းတမ္းတယ္။ၿပကၡတိန္မ်က္နွာဖံုးပံုေတြကို ထရံမွာတုတ္ေခ်ာင္းနဲ. ထိုးကပ္တတ္သူ။(ခင္ဗ်ား ခဏခဏ ဆုပ္ၿဖဲပစ္ရတယ္။)အိမ္ေရွ့မွာ ခ်ဥ္ေပါင္ပင္ စိုက္တတ္သူ။သတင္းစာက နာေရးေႀကာ္ၿငာဖက္သူ၊(ခင္ဗ်ားစိတ္ပ်က္တဲ့)သူရႆတီ ကိုးကြယ္သူ။အသံုးအစဲြ လက္ဖြာၿပီး အတန္အသင့္စိတ္မာသူ။
အဲဒီခင္ဗ်ားအေမကေတာ့ ေဆးလိပ္မေသာက္၊အရက္မေသာက္၊ မိန္းမ မယူတဲ့ သိမ္သိမ္ေမြ.ေမြ. အမူအရာရိွတယ္လို႕ထင္ရတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ့ ပါးစပ္က တခါတေလ သင္တုန္းဓားထုတ္တဲ့စက္ရံုလို. ထင္ရေလာက္ေအာင္ ေခ်ာက္ခ်ားစရာ အယူအဆေတြနဲ. စကားလံုးေတြ ထြက္လာတတ္တာႀကားရင္ နားမလည္နိုင္ဘူးေပါ့။(အံ့ဩပံုေတာ့မရပါဘူး)သူ မဖက္တဲ့ ခင္ဗ်ားဖက္ေနတဲ့ စာအုပ္စင္ထဲက စာအုပ္ေတြကမ်ား သူေမြးထားတဲ့သားကို ဖ်က္စီးပစ္လိုက္သလားလို. သံသယပြားေကာင္းပြားမယ္။
ခင္ဗ်ားရဲ့ညီ ညီမေတြကလည္းဒီလိုပါပဲ။သူတို့ေရွ့မွာ အေဖနဲ.အေမကို (ဘယ္လိုစကားစပ္တည့္ သြားတယ္မသိဘူး)ခင္ဗ်ားက "မိဘေမတၱာဆိုတာလည္း ပုထုဇဥ္ေမတၱာမို. ေလာဘ၊ေဒါသ၊ေမာဟ ဖံုးလႊမ္းေနလို. မခိုင္မာေႀကာင္း၊ဘုရားရွင္ရဲ့ ေမတၱာနဲ.တစ္တန္းတည္းထားၿပီး ေၿပာဆိုေနႀကတာဟာ မွားယြင္းေႀကာင္း" အေလွ်ာ့မေပးတမ္း ေၿပာေနတာႀကားေတာ့ စိတ္ပ်က္ႀကတာေပါ့။မိဘကို စိတ္မေကာင္းေအာင္ ဒီလိုမေၿပာသင့္ဘူးလို ့ သူတို.ထင္မွာပဲ။သူတို.က ဒီေနရာမွာ ခင္ဗ်ားထက္ ပိုၿပီးလိမၼာတယ္။သူတို.ဟာ ရိုးသားတယ္။(ေဆးလိပ္ေတာင္မွ ဘယ္သူမွ မေသာက္တတ္ႀကဘူး)မရိုင္းပ်တဲ့ ပညာတတ္ေတြဆိုပါေတာ့။သဘာ၀သိပ္မက်တဲ့(ဘ၀မွာ တကယ္အသံုးမ၀င္တဲ့)အမ်ားသံုးေခတ္မီ အယူအဆေတြလည္းရိွႀကတယ္။အရာရာကို သူမ်ားႀကည့္ၿမင္သလို ႀကည့္ၿမင္ၿပီး သူမ်ားေၿပာဆိုသလိုလည္း ေၿပာဆိုတတ္ႀကတယ္။(အဲဒီလို ေနထိုင္တာက ေလာကမွာ အႏၱရာယ္လည္းကင္း၊လြယ္လည္းလြယ္တာကိုး)ခင္ဗ်ားကေတာ့ သေဘာမက်ဘူး။
သူတို့ကို လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚေစခ်င္တယ္။သဘာ၀က်တဲ့ ဆင္ၿခင္ဥာဏ္မ်ဳိး ရွိေစခ်င္တယ္။ဒါေႀကာင့္လည္းလိုအပ္ရင္သူတို.နဲ. အတိုက္အခံေၿပာတာပဲ။သူတို.ကလည္း သူတို.အစ္ကိုႀကီးအေပၚ မ်ဳိးမတူတဲ့ အိမ္ေမြးသတၱ၀ါတစ္ေကာင္လို သေဘာထားတဲ့အခါလည္းရိွမွာေပါ့။တခါတေလလည္း ခင္ဗ်ားအတြက္ဂုဏ္ယူခ်င္ယူႀကမယ္။ေသခ်ာတာတစ္ခုေတာ့ရိွတယ္။အဲဒါ ခင္ဗ်ားကို နားမလည္ဘူးဆိုတာပဲ။
ခင္ဗ်ား မိတ္ေဆြဆိုတဲ့လူေတြ ကလည္း ဘာထူးလဲ။တစ္ေယာက္ကဆို ဒီလူဟာ "သမၼက်မ္းစာရယ္၊ကင္းမလက္မည္းရယ္၊မိုးတိမ္ရယ္ ေရာေမြထားတဲ့လူပဲ" လို႕ေၿပာခဲ့တာပဲ။ခင္ဗ်ားကေတာ့ၿပံဳးမယ္။ခင္ဗ်ားရဲ့အဘိဓာန္မွာမိတ္ေဆြဆိုတဲ့ အနက္ကိုဖြင့္ရင္ အကူအညီေတာင္းတဲ့သူ လို.ပဲ အဓိပၸါယ္ရတယ္မဟုတ္လား။လမ္းစရိတ္တဲ့။ေဆးဖိုး၀ါးခတဲ့။ထမင္းဖိုးတဲ့။အဲဒီအထဲမွာ အဆိုးဆံုးက တန္ဖိုးၿဖတ္ရခက္တဲ့ အခ်ိန္နဲ. အက်ဳိးအႀကာင္းမဲ့တရားေတြ ေရာပါသြားတတ္တာပဲ။ခင္ဗ်ားက သဘာ၀က်တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ေခါင္းကိုၿဖတ္ေပးလိုက္ဖို. ၀န္မေလးတဲ့သူ။အဲ...သဘာ၀မက်ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘြားေအကိုေတာင္ ယပ္ခက္ေပးဖို.ၿငင္းမယ့္သူ။
လူတစ္ေယာက္ရဲ့ဘ၀မွာ တာ၀န္ေတြက အမ်ားသား။ကိုယ္ခႏၶာထဲကို၀င္လာနိဳင္တဲ့ နွာေစးေခ်ာင္းဆိုးၿဖစ္တဲ့ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးရဲ့ အႏၱရာယ္ကအစ ကမၻာေၿမႀကီးရဲ့ၿပင္ပေလထုအလႊာၿဖစ္တဲ့ အိုဇုန္းလႊာပ်က္စီးမွာကို ကာကြယ္ေနႀကရတယ္မဟုတ္လား။ဒီအထဲမွာ ကိုယ့္ဘ၀ကိုေတာင္ တာ၀န္မယူနိုင္တဲ့လူေတြက ခပ္ၿမင့္ၿမင့္အေႀကာေလွ်ာ့တဲ့ အလုပ္(အနုပညာကို တာ၀န္မဲ့ခြင့္လိုင္စင္တစ္ခုလို ကိုင္စြဲေနတာေတာ့ ခြင့္လြတ္စရာမရိွဘူး။လူတိုင္းဟာ ခင္ဗ်ားအလုပ္လုပ္သလို လုပ္နိုင္ပါတယ္။ဥပမာ-ခပ္ေပါေပါ ၀တၳဳေတြကိုေရး၊ ေရာင္းစားတာမ်ဳိး။ေႀကာက္လန္.မသြားပါနဲ.။အဲဒါဟာစာေပ မဟုတ္ပါဘူး။ဖ်ာရက္ေရာင္းသလို၊ တံၿမက္စည္းလုပ္ေရာင္းသလိုေပါ့။တစ္ခါက ခင္ဗ်ားေၿပာသလိုေပါ့။ "(တေရးနိုးထ ဘယ္ဘက္ေၿခမကို မင္တို.ၿပီး ေနာက္ၿပန္ေရးရင္ေတာင္ ၿဖစ္တဲ့ စာအုပ္မ်ဳိးေတြေလ)"ဒါမွမဟုတ္ ခင္ဗ်ားလုပ္သလို မလုပ္ဘဲလည္း ေနနိုင္ပါတယ္။ဘယ္လိုဘဲေနေန ကိုယ့္ဘ၀ကိုတာ၀န္ယူရဲတဲ့ သတိၱေတာ့ ရိွဖို.လိုတာေပါ့။ၿမိဳ့မၿငိမ္းရဲ့ သတိၱမ်ဳိးေလာက္မွ မရိွရင္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ မေၿပာႀကပါနဲ.။ခင္ဗ်ားက "အနုပညာဆိုတာ တံေတြးေထြးတိုင္းေတာင္ ပါသြားတတ္တဲ့အရာလို့ ထင္တဲ့သူ မဟုတ္လား။အဲဒီလူေတြ စာမေရးခင္ အရင္ဆံုး သူတို့ဦးေနွာက္ေတြကို တံေတာင္ဆစ္ေရာက္ေအာင္ ခြဲစိပ္ကုသေပးဖို့ လိုတယ္။"လို.ေၿပာတတ္တယ္။ တၿခားသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သနားတတ္သူ။အနုပညာသမားဆိုတာ ယိမ္းသမလည္းမဟုတ္၊ အရန္မီးသတ္တပ္ဖြဲ.၀င္လည္း မဟုတ္လို. ညီညႊတ္စရာမလိုဘူးလို. ေၿပာတတ္သူ၊ ေတာ္စတိြဳင္းရဲ့ စစ္နဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၀တၳဳကို ခပ္ညံ့ညံ့လို. သတ္မွတ္သူ၊ ကြန္ၿမဴနစ္ပါတီ ၀င္ဖူးတာနဲ. ေဘာလံုးကန္ဖူးတာေႀကာင့္ ကမူးရဲ့၀တၳဳေတြဟာ ဖက္စရာမလိုဟု မွတ္ခ်က္ခ်သူ။ဗစ္တိုးရီးယား ဒီစီကားကို အီတလီသုခလို့ ေလွာင္တတ္သူ။ၿမန္မာၿပည္က ပန္းခ်ီၿပခန္းေတြထက္ နိုင္ငံၿခားၿဖစ္ ရွပ္အက်ီၤေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြကို ပိုမိုတြယ္တာသူ(အဲဒီဆိုင္ကေလးေတြက ဒီဇိုင္းေတြကအာရံုကို ပိုလတ္ဆတ္ေစတယ္။)စာေပေလာကမွာ ဆရာေခၚစရာ မထားသူ။ယံုႀကည္မွုအတြက္ တစ္ကမၻာလံုးကို ဆန့္က်င္ဖို. ဘယ္တုန္းကမွ ၀န္မေလးသူ။
ခင္ဗ်ားက ဘ၀ရဲ့ ေလကြယ္ရာအရပ္မွာ တစ္သက္လံုး(ခင္ဗ်ားအေဖလို၊ၿပီးေတာ့ တၿခားသူေတြလို) ေက်ာက္ခ်ကပ္ခိုခ်င္တဲ့ သူမွမဟုတ္ပဲ။ပင္လယ္ၿပင္က်ယ္သမွ် ရြက္လႊင့္ၿပီး ကၽြန္းအသစ္ရွာခ်င္တဲ့သူ။ ခင္ဗ်ားဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေက်ာင္းေလ့က်င့္ခန္းစာအုပ္ေတြကို ကဗ်ာေရးပစ္တယ္။အတန္းထဲမွာ ဆရာနဲ. ရန္ၿဖစ္တယ္။ေက်ာင္းေၿပးတယ္။အိမ္ကလည္း ေၿပးတယ္။ပန္းခ်ီဆြဲတယ္။ စစ္တုရင္ ကစားတယ္။လၹက္ရည္ဆိုင္နဲ.ရုပ္ရွပ္ရုံမွာ အခ်ိန္ကုန္တယ္။အားလံုးကို သေရာ္ေတာ္ေတာ္ စကားေၿပာတယ္။အယူအဆကလည္း ေနရာတကာမွာ ကန္.လန္.လို.ဆိုရမယ္။(လူအမ်ားစုနဲ. ဘယ္ေတာ့မွ သေဘာထားခ်င္းမတိုက္ဆိုင္ဘူး)ခင္ဗ်ားဟာ ဒုစရိုက္မွာ ေပ်ာ္ေမႊ.တဲ့ မိုက္ကန္းေပါ့သြမ္းသူ မဟုတ္ဘူး။ဒါေပမဲ့ ပံုစံကိုက္လိမၼာသိမ္ေမႊ.သူေတာ့လည္း မဟုတ္ၿပန္ဘူး။(သဘာ၀တရားအတိုင္း ၿဖစ္ေပၚေနတဲ့ ခၽႊန္တက္တဲ့ ေက်ာက္ေစာင္းနဲ. တူမလားပဲ။)
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ခင္ဗ်ားကေတာ့ အရာရာ(အစဥ္အလာ ၿဖစ္ထြန္းေနတာ)ကို သေဘာမေတြ.တဲ့သူ။အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္စမွာပဲ တစ္ေလာကလံုးကို သမ္းေ၀စရာလို. ၿမင္တတ္သူ။ခင္ဗ်ားအေဖနဲ.လည္း မတူတဲ့သူ။ခင္ဗ်ားအေမနဲ့လည္း မတူတဲ့သူ။တၿခားဘယ္သူနဲ.မွလည္း မတူတဲ့သူကိုး။
မွန္ထဲမွာ နွုတ္ခမ္းေလးတြန့္ရံု ခင္ဗ်ားၿပံဳးေနတာ ၿမင္ရတယ္။ၿဗဟၼာႀကီးတစ္ေယာက္ေတာင္ ခင္ဗ်ားေရွ့မွာ ရွက္ၿပီး လဲေသသြားနိုင္တဲ့ အၿပံဳးမ်ဳိးနဲ.ေပါ့။ ။
သစၥာနီ
ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ
Wednesday, 13 April 2011
Sunday, 3 April 2011
ကိတၱိမေလာဟ
အိမ္ေနာက္ဘက္ ေရသဖန္းပင္ ေပၚက ေၾကးနီ ေရာင္ၾကက္အုိႀကီး ထတြန္ၿပီ ဆုိတာနဲ႔ ဦးသူေတာ္ အိပ္ရာက ႏိုးၿပီ။ ႏုိး႐ံု ႏုိးတာပါ။ ထတာေတာ့ မထေသးဘူး။ ေမွာင္ေသးတာကိုး။ သည္ၾကက္က ဦးသူေတာ့္ ၾကက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ႏွမ၀မ္းကြဲ ေဒၚသီလရဲ႔သား ပုတ္စည္ ေမြးထားတဲ့ၾကက္။ ပုတ္စည္ ကိုရင္လူ ထြက္ကတည္းက ေမြးထားတဲ့ၾကက္ အခုပဲ ပုတ္စည္အသက္ ရင့္လွၿပီ ဆုိေတာ့ တြက္ၾကည့္ေလ။ ၾကက္တစ္ေကာင္ အသက္ ဘယ္ေလာက္ ရွည္သလဲေတာ့ ဘယ္သူမွ စာရင္းလုပ္ မထားလုိ႔ မေျပာႏုိင္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သည္ၾကက္အိုႀကီး ကေတာ့ ႀကီးလွၿပီ။ ၾကက္ႀကီးက ေၾကးနီနဲ႔ ေၾကး၀ါ စပ္ထားတဲ့ အေရာင္။ ေၾကးနီေရာင္ စစ္စစ္၊ ဇာတိေလာဟ မဟုတ္ဘဲ ေၾကးႏွစ္မ်ဳိး ေရာထားတဲ့ “ကိတၲိမေလာဟ” ျဖစ္ေနတာကို ဦးသူေတာ္က ႀကိဳက္တာ။ ႏွမ ေဒၚသီလကိုေတာင္ ေျပာဖူးတယ္။
“ငါ့ႏွမရဲ႔ ၾကက္မ်ားမယ္ ဥပန္းတဲ့၊ ဗ်ာတဲ့၊ ေဖာင္းတဲ့၊ မဂိုတဲ့၊ရစ္တဲ့၊ ေရႊဖလားတဲ့၊ ဗ်ာနီ၊ ဗ်ာမီးခိုး၊ စင္ေရာ္၊ ႀကံ့ခြံ၊ ခ်ိတ္ စသျဖင့္ လည္ေမြး ရင္ေမြးဗုိက္ေမြးကို စြဲလုိ႔ ေခၚၾကသာ ရွိသမႈတ္လား။အခု င႐ို႔အိမ္က ၾကက္က တမၺေခၚသယ္၊ ေၾကးနီေရာင္ အင္နန္ရွားသာ၊ မထိမခိုက္ ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္စမ္း၊ မနက္ေစာေစာ ေနမင္းကို ေလာကထဲ ေရာက္ေအာင္ ေခၚႏုိင္သာပါပ မွတ္လုိ႔လား။ မနက္ခင္းမ်ားဟာ ေၾကးနီေရာင္နဲ႔ စသယ္၊ ေၾကးဓာတ္နဲ႔ စသယ္၊င႐ို႔အိမ္က ၾကက္က ေၾကး၀ါပါေဖာက္ ေလေတာ့ ကိတၲိမ ေလာဟ ေခၚသာပဲ၊ ဂ႐ုမ်ားမ်ား ႀကီးထားပါေလ”
ေဒၚသီလက မနက္မနက္ ေနမင္းႀကီး သူ႔ဟာသူ ကမၻာ ေလာကဓာတ္ထဲ လာေနက် ဟာကို သူတုိ႔အိမ္က ၾကက္အုိႀကီး တြန္လုိ႔ ေရာက္ရတယ္ ဆုိတာကို မယံုပါဘူး။ဒါေပမယ့္ သည္အစ္ကို အိုႀကီးအုိမကို မွီစားေနရ သူဆုိေတာ့ ဆုိးသည္ ေကာင္းသည္ ေျပာမျဖစ္ဘူး။ စကားမ်ား မေျပာသေလာက္ ေနတယ္။ ေဒၚသီလကလည္း အုိႀကီးအုိမ မုဆုိးမပါပဲ။ ဦးသူေတာ့ ၀ိုင္းတုိက္ထဲ အိမ္မႀကီးေနာက္ တဲကေလး တစ္လံုး ေဆာက္ေနခဲ့တာပဲ ၾကာလွေပါ့ဟာ။ တစ္ဦးတည္းေသာသား ပုတ္စည္ကလည္း မေအနဲ႔ အတူ ေနတယ္သာ ေျပာတာ။ ကိုးက်င္းကိုးေၾကာင္း သြားေနတာက မ်ားေတာ့ ေဒၚသီလခမ်ာ ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္နဲ့ ေနရတာမ်ားတယ္။ ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္ ဆုိတာကသည္လုိ။ ေဒၚသီလက မ်က္ခမ္းစပ္တယ္။ မ်က္စပ္ အသနီလန္ မ်က္ေတာင္ေမြး တံုးတံုးနဲ႔ မ်က္လံုး ဖန္တြတ္ဖန္တြတ္ ေနခဲ့ရတာ ၾကာၿပီ။ မ်က္ခမ္းစပ္ ဆုိတာကို ေရာဂါရယ္လုိ႔လည္း မထင္ပါဘူး။ရြာမွာ မ်က္ခန္းစပ္ကခ်ည္း ဆယ္အိမ္မွာ ေျခာက္အိမ္ေလာက္ ရွိၾကေလေတာ့ သည္လုိ ေနၾကတာပါ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ မ်က္ခမ္းစပ္ကို အၿမဲတမ္း ရစ္၀ဲရစ္၀ဲ လုပ္ေနတတ္တဲ့ ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ေဒၚသီလ အူယားတယ္။လက္ဖ၀ါး ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ေသေရာ့ဟလုိ႔ တဖ်န္းဖ်န္း ႐ိုက္လုိ႔လည္း ေပ်ာက္သြားတယ္ မရွိဘူး။
မိလိုက္တယ္လုိ႔လည္း ဘယ္တုန္းကမွ မရွိဘူး။ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္က ေဒၚသီလ မ်က္လံုးေတြ ေရွ႔မွာ မ်က္လုံးေစာင့္ ႏွစ္ေကာင္လုိ အၿမဲတမ္း ရွိတယ္။သည္ျဖဳတ္ ႏွစ္ေကာင္ကလည္း သူတုိ႔အိမ္ ေရသဖန္း ပင္ေပၚက ၾကက္အုိႀကီးလုိပဲ။ ျဖဳတ္တစ္ေကာင္ရဲ႔ ဘ၀ သက္တမ္း ဘယ္ေလာက္ရွည္တယ္ မေျပာႏုိင္ေပမယ့္ ေဒၚသီလ မွတ္မိသေလာက္ သည္ျဖဳတ္ ႏွစ္ေကာင္ကလည္း ၾကာေပါ့ဟာ။ အစ္ကို မုဆုိးဖုိ ဦးသူေတာ္က ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ ႏွမ ေဒၚသီလက ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္၊ ေဒၚသီလ သားပုတ္စည္ ကေလးဆယ္ေက်ာ္။သည္အိမ္၀ိုင္းထဲမွာ လူသံုးေယာက္၊ ၾကက္ဖတစ္ေကာင္၊ ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္ စနစ္နဲ႔ ေနခဲ့ၾကတယ္ ေျပာပါေတာ့။
“အြတ္ ခြၽရီး ခြၽရီး ခြၽတ္ အြတ္”
ၾကက္အုိႀကီးခမ်ာ ေလသလိပ္သည္း ေျခသံုးပါးတုိ႔ ၀မ္းတြင္းေလနဲ႔ ဆံုၿပီး ျဖစ္ရတ့ဲ သႏၷိပတ္ ပေယာဂခဲြၽ ဆုိတာ ထြက္ေနတာကို။ ဦးသူေတာ္က ငန္းမေက်လုိ႔ ထြက္တဲ့ အသံလုိ႔ မထင္ဘူး။ မနက္ေစာေစာ ေမာင္းသံေၾကးသံ ထြက္တယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ သာယာေခ်ငံ ရွိတဲ့အသံ၊ ၿငိမ္းခ်မ္း ေၾကေအးတဲ့ အသံလုိ႔ ထင္တယ္။ သိထိလေခၚတဲ့ နားခ်မ္းသာဖြယ္ အသံလုိ႔ ခံယူတယ္။
တကယ္ေတာ့ ၾကက္ခမ်ာ သူ႔အစာသူ ရွာစားေနရတာပါ။ ညဥ့္သံုးယံရွိတဲ့ အထဲက ညဥ့္ဦးယံ သန္းေခါင္ယံ တြန္ေလသလား မတြန္ေလသမား ဘယ္သူမွ ေခါင္းထဲ မရွိၾကပါဘူး။မိုးေသာက္ယံ က်ကာမွ ရွိသမွ် အသံကေလး ညႇစ္ထုတ္ၿပီး သဘာ၀တရားက လည္ဇလုတ္ တုတ္နဲ႔ ထိုးလုိက္သလုိ ထတြန္ရာက ႏွစ္ခါေလာက္ တြန္ၿပီးတာနဲ႔ ထုိးရပ္သြားတာခ်ည္းပဲ။ ဦးသူေတာ္က သည္အသံကို ေၾကးဓာတ္ ပါတယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ၾကက္ဖႀကီး ခမ်ာ ေရသဖန္းပင္ေပၚက ျပဳတ္က်မယ့္ရက္ ေစာင့္ေနရွာရတာပါ။ ႀကီးလွၿပီကိုး။ ဦးသူေတာ္ကလည္း ဘာထူး မွာတုန္း။ အိုလွေပါ့ဟာ။
“ငါ့ႏွမရဲ႔ ၾကက္မ်ားမယ္ ဥပန္းတဲ့၊ ဗ်ာတဲ့၊ ေဖာင္းတဲ့၊ မဂိုတဲ့၊ရစ္တဲ့၊ ေရႊဖလားတဲ့၊ ဗ်ာနီ၊ ဗ်ာမီးခိုး၊ စင္ေရာ္၊ ႀကံ့ခြံ၊ ခ်ိတ္ စသျဖင့္ လည္ေမြး ရင္ေမြးဗုိက္ေမြးကို စြဲလုိ႔ ေခၚၾကသာ ရွိသမႈတ္လား။အခု င႐ို႔အိမ္က ၾကက္က တမၺေခၚသယ္၊ ေၾကးနီေရာင္ အင္နန္ရွားသာ၊ မထိမခိုက္ ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္စမ္း၊ မနက္ေစာေစာ ေနမင္းကို ေလာကထဲ ေရာက္ေအာင္ ေခၚႏုိင္သာပါပ မွတ္လုိ႔လား။ မနက္ခင္းမ်ားဟာ ေၾကးနီေရာင္နဲ႔ စသယ္၊ ေၾကးဓာတ္နဲ႔ စသယ္၊င႐ို႔အိမ္က ၾကက္က ေၾကး၀ါပါေဖာက္ ေလေတာ့ ကိတၲိမ ေလာဟ ေခၚသာပဲ၊ ဂ႐ုမ်ားမ်ား ႀကီးထားပါေလ”
ေဒၚသီလက မနက္မနက္ ေနမင္းႀကီး သူ႔ဟာသူ ကမၻာ ေလာကဓာတ္ထဲ လာေနက် ဟာကို သူတုိ႔အိမ္က ၾကက္အုိႀကီး တြန္လုိ႔ ေရာက္ရတယ္ ဆုိတာကို မယံုပါဘူး။ဒါေပမယ့္ သည္အစ္ကို အိုႀကီးအုိမကို မွီစားေနရ သူဆုိေတာ့ ဆုိးသည္ ေကာင္းသည္ ေျပာမျဖစ္ဘူး။ စကားမ်ား မေျပာသေလာက္ ေနတယ္။ ေဒၚသီလကလည္း အုိႀကီးအုိမ မုဆုိးမပါပဲ။ ဦးသူေတာ့ ၀ိုင္းတုိက္ထဲ အိမ္မႀကီးေနာက္ တဲကေလး တစ္လံုး ေဆာက္ေနခဲ့တာပဲ ၾကာလွေပါ့ဟာ။ တစ္ဦးတည္းေသာသား ပုတ္စည္ကလည္း မေအနဲ႔ အတူ ေနတယ္သာ ေျပာတာ။ ကိုးက်င္းကိုးေၾကာင္း သြားေနတာက မ်ားေတာ့ ေဒၚသီလခမ်ာ ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္နဲ့ ေနရတာမ်ားတယ္။ ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္ ဆုိတာကသည္လုိ။ ေဒၚသီလက မ်က္ခမ္းစပ္တယ္။ မ်က္စပ္ အသနီလန္ မ်က္ေတာင္ေမြး တံုးတံုးနဲ႔ မ်က္လံုး ဖန္တြတ္ဖန္တြတ္ ေနခဲ့ရတာ ၾကာၿပီ။ မ်က္ခမ္းစပ္ ဆုိတာကို ေရာဂါရယ္လုိ႔လည္း မထင္ပါဘူး။ရြာမွာ မ်က္ခန္းစပ္ကခ်ည္း ဆယ္အိမ္မွာ ေျခာက္အိမ္ေလာက္ ရွိၾကေလေတာ့ သည္လုိ ေနၾကတာပါ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ မ်က္ခမ္းစပ္ကို အၿမဲတမ္း ရစ္၀ဲရစ္၀ဲ လုပ္ေနတတ္တဲ့ ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ေဒၚသီလ အူယားတယ္။လက္ဖ၀ါး ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ေသေရာ့ဟလုိ႔ တဖ်န္းဖ်န္း ႐ိုက္လုိ႔လည္း ေပ်ာက္သြားတယ္ မရွိဘူး။
မိလိုက္တယ္လုိ႔လည္း ဘယ္တုန္းကမွ မရွိဘူး။ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္က ေဒၚသီလ မ်က္လံုးေတြ ေရွ႔မွာ မ်က္လုံးေစာင့္ ႏွစ္ေကာင္လုိ အၿမဲတမ္း ရွိတယ္။သည္ျဖဳတ္ ႏွစ္ေကာင္ကလည္း သူတုိ႔အိမ္ ေရသဖန္း ပင္ေပၚက ၾကက္အုိႀကီးလုိပဲ။ ျဖဳတ္တစ္ေကာင္ရဲ႔ ဘ၀ သက္တမ္း ဘယ္ေလာက္ရွည္တယ္ မေျပာႏုိင္ေပမယ့္ ေဒၚသီလ မွတ္မိသေလာက္ သည္ျဖဳတ္ ႏွစ္ေကာင္ကလည္း ၾကာေပါ့ဟာ။ အစ္ကို မုဆုိးဖုိ ဦးသူေတာ္က ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ ႏွမ ေဒၚသီလက ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္၊ ေဒၚသီလ သားပုတ္စည္ ကေလးဆယ္ေက်ာ္။သည္အိမ္၀ိုင္းထဲမွာ လူသံုးေယာက္၊ ၾကက္ဖတစ္ေကာင္၊ ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္ စနစ္နဲ႔ ေနခဲ့ၾကတယ္ ေျပာပါေတာ့။
“အြတ္ ခြၽရီး ခြၽရီး ခြၽတ္ အြတ္”
ၾကက္အုိႀကီးခမ်ာ ေလသလိပ္သည္း ေျခသံုးပါးတုိ႔ ၀မ္းတြင္းေလနဲ႔ ဆံုၿပီး ျဖစ္ရတ့ဲ သႏၷိပတ္ ပေယာဂခဲြၽ ဆုိတာ ထြက္ေနတာကို။ ဦးသူေတာ္က ငန္းမေက်လုိ႔ ထြက္တဲ့ အသံလုိ႔ မထင္ဘူး။ မနက္ေစာေစာ ေမာင္းသံေၾကးသံ ထြက္တယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ သာယာေခ်ငံ ရွိတဲ့အသံ၊ ၿငိမ္းခ်မ္း ေၾကေအးတဲ့ အသံလုိ႔ ထင္တယ္။ သိထိလေခၚတဲ့ နားခ်မ္းသာဖြယ္ အသံလုိ႔ ခံယူတယ္။
တကယ္ေတာ့ ၾကက္ခမ်ာ သူ႔အစာသူ ရွာစားေနရတာပါ။ ညဥ့္သံုးယံရွိတဲ့ အထဲက ညဥ့္ဦးယံ သန္းေခါင္ယံ တြန္ေလသလား မတြန္ေလသမား ဘယ္သူမွ ေခါင္းထဲ မရွိၾကပါဘူး။မိုးေသာက္ယံ က်ကာမွ ရွိသမွ် အသံကေလး ညႇစ္ထုတ္ၿပီး သဘာ၀တရားက လည္ဇလုတ္ တုတ္နဲ႔ ထိုးလုိက္သလုိ ထတြန္ရာက ႏွစ္ခါေလာက္ တြန္ၿပီးတာနဲ႔ ထုိးရပ္သြားတာခ်ည္းပဲ။ ဦးသူေတာ္က သည္အသံကို ေၾကးဓာတ္ ပါတယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ၾကက္ဖႀကီး ခမ်ာ ေရသဖန္းပင္ေပၚက ျပဳတ္က်မယ့္ရက္ ေစာင့္ေနရွာရတာပါ။ ႀကီးလွၿပီကိုး။ ဦးသူေတာ္ကလည္း ဘာထူး မွာတုန္း။ အိုလွေပါ့ဟာ။
(၂)
ဦးသူေတာ္ ကိုယ္တုိင္ကလည္း ေၾကးဖလားေရာင္ “ကိတၲိမေလာဟ” ၾကက္ႀကီးနဲ႔ မထူးလွပါဘူး။ သူလည္း ခြၽဲဆုိက္ခ်င္ခ်င္ကိုး။လူကေတာ့ ကိုယ္လံုးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ဆုိေတာ့ ပင္႐ိုးႀကီး ရွည္လွတဲ့ ေဇာ္ဂ်ီ ေတာင္ေ၀ွးပင္ တစ္ပင္နဲ႔ ပိုတူတယ္။ လူကေတာ့ မာတယ္။ စိတ္လည္း မာတယ္။ ကိုယ္လည္း မာတယ္။ ဦးသူေတာ္ရဲ႔ အက်င့္က ညဘက္အိပ္ရာ ၀င္ေတာ့မယ္ ဆုိရင္ ေၾကးဖလားႀကီးႀကီး တစ္လံုးနဲ႔ ေရခပ္ၿပီး အိပ္ရာေဘး တည္ထားတတ္တယ္။ အနည္အႏွစ္ ၿငိမ္ေလာက္ၿပီ ဆုိေတာ့မွ လက္ညိႇဳးနဲ႔ လက္ခလယ္ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း ေၾကးဖလားထဲက ေရထဲ ဇြပ္ကနဲ ႏွစ္ၿပီး မ်က္လံုး ႏွစ္လံုးကို ေရမ်က္စဥ္းခပ္တယ္။ သည္လုိေၾကးေရ မ်က္စဥ္း ခပ္လုိ႔ပဲ သူ႔မ်က္လံုးေတြ အၾကည္ဓာတ္ ရေနတာလုိ႔ ယံုတယ္။ မနက္မိုးလင္းလုိ႔ ေရသဖန္းပင္ေပၚက ၾကက္တြန္သံ ၾကားၿပီ ဆုိတာနဲ႔ ေၾကးဖလားထဲက ေရကိုကုန္ေအာင္ ေသာက္ကေရာ။ေသာက္ရင္းက လည္ေခ်ာင္းထဲ စီးသြားတဲ့ ေရကို အာ႐ံု ကေလးညြတ္ၿပီး ၀မ္းထဲအူထဲ ေၾကးဓာတ္ကေလး ရပေကာ ရယ္လုိ႔ အသိကပ္တယ္။ သူတကာကိုလည္း သည္အေၾကာင္း ေရာက္ရင္ ေျပာေနက် စကားရွိတယ္။
“ေၾကးသတၲဳမ်ားဟာ ဓာတ္အေပါင္း စုေနက် ေနရာကိုးကြယ့္၊ ပထ၀ီဓာတ္မ်ား အားႀကီး လွေပါ့ကြယ္။အာေပါဓာတ္ကလည္း ႀကီးမွဴးသယ္၊ ၀ါေယာဓာတ္ကလည္း သိမ္းဆည္းသယ္၊ ေတေဇာဓာတ္ကလည္း အံမႂကြေလေတာ့ ေခ်ာမြတ္သကြာ။ ႏူးညံ့သကြာ၊ ေအးျမသကြာ၊ေရွးက လုတ္ရတ္ ဆရာႀကီးေတြက ေၾကးကိုျပာခ်ၿပီး လ်က္ၾကသာ အသက္တစ္ေထာင္ တမ္းေနႏုိင္ၾကသယ္”
“ေၾကးကို ဘယ္လို ျပာခ်ရသာတုန္း ဘႀကီးရဲ႔”
“မင္းတုိ႔ဥာဏ္နဲ႔ နားမေရာက္ႏုိင္ဘူး။ အင္နန္ခက္သာ”
သည္စကားက သည္မွာပဲ ဆံုးေနက်၊ ေၾကးျပာခ်နည္းဆီ ဘယ္တုန္းကမွ မေရာက္ခဲ့ဘူး။ေျပာသာ ေျပာရတာပါ။ ဦးသူေတာ္က ရွားႏွစ္တုတ္ တစ္ေခ်ာင္းလုိ မာတာလည္းအမွန္ပဲ။ ဇုိးဇိုးဇပ္ဇပ္ ရွိတာလည္း အမွန္ပဲ။လည္ကတံုး လည္ေထာင္ကေလးနဲ႔ ေသွ်ာင္တေစာင္းထံုး ကေလးနဲ႔ ပ၀ါ ေခ်ာင္ပတ္ကေလးနဲ႔ ဘယ္ေတာ့ၾကည့္ၾကည့္ မာမာခ်ာခ်ာ ရွိတယ္။ မိုးအလင္း ဓာတ္ကေလး ထရံႀကိဳ ထရံၾကားက တုိးလာၿပီ ဆုိမွ ေနာက္ေဖး ေရကျပင္ထြက္၊ ဆားကြမ္းသီးလံုး ေလာက္နဲ႔ ပခ်ဳိးပေခ်ာင္ ပြတ္ၿပီး သြားတိုက္တယ္။ ပလုပ္က်င္းတယ္၊ ခံတြင္းသန္႔ၿပီ ဆုိေတာ့မွ သရဏဂံု သံုးပါးရြတ္ၿပီး မ်က္ႏွာသစ္တယ္။ မ်က္ႏွာ သုတ္ၿပီးတာနဲ႔ ၀ါးဘီး က်ဳိးကေလးနဲ႔ ေသွ်ာင္ေျဖခ်လုိ႔ က်လာတဲ့ ဆံပင္ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ၿဖီး ပ၀ါပတ္၊ ၿပီးၿပီဆုိမွ ဘုရားစင္ေရွ႔ သြားထုိင္တယ္။ေၾကးမီးခတ္နဲ႔ ဆီမီးတစ္တိုင္ ထြန္းတယ္။ ေၾကးေသာက္ေတာ္ ေရေဟာင္းကို စြန္႔ၿပီး ေရေတာ္ အသစ္လဲတယ္။ ေၾကးဆင္းတုေတာ္၊ ေၾကးပလႅင္ေတာ္၊ ေၾကးတံ ကဲေတာ္ စသည္ျဖင့္ ဘုရားစင္ေပၚမွာလည္း ေၾကးပစၥည္းေတြ ခ်ည္းပဲ။ နဖူးစည္းမွာ ေၾကးဆည္းလည္း ကိုးလံုးခ်ိတ္လုိ႔။ ဘုရားစင္ကေန ႀကိဳးတန္းလန္း ခ်ထားတဲ့ ေၾကးစည္လတ္လတ္ တစ္လံုးလည္း ရွိတယ္။နာရီ၀က္ေလာက္ ဘုရားရွိခိုးၿပီးရင္ ေၾကးစည္ကို ကိုးခ်က္ ႐ိုက္ေတာ့တာပဲ။သည္ေၾကးစည္ ႐ိုက္ခ်က္က အလုပ္ႏွစ္လုပ္ ၿပီးတယ္။ တစ္ခုက ေမတၲာပို႔ အမွ်ေ၀တာ၊ ၾကားသူက သာဓု ေခၚခ်င္ေတာ့လည္း ေခၚေပါ့။ မေခၚခ်င္ေတာ့လည္း ေနေပါ့။ေနာက္အလုပ္တစ္ခုက အိမ္ေနာက္ေဖးတဲမွာ ေနတဲ့ႏွမ ေဒၚသီလကို အခ်က္ ေပးတာပါ။
သည္အခ်ိန္မွာ ေဒၚသီလကလည္း ခ်က္ျပဳတ္ျခင္း၊ ေၾကာ္ျခင္း၊ေလွာ္ျခင္း အႏုပညာ ကိစၥ ၿပီးေနပါၿပီ။ ေရသဖန္း ပင္ေပၚက ၾကက္တြန္သံ ၾကားကတည္းက မီးေမႊးတယ္။ ညက ထမင္းၾကမ္းခဲကို ဆုပ္ေခ်။ ဆီထည့္၊ နႏြင္းမႈန္႔ ကေလးထည့္ေၾကာ္ မာကြၽတ္ကြၽတ္ မျဖစ္ခင္ကေလး ခ်ၿပီး ငပိခ်က္ကို ေႏြးတယ္။ အားလံုးၿပီးၿပီ ဆုိေတာ့ ေၾကးလင္ပန္းထဲ ထမင္းေၾကာ္ထည့္၊ ေၾကးဇလံုကေလးထဲ ငပိခ်က္ထည့္၊ေၾကးဇြန္းႀကီးႀကီးတစ္ေခ်ာင္း ထမင္းေၾကာ္မွာစိုက္၊ ေၾကးဇြန္းေသးေသးကေလး ငပိခ်က္ထဲ ထုိးၿပီး သစ္သား ဗ်ပ္ႀကီးထဲ ေနရာခ်တယ္။ သည္အခ်ိန္မွာ ဦးသူေတာ္က စားပြဲ ခံု၀ိုင္းေလးမွာ ထုိင္ေနပါၿပီ။ ထမင္းေၾကာ္ဗ်ပ္ကို အသာခ်ၿပီး စားပြဲခံုေပၚ တင္ေပးခဲ့ေရာ။ေရေႏြးတစ္ေခါက္ ျပန္ယူ။ ၿပီးၿပီ။ ဒါမနက္ပိုင္း ကိစၥ။ ေဒၚသီလ လွည့္ျပန္ ကာနီးတုိင္း ဦးသူေတာ္က ႏွမကို အၿမဲေမးတတ္တယ္။
“သီလ ဘာထူးတုန္း”
“မထူးဘူး”
“နင္ေျပာတာ မဟုတ္လုိ႔ ေနမွာေပါ့”
“ေျပာတယ္ မေရာင္းဘူးတဲ့”
ဒါပါပဲ။ ၿပီးရင္ ေဒၚသီလလည္း ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္ တ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ျပန္ေရာ။
ဦးသူေတာ္က သူ႔ေပါင္ေပၚ ေၾကးကြမ္းအစ္ႀကီးတင္ လုိက္ရင္ ၀ါးပုေလြကေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းေပၚ စပါးေထာင္းတဲ့ ေတာင္းဆံုတစ္လံုး တင္လုိက္တဲ့ အတုိင္းပဲ။ ဦးသူေတာ့္ ေပါင္လံုးေသးေသးကေလး ႏွစ္လံုးေပၚ အင္မတန္ႀကီးတဲ့ ကြမ္းအစ္ႀကီးက မဆန္႔ရင္ ကန္ရွိတာကိုး။ ကြမ္းအစ္ႀကီးက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ႀကီးသလဲ ဆုိရင္ ကြမ္းအစ္အခ်င္းကခ်ည္း ေတာ္႐ံု ေယာက်္ားသန္သန္ လက္နဲ႔ တစ္ထြာ့လက္ ႏွစ္လံုးေလာက္ ရွိမယ္။ ေဇာက္(ေစာက္)ကလည္းနက္ေတာ့ ကြမ္းရြက္ တစ္ပိႆခဲြေလာက္မ်ား ဆန္႔မလား မေျပာတတ္ဘူး။ အံသံုးထပ္က အထပ္လုိက္ကေလး ပါေသးတာ။ အေပၚဆံုးမွာ ေၾကးကြမ္းညႇပ္ တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဖလား ေသးေသးသံုးလုံး ပါတယ္။ ထံုးတစ္ခြက္၊ ရွားတစ္ခြက္၊ အခြံတစ္ခြက္၊ဖာလာတုိ႔ ေလးညႇင္းတုိ႔လုိဟာေတာ့ မပါေလ့ဘူး။ ဗမာ ေဆးရြက္ႀကီးေတြကေတာ့ တတိယအံထဲမွာ ေႁမြေပြး ကြက္လုိက္လုိ႔။ဦးသူေတာ္က တစ္ေန႔တာရဲ႔ ပထမ ဆံုးကြမ္းကို မဂၤလာ ယူၿပီး စားေလ့ရွိတယ္။ ဦးသူေတာ္ ကိုယ္တုိင္ကလည္း ေၾကးဖလားေရာင္ “ကိတၲိမေလာဟ” ၾကက္ႀကီးနဲ႔ မထူးလွပါဘူး။ သူလည္း ခြၽဲဆုိက္ခ်င္ခ်င္ကိုး။လူကေတာ့ ကိုယ္လံုးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ဆုိေတာ့ ပင္႐ိုးႀကီး ရွည္လွတဲ့ ေဇာ္ဂ်ီ ေတာင္ေ၀ွးပင္ တစ္ပင္နဲ႔ ပိုတူတယ္။ လူကေတာ့ မာတယ္။ စိတ္လည္း မာတယ္။ ကိုယ္လည္း မာတယ္။ ဦးသူေတာ္ရဲ႔ အက်င့္က ညဘက္အိပ္ရာ ၀င္ေတာ့မယ္ ဆုိရင္ ေၾကးဖလားႀကီးႀကီး တစ္လံုးနဲ႔ ေရခပ္ၿပီး အိပ္ရာေဘး တည္ထားတတ္တယ္။ အနည္အႏွစ္ ၿငိမ္ေလာက္ၿပီ ဆုိေတာ့မွ လက္ညိႇဳးနဲ႔ လက္ခလယ္ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း ေၾကးဖလားထဲက ေရထဲ ဇြပ္ကနဲ ႏွစ္ၿပီး မ်က္လံုး ႏွစ္လံုးကို ေရမ်က္စဥ္းခပ္တယ္။ သည္လုိေၾကးေရ မ်က္စဥ္း ခပ္လုိ႔ပဲ သူ႔မ်က္လံုးေတြ အၾကည္ဓာတ္ ရေနတာလုိ႔ ယံုတယ္။ မနက္မိုးလင္းလုိ႔ ေရသဖန္းပင္ေပၚက ၾကက္တြန္သံ ၾကားၿပီ ဆုိတာနဲ႔ ေၾကးဖလားထဲက ေရကိုကုန္ေအာင္ ေသာက္ကေရာ။ေသာက္ရင္းက လည္ေခ်ာင္းထဲ စီးသြားတဲ့ ေရကို အာ႐ံု ကေလးညြတ္ၿပီး ၀မ္းထဲအူထဲ ေၾကးဓာတ္ကေလး ရပေကာ ရယ္လုိ႔ အသိကပ္တယ္။ သူတကာကိုလည္း သည္အေၾကာင္း ေရာက္ရင္ ေျပာေနက် စကားရွိတယ္။
“ေၾကးသတၲဳမ်ားဟာ ဓာတ္အေပါင္း စုေနက် ေနရာကိုးကြယ့္၊ ပထ၀ီဓာတ္မ်ား အားႀကီး လွေပါ့ကြယ္။အာေပါဓာတ္ကလည္း ႀကီးမွဴးသယ္၊ ၀ါေယာဓာတ္ကလည္း သိမ္းဆည္းသယ္၊ ေတေဇာဓာတ္ကလည္း အံမႂကြေလေတာ့ ေခ်ာမြတ္သကြာ။ ႏူးညံ့သကြာ၊ ေအးျမသကြာ၊ေရွးက လုတ္ရတ္ ဆရာႀကီးေတြက ေၾကးကိုျပာခ်ၿပီး လ်က္ၾကသာ အသက္တစ္ေထာင္ တမ္းေနႏုိင္ၾကသယ္”
“ေၾကးကို ဘယ္လို ျပာခ်ရသာတုန္း ဘႀကီးရဲ႔”
“မင္းတုိ႔ဥာဏ္နဲ႔ နားမေရာက္ႏုိင္ဘူး။ အင္နန္ခက္သာ”
သည္စကားက သည္မွာပဲ ဆံုးေနက်၊ ေၾကးျပာခ်နည္းဆီ ဘယ္တုန္းကမွ မေရာက္ခဲ့ဘူး။ေျပာသာ ေျပာရတာပါ။ ဦးသူေတာ္က ရွားႏွစ္တုတ္ တစ္ေခ်ာင္းလုိ မာတာလည္းအမွန္ပဲ။ ဇုိးဇိုးဇပ္ဇပ္ ရွိတာလည္း အမွန္ပဲ။လည္ကတံုး လည္ေထာင္ကေလးနဲ႔ ေသွ်ာင္တေစာင္းထံုး ကေလးနဲ႔ ပ၀ါ ေခ်ာင္ပတ္ကေလးနဲ႔ ဘယ္ေတာ့ၾကည့္ၾကည့္ မာမာခ်ာခ်ာ ရွိတယ္။ မိုးအလင္း ဓာတ္ကေလး ထရံႀကိဳ ထရံၾကားက တုိးလာၿပီ ဆုိမွ ေနာက္ေဖး ေရကျပင္ထြက္၊ ဆားကြမ္းသီးလံုး ေလာက္နဲ႔ ပခ်ဳိးပေခ်ာင္ ပြတ္ၿပီး သြားတိုက္တယ္။ ပလုပ္က်င္းတယ္၊ ခံတြင္းသန္႔ၿပီ ဆုိေတာ့မွ သရဏဂံု သံုးပါးရြတ္ၿပီး မ်က္ႏွာသစ္တယ္။ မ်က္ႏွာ သုတ္ၿပီးတာနဲ႔ ၀ါးဘီး က်ဳိးကေလးနဲ႔ ေသွ်ာင္ေျဖခ်လုိ႔ က်လာတဲ့ ဆံပင္ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ၿဖီး ပ၀ါပတ္၊ ၿပီးၿပီဆုိမွ ဘုရားစင္ေရွ႔ သြားထုိင္တယ္။ေၾကးမီးခတ္နဲ႔ ဆီမီးတစ္တိုင္ ထြန္းတယ္။ ေၾကးေသာက္ေတာ္ ေရေဟာင္းကို စြန္႔ၿပီး ေရေတာ္ အသစ္လဲတယ္။ ေၾကးဆင္းတုေတာ္၊ ေၾကးပလႅင္ေတာ္၊ ေၾကးတံ ကဲေတာ္ စသည္ျဖင့္ ဘုရားစင္ေပၚမွာလည္း ေၾကးပစၥည္းေတြ ခ်ည္းပဲ။ နဖူးစည္းမွာ ေၾကးဆည္းလည္း ကိုးလံုးခ်ိတ္လုိ႔။ ဘုရားစင္ကေန ႀကိဳးတန္းလန္း ခ်ထားတဲ့ ေၾကးစည္လတ္လတ္ တစ္လံုးလည္း ရွိတယ္။နာရီ၀က္ေလာက္ ဘုရားရွိခိုးၿပီးရင္ ေၾကးစည္ကို ကိုးခ်က္ ႐ိုက္ေတာ့တာပဲ။သည္ေၾကးစည္ ႐ိုက္ခ်က္က အလုပ္ႏွစ္လုပ္ ၿပီးတယ္။ တစ္ခုက ေမတၲာပို႔ အမွ်ေ၀တာ၊ ၾကားသူက သာဓု ေခၚခ်င္ေတာ့လည္း ေခၚေပါ့။ မေခၚခ်င္ေတာ့လည္း ေနေပါ့။ေနာက္အလုပ္တစ္ခုက အိမ္ေနာက္ေဖးတဲမွာ ေနတဲ့ႏွမ ေဒၚသီလကို အခ်က္ ေပးတာပါ။
သည္အခ်ိန္မွာ ေဒၚသီလကလည္း ခ်က္ျပဳတ္ျခင္း၊ ေၾကာ္ျခင္း၊ေလွာ္ျခင္း အႏုပညာ ကိစၥ ၿပီးေနပါၿပီ။ ေရသဖန္း ပင္ေပၚက ၾကက္တြန္သံ ၾကားကတည္းက မီးေမႊးတယ္။ ညက ထမင္းၾကမ္းခဲကို ဆုပ္ေခ်။ ဆီထည့္၊ နႏြင္းမႈန္႔ ကေလးထည့္ေၾကာ္ မာကြၽတ္ကြၽတ္ မျဖစ္ခင္ကေလး ခ်ၿပီး ငပိခ်က္ကို ေႏြးတယ္။ အားလံုးၿပီးၿပီ ဆုိေတာ့ ေၾကးလင္ပန္းထဲ ထမင္းေၾကာ္ထည့္၊ ေၾကးဇလံုကေလးထဲ ငပိခ်က္ထည့္၊ေၾကးဇြန္းႀကီးႀကီးတစ္ေခ်ာင္း ထမင္းေၾကာ္မွာစိုက္၊ ေၾကးဇြန္းေသးေသးကေလး ငပိခ်က္ထဲ ထုိးၿပီး သစ္သား ဗ်ပ္ႀကီးထဲ ေနရာခ်တယ္။ သည္အခ်ိန္မွာ ဦးသူေတာ္က စားပြဲ ခံု၀ိုင္းေလးမွာ ထုိင္ေနပါၿပီ။ ထမင္းေၾကာ္ဗ်ပ္ကို အသာခ်ၿပီး စားပြဲခံုေပၚ တင္ေပးခဲ့ေရာ။ေရေႏြးတစ္ေခါက္ ျပန္ယူ။ ၿပီးၿပီ။ ဒါမနက္ပိုင္း ကိစၥ။ ေဒၚသီလ လွည့္ျပန္ ကာနီးတုိင္း ဦးသူေတာ္က ႏွမကို အၿမဲေမးတတ္တယ္။
“သီလ ဘာထူးတုန္း”
“မထူးဘူး”
“နင္ေျပာတာ မဟုတ္လုိ႔ ေနမွာေပါ့”
“ေျပာတယ္ မေရာင္းဘူးတဲ့”
ဒါပါပဲ။ ၿပီးရင္ ေဒၚသီလလည္း ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္ တ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ျပန္ေရာ။
သံုးထပ္အံကို ပူးမၿပီး ကြမ္းအစ္ေဇာက္ထဲ ကြမ္းတစ္ရြက္ကိုႏိႈက္၊ အညႇာဆိတ္၊ အညြန္႔ဆိတ္၊ ေလးေခါက္ေခါက္၊ ပါးစပ္ထဲထည့္။ ထံုးမ်ားမ်ား ရွားနည္းနည္း တစ္ခါတည္း ေကာ္ၿပီး အေတာ္မ်ားမ်ား မရွိေတာ့တဲ့ သြားေတြထဲက မေလာက္တဲ့ သြားတစ္ေခ်ာင္းရဲ႔ သေျခ (သြားေျခ)မွာ ျခစ္ထားခဲ့တယ္။ ေဆးရြက္ႀကီး အထပ္က ေဆးရြက္ႀကီး လက္မေလာက္ ဆုတ္ၿပီးစား။ပါးစပ္ထဲမွာ ကြမ္းရြက္၊ ထံုး၊ရွား၊ ေဆးရြက္ႀကီး ေလးမ်ဳိးစံု ၿပီဆုိေတာ့မွ သြားဖံုးနဲ႔ လွိမ့္ႀကိတ္ႀကိတ္တယ္။ ျဗဳတ္စပ္ျဗဳတ္စပ္နဲ႔ နဴးေလာက္ၿပီ ဆိုေတာ့မွ ကြမ္းသီးနဲ႔ ကြမ္းညႇပ္ ေကာက္ကိုင္ေရာ။
ကြမ္းအစ္ေပၚ ကန္႔လန္႔ တင္ထားတဲ့ ကြမ္းညႇပ္ကခ်ည္း ေလးဆယ္သားေလာက္ ရွိမယ္။ ကြမ္းညႇပ္ အေပၚဘက္ နဖားပြင့္နားမွာ“ဆရာဘမႏၱေလး”ဆုိတဲ့ ထြင္းစာလံုး ပါတာကို လက္နဲ႔ စမ္းေသးတာပါ။ဒါကလည္း ကြမ္းစားတုိင္း လုပ္ေနက်။ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ ေျပာေနေသးတာ။ကြမ္းသီးတစ္စိတ္ ညႇပ္မယ္ၾကံ တုိင္း သံသြားေၾကး ကြမ္းညႇပ္ႀကီးကို နမ္းတာလည္း ၀သီျဖစ္ေနပါၿပီ။
“မႏၱေလးမယ္ ကြမ္းညႇပ္ဆရာ ဆရာဘေတာ့ ရွိေလာက္မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ အ႐ိုးေတာင္ ေဆြးေရာ့မယ္၊ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔လက္နဲ႔ ျပဳခဲ့တဲ့ ကြမ္းညႇပ္ကေတာ့ ေလာကထဲ အသံုးတြင္တုန္း။ လူေသေသာ္လည္း ကြမ္းညႇပ္ မေသဘူးဆုိသာ ဒါေျပာသာ ေနမွာပဲ။ သည္ကြမ္းအစ္ႀကီးနဲ႔ သည္ကြမ္းညႇပ္ လူလုိသာဆုိ ေပါင္းဖက္ လာသာ ၾကာလွေပါ့ဟာ အံတစ္ခ်က္ မေခ်ာ္ဖူးဘူး။ ဆရာဘဟာ ကြမ္းညႇပ္၀ိဇၨာပဲ”
ကြမ္းတစ္ယာ ပါးစပ္ထဲ ေရာက္ၿပီဆုိတာနဲ႔ ကြမ္းျပင္ရည္ကို ေၾကးေထြးခံထဲ ေထြးထည့္တယ္။ တစ္ခါေထြးပါ။ ေနာက္ထပ္ မေထြးေတာ့ပါဘူး။ ကြမ္းဖတ္ပါးေစာင္ ကပ္ၿပီး စိတ္ရွိေတာ့မွ ထုတ္၀ါးျပန္တာပါ။ ဧည့္သည္ေတြ လာၾကေတာ့မွာ ဆုိေတာ့ အိမ္ေရွ႔ မန္က်ည္းပနီ ပင္ႀကီးေအာက္က ေၾကးမႈိေတြ ပ်စ္ပ်စ္ထေအာင္ ႐ိုက္ထားတဲ့ ထန္းပက္လက္ ကုလားထုိင္မွာ ထိုင္တယ္။ ေၾကးကြမ္း အစ္ႀကီးမတဲ့ၿပီး ကြမ္းအစ္ ေဘးပတ္လည္ ထြင္းထားတဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ရာ သီ႐ုပ္ေတြကို လက္နဲ႔ စမ္းေနေတာ့တာပဲ။ တစ္ပတ္ၿပီး တစ္ပတ္လွည့္ၿပီး စမ္းေနတာကလည္း အၿမဲတမ္း လုပ္ေနက်။ လွည့္စမ္း ေနတာ ကိုယ္က တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အပတ္ေရ ႏွစ္ရာေလာက္ ရွိလိမ့္မယ္။
ဦးသူေတာ္ မန္က်ည္းပနီပင္ေအာက္ကို မနက္မနက္ ေရာက္လာၾကတဲ့ အုပ္စုခြဲရင္ သံုးအုပ္စု ရွိတယ္။ ပထမတစ္အုပ္စု သားသည္ မေအေတြ။ ကေလး အရြယ္လုိက္ လက္ဆြဲ လာတာမ်ဳိး၊ ခါးထစ္ခြင္ လာတာမ်ဳိး၊ ပခံုးေပၚ ထမ္းလာတာမ်ဳိးသာ ကြာမယ္။ ကေလးတုိင္း မေရာက္ မရွိဘူး။ကိုယ့္ရြာကမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အရြာရြာက လွည္းတစ္တန္ ေလွတစ္တန္ လာၾကတာ ရွိသလုိ ဖိနပ္မပါ အေဆာင္းမပါ ေနပူထဲ ဒယဥ့္တုိက္ဆြဲ ေခၚလာၾကတာ လည္းရွိရဲ႔။ ဦးသူေတာ္မွာ ေၾကးကို စကၠဴစေလာက္ အျပားခတ္ ထားတဲ့ ေၾကးျပားကေလးေတြ ရွိတယ္။ အင္းကြက္ကေလး သံပံုနဲ႔ ႐ိုက္ထုၿပီး အကြက္ ေဖာ္ထားတဲ့ ဆယ္ျပားေစ့သာသာ ေၾကးျပားကေလးေတြပါ။ ေၾကးဖလားႀကီး တစ္လံုးထဲမွာ တစ္ေတာင္သာသာ နႏြင္းဆုိး ခ်ည္ႀကိဳးတစ္ေထြး ႀကီးနဲ႔ေရာ ထည့္ထားေလေတာ့ သားသည္မေအေတြ လာရင္ တစ္ႀကိဳး တစ္ျပား ေကာက္ယူၿပီး ကေလးလည္ပင္း ေကာက္ဆဲြေပး လုိက္႐ံုပဲ။ ကိုးမတ္ယူတယ္။
“ကေလး မေအရဲ႔ သည္ေၾကးျပားေပၚက အင္းက ဘီလူးလည္ျပတ္ အင္းေခၚသယ္၊ ေတာ္႐ံု ပေယာဂ လြင့္ကေရာေပါ့ဟယ္။ေဆးလိပ္မန္း၊ ပန္းမန္း၊ ကြမ္းမန္း၊ ထံုးမန္း၊ ဆီမန္း မလိုေတာ့ဘူး မွတ္ကြယ့္။ ေရွးက ေပါက္ဆရာႀကီး မ်ားစီမံခဲ့တဲ့ အင္း ကိုင္းညည္းကေလး ေရွ႔တိုးစမ္း”
ကေလးမေအက ကေလးကို ဦးသူေတာ္ ေရွ႔မ်က္ႏွာခ်င္း ဆုိင္ထားေပးရတယ္။ဦးသူေတာ္က နႏြင္း ဆုိးႀကိဳး တစ္ေခ်ာင္းကိုယူ၊ ေၾကးျပားကေလးကို ႀကိဳးနဲ႔ပူးၿပီး မဲလိပ္ လိပ္သလုိလိပ္။က်စ္သြားေအာင္ လက္ဖ၀ါး ႏွစ္ဖက္ထဲထည့္ လွိမ့္၊ၿပီးရင္ ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ရြတ္ၿပီး ကေလး လည္ပင္းမွာ ကိုယ္တုိင္ ဆဲြေပးလုိက္ကေရာ။ သည္လုိ ဆဲြေပးတုန္းမွာ ဦးသူေတာ္ရဲ႔ ဘယ္တုန္းကမွမညႇပ္တဲ့ လက္သည္းက ကေလးဂုတ္ကို ဆတ္ခနဲ ေထာက္မိေရာ။ ကေလးကနာလုိ႔ တြန္႔လုိက္တာကုိ ကေလးမေအက ျမင္တယ္။ လက္သည္းနဲ႔ ထိုးမိတယ္ မထင္ဘူး။
“ပေယာဂကေလး ရွိသကိုးဟဲ့။ ေၾကးျပား အင္းခ်ဳပ္မိသာနဲ႔ ခါသြားသာ ေတြ႔လိုက္ကဲ့လား။ ကာကနီေလးေပၚ ေဇာ္ဂနီေလးေတြ တေစၦေျမဘုတ္ နတ္ယုတ္ဘီလူး ပူးက ခြာေစဆုိတဲ့ အင္းနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ေအာ္ေျပးရသာကိုး ညည္း ဘယ္ရြာကတုန္း”
“ေညာင္တုိက”
“ကေလး အေမေတြ ေျပာလုိက္၊ ကာလနာႀကီး ထုိက္ေတာ့မကြဲ႔ ဘႀကီးသူေတာ္ဆီမွာ ေၾကးဓာတ္ လာကူးလွည့္ ၾကလုိ႔ၾကားလား။ ေၾကးပစၥည္းမ်ား ေရာင္းခ်င္သပ ဆုိရင္လည္း ယူသာလာခဲ့။ ဘႀကီး၀ယ္သယ္”
ဦးသူေတာ္က တကယ္လည္း လာေရာင္းသမွ် ေၾကးတုိ ေၾကးစေၾကးထည္ကေလးေတြ၀ယ္တယ္။ ေၾကးေစ်းရယ္ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာ္သလုိ ေရာ္သလုိ ၀ယ္လုိက္တာပဲ။ အေပါင္ေတာ့ မခံဘူး။ ခနလက္လွည့္ထား ခဲ့ပါရေစ ဆုိတာလည္း မရဘူး။ ေရာင္းခ်င္ရင္ ေရာင္းခဲက။ မေရာင္းခ်င္ရင္ ျပန္သာယူသြား။ လာေရာင္းသူက ေၾကးႏြား ျခဴကံုးကေလး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ကြၽဲႀကီးေတြမွာ ဆဲြတဲ့ ေၾကးခေလာက္ႀကီးေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ေညာင္ရြက္ ဆည္းလည္းလုိ တင္တင္ေတာင္ေတာင္ ကေလးေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ေၾကးစစ္လုိ႔ကေတာ့ ယူတယ္။
“ဘယ္ေစတီကမ်ား တက္ျဖဳတ္လာသာလည္း ငါ့တူရာ။ မလုပ္ေကာင္းဘူးကြယ့္ေနာ္။ ဘႀကီးက ေစတနာနဲ့ ေျပာသာ။သို႔ေသာ္လည္း ဘႀကီးဆီ အားကိုးနဲ႔ လာမွေတာ့ လက္လြတ္ မျပန္ရပါဘူး။ သို႔ေပသိ မင္းဟာက ႏွစ္က်ပ္ေလာက္ရမွာပဲ ဘယ့္ႏွယ္တုန္း”
“ႏွစ္က်ပ္ကေတာ့ ဘႀကီးရာ ကြမ္းစား ေဆးေသာက္ ေလာက္ရွိသာပါ မဟုတ္သာ”
“မင္းဆည္းလည္းမ်ား စဥ့္ကူးမင္း ေခါင္းေလာင္းေတာ္ မွတ္ေနသလာ ေမာင္ရ။ မယူခ်င္ျပန္ပါေရာ့ ငါေတာ့ ေဘးမေျပာပါနဲ႔”
တခ်ဳိ႔ကလည္း ဆုိင္ထဲ ၀ိုင္းထဲက ေၾကးေမာင္း တူရိယာလုိ ေၾကးေနာင္ တူရိယာလုိ ေၾကးတစ္လံုး ေမာင္းတစ္လံုးနဲ႔ ေရာက္လာ တတ္ၾကတယ္။ ေၾကးမ်ား ေမာင္းမ်ားေတာ့ အရြယ္အစားနဲ႔ အသံ ေခါက္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ဘယ္ႏွစ္ေပါက္ လံုးဆုိတာ သိတယ္။
“မင္းလက္ပံေျခတုိက ေမာင္းဆရာ မႈတ္လား။ က်န္ေသးရဲ႔ လားကြ။ အခု ဘယ္ႏွလံုး ပါလာသာတုန္း”
“ႏွစ္လံုး မရွိ၀မ္းစာကိုး ဘႀကီးရ။ တီးျဖစ္မယ္ မထင္ေတာ့ ေပါင္ဗ်ာ။ ေရာင္းရင္းက ဆယ့္ေလးငလံုးလား က်န္ေတာ့သယ္”
“ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ၿပီး ဆယ့္ေလးငလံုး က်န္မွာတုန္း ေမာင္ရ ငါ့ဆီမွာပဲ ငါ့စိတ္ထင္ မင္းလာသာ သံုးေခါက္၊ တစ္ေခါက္က သံုးလံုး။ ႏွစ္ေခါက္က ႏွစ္လံုးစီဆုိေတာ့ ဘယ္ေလာက္ က်သြားတုန္း ခုႏွစ္လံုး ရွိၿပီ။ မင္းေမာင္းက ဆယ့္ရွစ္လံုးေမာင္း ဆုိရင္ ဆယ့္တစ္လံုး က်န္ေရာ့မယ္။ ငါ့ဆီေရာက္သာက ဒံုးေမာင္းထဲက သံမွန္ လံုးေျခာက္ေပါက္ လံုးေလးေပါက္လံုးက တစ္ခါကိုးကြ။ ခါးေမာင္း ထဲက အလယ္သံ မွန္လံုးနဲ႔ ဘယ္သံငါးေပါက္တစ္လံုးကြာ။ ေနာက္တစ္ေခါက္က အဖ်ား ေမာင္းထဲက ညာသံမွန္ တစ္လံုးနဲ႔ ခုႏွစ္ ေပါက္တစ္လံုးဆုိေတာ့ မင္းဟာက သံမွန္သံုးလံုး ကုန္မွေတာ့ ဘာသြားတီးမွာတုန္း”
သည္ေတာ့ ေမာင္းဆုိင္းသမားေတာင္ ၿငိမ္သြားရေရာ။ တစ္ခါေတာ့ လူႏွစ္ေယာက္ ေမာင္းတဒူဒူ ထုရင္း ေမာင္းႀကီး တစ္လံုး ၀ါးလံုး လွ်ဳိထမ္း လာၾကတယ္။ ဦးသူေတာ္ေတာင္ ငိုက္ေနရာက မ်က္လံုးျပဴးသြားတဲ့ အထိဆုိေတာ့ ဘာမ်ားျဖစ္လာ တုန္းေပါ့။ ေပါင္ေပၚတင္ထားတဲ့ ကြမ္းအစ္ေတာင္ ေမွာက္က်သြား ေလရဲ႔။ လူႏွစ္ေယာက္ အနားေရာက္ေတာ့ ဦးသူေတာ္က ေငါက္တယ္။
“ဘယ္ႏွာတုန္းကဲြ႔။ မင္းတုိ႔ဟာက ငါ့ဖမ္းဖို႔မ်ား ဘုရင့္ အမိန္႔ေတာ္ ပါၾကေရာ့လား။ က်က္သေရ မရွိလုိက္တဲ့ ေကာင္ေတြ မလုပ္ေကာင္း လုပ္ေကာင္း”
“မလုပ္ေကာင္း လုပ္ေကာင္းေတာ့ မသိဘူး။ဘႀကီးသူေတာ့္ဆီ သူႀကီးက သူ႔ေမာင္းႀကီး ေရာင္းခိုင္းလုိက္လု႔ိ၊ သူ႔ေမာင္းက မဂၤလာေမာင္း၊ တုိက္ေမာင္းလုိ႔ ေျပာသာပဲ”
“မင္းတုိ့ သူႀကီးက ဘယ္စစ္တလင္းမ်ား ေမာင္းတဒူဒူနဲ႔ သြားတုိက္ဖူးလုိ႔တုန္း၊ သူႀကီး ျဖစ္လုိ႔မွ ငွက္စာ မေဆာ္ေသးဘူး။ ေမာင္းထုတ္ ေရာင္းေနပါလားကြ။ သူႀကီးအိမ္ေမာင္း မရွိလုိ႔ ျဖစ္ပါ့မလား”
“သည္ေမာင္းက လူႏွစ္ေယာက္ ကုန္လိုတဲ့ ဘႀကီးရ။ ထမ္းေမာင္းေရာင္းၿပီး ဆဲြေမာင္းပဲ ထားေတာ့မတဲ့”
ဦးသူေတာ္က ေျပာသာ ေျပာတာပါ။ သူႀကီးတပည့္ ေတြလာေရာင္းတဲ့ ေမာင္းႀကီးကို လိုခ်င္လွၿပီ။ ေမာင္းက ရွစ္ပိႆာေမာင္းဆုိတာ ဦးသူေတာ္က သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္းလာ ေရာင္းသူေတြကို ေျခာက္ပိႆာ ေမာင္းေလာက္ ေျပာထားတာပါ။ သူႀကီးတပည့္ေတြကလည္း ေမာင္းႀကီး ခ်ိန္တြယ္လာတာ မဟုတ္ေတာ့ ဦးသူေတာ္က ေျခာက္ပိႆာေမာင္း ဆုိေတာ့လည္း မျငင္းပါဘူး။ သူတုိ႔ကလည္း ေမာင္းလံုးသက္သက္ ေရာင္းမွာကိုး။ ဦးသူေတာ္ကလည္း ပိႆာခ်ိန္နဲ႔ ၀ယ္တာ မဟုတ္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ ေပးသလဲ ဆုိတာကိုပဲ သိခ်င္ၾကတယ္။
ဦးသူေတာ္က ေမာင္းကို ပါလာတဲ့ ဘုနဲ႔တစ္ခ်က္ ဆတ္ဆတ္ထုၾကည့္တယ္။“ဒူဟူဟူ” ရယ္လုိ႔ ထြက္လာတဲ့ ေမာင္းထုသံကို နားရြက္ကေလး “ေပ”ၿပီး နားေထာင္တယ္။ မေသခ်ာေသးေတာ့ ႏွစ္ခ်က္သံုးခ်က္ ဆက္ထုတယ္။ ဒူဟူဟူ ဒူဟူဟူ။
“ဘႀကီး စြတ္ထု မေနနဲ႔ဗ်။ သူႀကီးေမာင္း ေရာင္းသာ လူသိကုန္ လိမ့္မယ္။ တစ္ခ်က္ ထုၾကည့္ရင္ သိပါသယ္ဗ်။ ေတာ္ၾကာ ရြာသားေတြ လာအံုေနပါဦးမယ္”
သူႀကီးအိမ္က ေမာင္းဆက္ထုသံ ၾကားရင္ ရြာသားေတြက ေရာက္ရာ အရပ္က သူႀကီးအိမ္ အေျပး လာရတာကိုး။ သူႀကီးတပည့္ေတြက လူအံုလာမွာ စိုးၾကလုိ႔ တားတာပါ။ ဦးသူေတာ္ သူႀကီးတပည့္ေတြ ေျပာတာ နားမ၀င္ ပါဘူး။ ေမာင္းရဲ႔ အျပစ္ကို ရွာေျပာရမွာ ဆုိေတာ့ ေမာင္းကို ဖင္လွန္ေခါင္း လွန္ၾကည့္တယ္။ ေမာင္းသံ ထြက္လာတာကို နားေထာင္တယ္။ ႏွစ္ခ်က္စလံုး မဟန္ဘူး။
“မင္းတုိ႔ေမာင္းက ေရက်န္သကြ ေရက်န္ေတာ့ ေမာင္းသံက အရွိန္မပါဘူး။ အတယ္ ပမာ ေျပာၾကပါစို႔။ ဒူဟူဟူ အူ အူ အူ ဆုိၿပီး သံရွိန္ က်န္ရစ္ခဲ့ရမွာ မက်န္ဘူး ဒါတစ္ခ်က္”
“ေရက်န္ရေအာင္ က်ဳပ္တုိ႔က ေရေဆးလာသာ မဟုတ္ဘူး ဘႀကီးရ။ ေမာင္းတန္းက တန္းျဖဳတ္ လာတာဗ်”
“ခက္တဲ့ေကာင္ေတြႏွယ္ အခု ေရက်န္သာ ေျပာသာ မဟုတ္ဘူးကြ။ ေမာင္းခတ္စဥ္က မီးပူပူနဲ႔ ခတ္အၿပီးမွာ ေမာင္းကို ေရခ်ရသယ္၊အဲသည္တုန္းက ေရခ် မနာခဲ့ဘူးလုိ႔ ေျပာသာ။ ဒုတိယ တစ္ခ်က္က “ထူသံုးထူ ပါးသံုးပါး”မညီ ဘူးမွတ္ထားကြယ့္။ ထုေမာင္းမ်ား ဘုထူရသယ္၊ တစ္ဖက္မ်ား ထူရသယ္။ၾကဥ္၀ိုက္ ေထာင့္ေတြ ထူရသယ္။ အပါးသံုး ပါးက်ေတာ့ ေမာင္းဘုေဘးသား အေကြးေစာင္းေတြ ပါးရသယ္၊ အညႊတ္ပါးရသယ္၊ တစ္ဖက္ အတြင္းသား ပါးရသယ္၊ မင္း႐ို႔ေမာင္းက ေမာင္းဆုိေပသိ ဇာတ္ထဲ ထမင္းစား ေမာင္းလုပ္ဖို႔ေလာက္ေကာင္းသာ”
“မဟုတ္သာ ဘႀကီးရာ သည္ေမာင္းမ်ား ပါပမွတ္လုိ႔ ရာဇ၀င္နဲ႔ ေမာင္းဗ်။ သူႀကီး ေျပာသာေတာ့ အေလာင္းမင္း တရားႀကီး မူးျမစ္ဆည္တုန္းက မူးျမစ္နဲ႔ ေရႊဘို မဟာနႏၵာကန္ကို ေရေပါက္ေပါက္ခ်င္း ေရႊေလာင္းေတာ္နဲ႔ ခ်ီေတာ္မူတဲ့ အခါ သည္ေမာင္းႀကီး တဒူဒူ တီးျပန္သာတဲ့ဗ်။ မူးေပါက္ေမာင္း ေခၚသတဲ့”
“အံမာ ေမာင္းစုတ္မ်ား မူးေပါက္ေမာင္းတဲ့ ရာရာစစ ဒီဒူးနဲ႔ လက္ပန္က အင္ကညင္ ျဖစ္ရေရာ့လား။ ေဟာသည္မယ္ မူးေစ့ေလာက္ အေပါက္ပါသာ ေတြ႔လား မူးေပါက္ေမာင္း ဆုိသာ အဲသာကုိ ေျပာသာ ေနမွာပါ”
“ဒါေတာ့ မသိဘူး ဘႀကီးရာ။ သူႀကီးက အေလာင္းမင္းတရားႀကီး ေစ်းနဲ႔ ျဖတ္ေပးလုိက္ပါတဲ့။ မွာလုိက္သယ္”
“အလုိဗ်ာ ေမာင္းေစ်းထဲ အေလာင္းမင္း တရားႀကီး ပါေန ပါေရာလားကြ။သူႀကီးေတာ့ မိုးႀကိဳးမ်ား ပစ္ပါေရာ့မယ္။ ေဟာသည္မွာ စာေတြ႔လား။ ေထာင့္သံုးရာ ျပည့္ႏွစ္ ဆရာအုန္း မႏၱေလးတဲ့။ သကၠရာဇ္ ၾကည့္ေလကြာ။ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ ထိပ္ဆံုးက အေလာင္းမင္းတရား မဆုိနဲ႔ ေအာက္ဆံုးက သီေပါမင္းေတာင္ ကံေတာ္ကုန္လုိ႔ အ႐ိုးေတာ္ က်ေလာက္ေနၿပီ မင္းတုိ႔ႏွယ္”
ဦးသူေတာ္က သမုိင္းဆရာမ်ား ေက်ာက္စာသံပိုင္း အကိုးအေထာက္နဲ႔ ဆြဲထုတ္ျပသလုိ လက္ေတြ႔ျပလုိက္ေတာ့ သူႀကီး တပည့္ႏွစ္ေယာက္လည္း ၿငိမ္သြားၾကတယ္။ အေလာင္းမင္းတရားႀကီး ေစ်းေတာင္းတဲ့ ေမာင္းဆရာ အုန္းေစ်းနဲ႔ ျပတ္ကေရာ ေျပာပါေတာ့။ ဦးသူေတာ္က သူ႔ေရွ႔ ေရာက္လာသမွ် ေၾကးတုိေၾကးက အစ ေၾကးပစၥည္းႀကီးေတြ အထိ ရသမွ် အကုန္၀ယ္တာ ဆုိေတာ့ ေၾကးေတြ ေတာ္ေတာ္ စုမိေနၿပီ။ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ ႏွမ၀မ္းကြဲ ေဒၚသီလ သားအမိေနတဲ့ တဲကေလးေဘးမွာ ပုတ္ႀကီး တစ္လံုးရွိ တယ္။ ၀ယ္ရသမွ် ေၾကးပစၥည္းေတြကို သည္ေၾကးေလွာင္ ပုတ္ႀကီးထဲ ပစ္ပစ္ထည့္တာပဲ မနည္းေတာ့ဘူး။ေၾကးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ပတ္တီးခ်ားလည္ ရွိသူဆုိေတာ့ ရြာက ဘယ္သူမဆုိ ပိုက္ဆံေၾကးေငြကေလးမ်ား ျပတ္ရင္ အိမ္ရွိတဲ့ ေၾကးပစၥည္းကေလး လာေရာင္း တတ္ၾကတယ္။ ဦးသူေတာ္က ေၾကးနဲ႔ ေစ်းၾကည့္ ၀ယ္တာပါပဲ။ အင္တင္တင္ လုပ္ေနရင္ မင္းေၾကးက ေၾကးပုပ္ကြယ့္ အိမ္မွာ မထားနဲ႔ လုပ္တတ္ေတာ့ ေရာင္းရေရာ။
ကြမ္းအစ္ေပၚ ကန္႔လန္႔ တင္ထားတဲ့ ကြမ္းညႇပ္ကခ်ည္း ေလးဆယ္သားေလာက္ ရွိမယ္။ ကြမ္းညႇပ္ အေပၚဘက္ နဖားပြင့္နားမွာ“ဆရာဘမႏၱေလး”ဆုိတဲ့ ထြင္းစာလံုး ပါတာကို လက္နဲ႔ စမ္းေသးတာပါ။ဒါကလည္း ကြမ္းစားတုိင္း လုပ္ေနက်။ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ ေျပာေနေသးတာ။ကြမ္းသီးတစ္စိတ္ ညႇပ္မယ္ၾကံ တုိင္း သံသြားေၾကး ကြမ္းညႇပ္ႀကီးကို နမ္းတာလည္း ၀သီျဖစ္ေနပါၿပီ။
“မႏၱေလးမယ္ ကြမ္းညႇပ္ဆရာ ဆရာဘေတာ့ ရွိေလာက္မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ အ႐ိုးေတာင္ ေဆြးေရာ့မယ္၊ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔လက္နဲ႔ ျပဳခဲ့တဲ့ ကြမ္းညႇပ္ကေတာ့ ေလာကထဲ အသံုးတြင္တုန္း။ လူေသေသာ္လည္း ကြမ္းညႇပ္ မေသဘူးဆုိသာ ဒါေျပာသာ ေနမွာပဲ။ သည္ကြမ္းအစ္ႀကီးနဲ႔ သည္ကြမ္းညႇပ္ လူလုိသာဆုိ ေပါင္းဖက္ လာသာ ၾကာလွေပါ့ဟာ အံတစ္ခ်က္ မေခ်ာ္ဖူးဘူး။ ဆရာဘဟာ ကြမ္းညႇပ္၀ိဇၨာပဲ”
ကြမ္းတစ္ယာ ပါးစပ္ထဲ ေရာက္ၿပီဆုိတာနဲ႔ ကြမ္းျပင္ရည္ကို ေၾကးေထြးခံထဲ ေထြးထည့္တယ္။ တစ္ခါေထြးပါ။ ေနာက္ထပ္ မေထြးေတာ့ပါဘူး။ ကြမ္းဖတ္ပါးေစာင္ ကပ္ၿပီး စိတ္ရွိေတာ့မွ ထုတ္၀ါးျပန္တာပါ။ ဧည့္သည္ေတြ လာၾကေတာ့မွာ ဆုိေတာ့ အိမ္ေရွ႔ မန္က်ည္းပနီ ပင္ႀကီးေအာက္က ေၾကးမႈိေတြ ပ်စ္ပ်စ္ထေအာင္ ႐ိုက္ထားတဲ့ ထန္းပက္လက္ ကုလားထုိင္မွာ ထိုင္တယ္။ ေၾကးကြမ္း အစ္ႀကီးမတဲ့ၿပီး ကြမ္းအစ္ ေဘးပတ္လည္ ထြင္းထားတဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ရာ သီ႐ုပ္ေတြကို လက္နဲ႔ စမ္းေနေတာ့တာပဲ။ တစ္ပတ္ၿပီး တစ္ပတ္လွည့္ၿပီး စမ္းေနတာကလည္း အၿမဲတမ္း လုပ္ေနက်။ လွည့္စမ္း ေနတာ ကိုယ္က တစ္ေန႔တစ္ေန႔ အပတ္ေရ ႏွစ္ရာေလာက္ ရွိလိမ့္မယ္။
ဦးသူေတာ္ မန္က်ည္းပနီပင္ေအာက္ကို မနက္မနက္ ေရာက္လာၾကတဲ့ အုပ္စုခြဲရင္ သံုးအုပ္စု ရွိတယ္။ ပထမတစ္အုပ္စု သားသည္ မေအေတြ။ ကေလး အရြယ္လုိက္ လက္ဆြဲ လာတာမ်ဳိး၊ ခါးထစ္ခြင္ လာတာမ်ဳိး၊ ပခံုးေပၚ ထမ္းလာတာမ်ဳိးသာ ကြာမယ္။ ကေလးတုိင္း မေရာက္ မရွိဘူး။ကိုယ့္ရြာကမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အရြာရြာက လွည္းတစ္တန္ ေလွတစ္တန္ လာၾကတာ ရွိသလုိ ဖိနပ္မပါ အေဆာင္းမပါ ေနပူထဲ ဒယဥ့္တုိက္ဆြဲ ေခၚလာၾကတာ လည္းရွိရဲ႔။ ဦးသူေတာ္မွာ ေၾကးကို စကၠဴစေလာက္ အျပားခတ္ ထားတဲ့ ေၾကးျပားကေလးေတြ ရွိတယ္။ အင္းကြက္ကေလး သံပံုနဲ႔ ႐ိုက္ထုၿပီး အကြက္ ေဖာ္ထားတဲ့ ဆယ္ျပားေစ့သာသာ ေၾကးျပားကေလးေတြပါ။ ေၾကးဖလားႀကီး တစ္လံုးထဲမွာ တစ္ေတာင္သာသာ နႏြင္းဆုိး ခ်ည္ႀကိဳးတစ္ေထြး ႀကီးနဲ႔ေရာ ထည့္ထားေလေတာ့ သားသည္မေအေတြ လာရင္ တစ္ႀကိဳး တစ္ျပား ေကာက္ယူၿပီး ကေလးလည္ပင္း ေကာက္ဆဲြေပး လုိက္႐ံုပဲ။ ကိုးမတ္ယူတယ္။
“ကေလး မေအရဲ႔ သည္ေၾကးျပားေပၚက အင္းက ဘီလူးလည္ျပတ္ အင္းေခၚသယ္၊ ေတာ္႐ံု ပေယာဂ လြင့္ကေရာေပါ့ဟယ္။ေဆးလိပ္မန္း၊ ပန္းမန္း၊ ကြမ္းမန္း၊ ထံုးမန္း၊ ဆီမန္း မလိုေတာ့ဘူး မွတ္ကြယ့္။ ေရွးက ေပါက္ဆရာႀကီး မ်ားစီမံခဲ့တဲ့ အင္း ကိုင္းညည္းကေလး ေရွ႔တိုးစမ္း”
ကေလးမေအက ကေလးကို ဦးသူေတာ္ ေရွ႔မ်က္ႏွာခ်င္း ဆုိင္ထားေပးရတယ္။ဦးသူေတာ္က နႏြင္း ဆုိးႀကိဳး တစ္ေခ်ာင္းကိုယူ၊ ေၾကးျပားကေလးကို ႀကိဳးနဲ႔ပူးၿပီး မဲလိပ္ လိပ္သလုိလိပ္။က်စ္သြားေအာင္ လက္ဖ၀ါး ႏွစ္ဖက္ထဲထည့္ လွိမ့္၊ၿပီးရင္ ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ရြတ္ၿပီး ကေလး လည္ပင္းမွာ ကိုယ္တုိင္ ဆဲြေပးလုိက္ကေရာ။ သည္လုိ ဆဲြေပးတုန္းမွာ ဦးသူေတာ္ရဲ႔ ဘယ္တုန္းကမွမညႇပ္တဲ့ လက္သည္းက ကေလးဂုတ္ကို ဆတ္ခနဲ ေထာက္မိေရာ။ ကေလးကနာလုိ႔ တြန္႔လုိက္တာကုိ ကေလးမေအက ျမင္တယ္။ လက္သည္းနဲ႔ ထိုးမိတယ္ မထင္ဘူး။
“ပေယာဂကေလး ရွိသကိုးဟဲ့။ ေၾကးျပား အင္းခ်ဳပ္မိသာနဲ႔ ခါသြားသာ ေတြ႔လိုက္ကဲ့လား။ ကာကနီေလးေပၚ ေဇာ္ဂနီေလးေတြ တေစၦေျမဘုတ္ နတ္ယုတ္ဘီလူး ပူးက ခြာေစဆုိတဲ့ အင္းနဲ႔ေတြ႔ေတာ့ ေအာ္ေျပးရသာကိုး ညည္း ဘယ္ရြာကတုန္း”
“ေညာင္တုိက”
“ကေလး အေမေတြ ေျပာလုိက္၊ ကာလနာႀကီး ထုိက္ေတာ့မကြဲ႔ ဘႀကီးသူေတာ္ဆီမွာ ေၾကးဓာတ္ လာကူးလွည့္ ၾကလုိ႔ၾကားလား။ ေၾကးပစၥည္းမ်ား ေရာင္းခ်င္သပ ဆုိရင္လည္း ယူသာလာခဲ့။ ဘႀကီး၀ယ္သယ္”
ဦးသူေတာ္က တကယ္လည္း လာေရာင္းသမွ် ေၾကးတုိ ေၾကးစေၾကးထည္ကေလးေတြ၀ယ္တယ္။ ေၾကးေစ်းရယ္ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာ္သလုိ ေရာ္သလုိ ၀ယ္လုိက္တာပဲ။ အေပါင္ေတာ့ မခံဘူး။ ခနလက္လွည့္ထား ခဲ့ပါရေစ ဆုိတာလည္း မရဘူး။ ေရာင္းခ်င္ရင္ ေရာင္းခဲက။ မေရာင္းခ်င္ရင္ ျပန္သာယူသြား။ လာေရာင္းသူက ေၾကးႏြား ျခဴကံုးကေလး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ကြၽဲႀကီးေတြမွာ ဆဲြတဲ့ ေၾကးခေလာက္ႀကီးေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ေညာင္ရြက္ ဆည္းလည္းလုိ တင္တင္ေတာင္ေတာင္ ကေလးေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ေၾကးစစ္လုိ႔ကေတာ့ ယူတယ္။
“ဘယ္ေစတီကမ်ား တက္ျဖဳတ္လာသာလည္း ငါ့တူရာ။ မလုပ္ေကာင္းဘူးကြယ့္ေနာ္။ ဘႀကီးက ေစတနာနဲ့ ေျပာသာ။သို႔ေသာ္လည္း ဘႀကီးဆီ အားကိုးနဲ႔ လာမွေတာ့ လက္လြတ္ မျပန္ရပါဘူး။ သို႔ေပသိ မင္းဟာက ႏွစ္က်ပ္ေလာက္ရမွာပဲ ဘယ့္ႏွယ္တုန္း”
“ႏွစ္က်ပ္ကေတာ့ ဘႀကီးရာ ကြမ္းစား ေဆးေသာက္ ေလာက္ရွိသာပါ မဟုတ္သာ”
“မင္းဆည္းလည္းမ်ား စဥ့္ကူးမင္း ေခါင္းေလာင္းေတာ္ မွတ္ေနသလာ ေမာင္ရ။ မယူခ်င္ျပန္ပါေရာ့ ငါေတာ့ ေဘးမေျပာပါနဲ႔”
တခ်ဳိ႔ကလည္း ဆုိင္ထဲ ၀ိုင္းထဲက ေၾကးေမာင္း တူရိယာလုိ ေၾကးေနာင္ တူရိယာလုိ ေၾကးတစ္လံုး ေမာင္းတစ္လံုးနဲ႔ ေရာက္လာ တတ္ၾကတယ္။ ေၾကးမ်ား ေမာင္းမ်ားေတာ့ အရြယ္အစားနဲ႔ အသံ ေခါက္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ဘယ္ႏွစ္ေပါက္ လံုးဆုိတာ သိတယ္။
“မင္းလက္ပံေျခတုိက ေမာင္းဆရာ မႈတ္လား။ က်န္ေသးရဲ႔ လားကြ။ အခု ဘယ္ႏွလံုး ပါလာသာတုန္း”
“ႏွစ္လံုး မရွိ၀မ္းစာကိုး ဘႀကီးရ။ တီးျဖစ္မယ္ မထင္ေတာ့ ေပါင္ဗ်ာ။ ေရာင္းရင္းက ဆယ့္ေလးငလံုးလား က်န္ေတာ့သယ္”
“ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ၿပီး ဆယ့္ေလးငလံုး က်န္မွာတုန္း ေမာင္ရ ငါ့ဆီမွာပဲ ငါ့စိတ္ထင္ မင္းလာသာ သံုးေခါက္၊ တစ္ေခါက္က သံုးလံုး။ ႏွစ္ေခါက္က ႏွစ္လံုးစီဆုိေတာ့ ဘယ္ေလာက္ က်သြားတုန္း ခုႏွစ္လံုး ရွိၿပီ။ မင္းေမာင္းက ဆယ့္ရွစ္လံုးေမာင္း ဆုိရင္ ဆယ့္တစ္လံုး က်န္ေရာ့မယ္။ ငါ့ဆီေရာက္သာက ဒံုးေမာင္းထဲက သံမွန္ လံုးေျခာက္ေပါက္ လံုးေလးေပါက္လံုးက တစ္ခါကိုးကြ။ ခါးေမာင္း ထဲက အလယ္သံ မွန္လံုးနဲ႔ ဘယ္သံငါးေပါက္တစ္လံုးကြာ။ ေနာက္တစ္ေခါက္က အဖ်ား ေမာင္းထဲက ညာသံမွန္ တစ္လံုးနဲ႔ ခုႏွစ္ ေပါက္တစ္လံုးဆုိေတာ့ မင္းဟာက သံမွန္သံုးလံုး ကုန္မွေတာ့ ဘာသြားတီးမွာတုန္း”
သည္ေတာ့ ေမာင္းဆုိင္းသမားေတာင္ ၿငိမ္သြားရေရာ။ တစ္ခါေတာ့ လူႏွစ္ေယာက္ ေမာင္းတဒူဒူ ထုရင္း ေမာင္းႀကီး တစ္လံုး ၀ါးလံုး လွ်ဳိထမ္း လာၾကတယ္။ ဦးသူေတာ္ေတာင္ ငိုက္ေနရာက မ်က္လံုးျပဴးသြားတဲ့ အထိဆုိေတာ့ ဘာမ်ားျဖစ္လာ တုန္းေပါ့။ ေပါင္ေပၚတင္ထားတဲ့ ကြမ္းအစ္ေတာင္ ေမွာက္က်သြား ေလရဲ႔။ လူႏွစ္ေယာက္ အနားေရာက္ေတာ့ ဦးသူေတာ္က ေငါက္တယ္။
“ဘယ္ႏွာတုန္းကဲြ႔။ မင္းတုိ႔ဟာက ငါ့ဖမ္းဖို႔မ်ား ဘုရင့္ အမိန္႔ေတာ္ ပါၾကေရာ့လား။ က်က္သေရ မရွိလုိက္တဲ့ ေကာင္ေတြ မလုပ္ေကာင္း လုပ္ေကာင္း”
“မလုပ္ေကာင္း လုပ္ေကာင္းေတာ့ မသိဘူး။ဘႀကီးသူေတာ့္ဆီ သူႀကီးက သူ႔ေမာင္းႀကီး ေရာင္းခိုင္းလုိက္လု႔ိ၊ သူ႔ေမာင္းက မဂၤလာေမာင္း၊ တုိက္ေမာင္းလုိ႔ ေျပာသာပဲ”
“မင္းတုိ့ သူႀကီးက ဘယ္စစ္တလင္းမ်ား ေမာင္းတဒူဒူနဲ႔ သြားတုိက္ဖူးလုိ႔တုန္း၊ သူႀကီး ျဖစ္လုိ႔မွ ငွက္စာ မေဆာ္ေသးဘူး။ ေမာင္းထုတ္ ေရာင္းေနပါလားကြ။ သူႀကီးအိမ္ေမာင္း မရွိလုိ႔ ျဖစ္ပါ့မလား”
“သည္ေမာင္းက လူႏွစ္ေယာက္ ကုန္လိုတဲ့ ဘႀကီးရ။ ထမ္းေမာင္းေရာင္းၿပီး ဆဲြေမာင္းပဲ ထားေတာ့မတဲ့”
ဦးသူေတာ္က ေျပာသာ ေျပာတာပါ။ သူႀကီးတပည့္ ေတြလာေရာင္းတဲ့ ေမာင္းႀကီးကို လိုခ်င္လွၿပီ။ ေမာင္းက ရွစ္ပိႆာေမာင္းဆုိတာ ဦးသူေတာ္က သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္းလာ ေရာင္းသူေတြကို ေျခာက္ပိႆာ ေမာင္းေလာက္ ေျပာထားတာပါ။ သူႀကီးတပည့္ေတြကလည္း ေမာင္းႀကီး ခ်ိန္တြယ္လာတာ မဟုတ္ေတာ့ ဦးသူေတာ္က ေျခာက္ပိႆာေမာင္း ဆုိေတာ့လည္း မျငင္းပါဘူး။ သူတုိ႔ကလည္း ေမာင္းလံုးသက္သက္ ေရာင္းမွာကိုး။ ဦးသူေတာ္ကလည္း ပိႆာခ်ိန္နဲ႔ ၀ယ္တာ မဟုတ္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ ေပးသလဲ ဆုိတာကိုပဲ သိခ်င္ၾကတယ္။
ဦးသူေတာ္က ေမာင္းကို ပါလာတဲ့ ဘုနဲ႔တစ္ခ်က္ ဆတ္ဆတ္ထုၾကည့္တယ္။“ဒူဟူဟူ” ရယ္လုိ႔ ထြက္လာတဲ့ ေမာင္းထုသံကို နားရြက္ကေလး “ေပ”ၿပီး နားေထာင္တယ္။ မေသခ်ာေသးေတာ့ ႏွစ္ခ်က္သံုးခ်က္ ဆက္ထုတယ္။ ဒူဟူဟူ ဒူဟူဟူ။
“ဘႀကီး စြတ္ထု မေနနဲ႔ဗ်။ သူႀကီးေမာင္း ေရာင္းသာ လူသိကုန္ လိမ့္မယ္။ တစ္ခ်က္ ထုၾကည့္ရင္ သိပါသယ္ဗ်။ ေတာ္ၾကာ ရြာသားေတြ လာအံုေနပါဦးမယ္”
သူႀကီးအိမ္က ေမာင္းဆက္ထုသံ ၾကားရင္ ရြာသားေတြက ေရာက္ရာ အရပ္က သူႀကီးအိမ္ အေျပး လာရတာကိုး။ သူႀကီးတပည့္ေတြက လူအံုလာမွာ စိုးၾကလုိ႔ တားတာပါ။ ဦးသူေတာ္ သူႀကီးတပည့္ေတြ ေျပာတာ နားမ၀င္ ပါဘူး။ ေမာင္းရဲ႔ အျပစ္ကို ရွာေျပာရမွာ ဆုိေတာ့ ေမာင္းကို ဖင္လွန္ေခါင္း လွန္ၾကည့္တယ္။ ေမာင္းသံ ထြက္လာတာကို နားေထာင္တယ္။ ႏွစ္ခ်က္စလံုး မဟန္ဘူး။
“မင္းတုိ႔ေမာင္းက ေရက်န္သကြ ေရက်န္ေတာ့ ေမာင္းသံက အရွိန္မပါဘူး။ အတယ္ ပမာ ေျပာၾကပါစို႔။ ဒူဟူဟူ အူ အူ အူ ဆုိၿပီး သံရွိန္ က်န္ရစ္ခဲ့ရမွာ မက်န္ဘူး ဒါတစ္ခ်က္”
“ေရက်န္ရေအာင္ က်ဳပ္တုိ႔က ေရေဆးလာသာ မဟုတ္ဘူး ဘႀကီးရ။ ေမာင္းတန္းက တန္းျဖဳတ္ လာတာဗ်”
“ခက္တဲ့ေကာင္ေတြႏွယ္ အခု ေရက်န္သာ ေျပာသာ မဟုတ္ဘူးကြ။ ေမာင္းခတ္စဥ္က မီးပူပူနဲ႔ ခတ္အၿပီးမွာ ေမာင္းကို ေရခ်ရသယ္၊အဲသည္တုန္းက ေရခ် မနာခဲ့ဘူးလုိ႔ ေျပာသာ။ ဒုတိယ တစ္ခ်က္က “ထူသံုးထူ ပါးသံုးပါး”မညီ ဘူးမွတ္ထားကြယ့္။ ထုေမာင္းမ်ား ဘုထူရသယ္၊ တစ္ဖက္မ်ား ထူရသယ္။ၾကဥ္၀ိုက္ ေထာင့္ေတြ ထူရသယ္။ အပါးသံုး ပါးက်ေတာ့ ေမာင္းဘုေဘးသား အေကြးေစာင္းေတြ ပါးရသယ္၊ အညႊတ္ပါးရသယ္၊ တစ္ဖက္ အတြင္းသား ပါးရသယ္၊ မင္း႐ို႔ေမာင္းက ေမာင္းဆုိေပသိ ဇာတ္ထဲ ထမင္းစား ေမာင္းလုပ္ဖို႔ေလာက္ေကာင္းသာ”
“မဟုတ္သာ ဘႀကီးရာ သည္ေမာင္းမ်ား ပါပမွတ္လုိ႔ ရာဇ၀င္နဲ႔ ေမာင္းဗ်။ သူႀကီး ေျပာသာေတာ့ အေလာင္းမင္း တရားႀကီး မူးျမစ္ဆည္တုန္းက မူးျမစ္နဲ႔ ေရႊဘို မဟာနႏၵာကန္ကို ေရေပါက္ေပါက္ခ်င္း ေရႊေလာင္းေတာ္နဲ႔ ခ်ီေတာ္မူတဲ့ အခါ သည္ေမာင္းႀကီး တဒူဒူ တီးျပန္သာတဲ့ဗ်။ မူးေပါက္ေမာင္း ေခၚသတဲ့”
“အံမာ ေမာင္းစုတ္မ်ား မူးေပါက္ေမာင္းတဲ့ ရာရာစစ ဒီဒူးနဲ႔ လက္ပန္က အင္ကညင္ ျဖစ္ရေရာ့လား။ ေဟာသည္မယ္ မူးေစ့ေလာက္ အေပါက္ပါသာ ေတြ႔လား မူးေပါက္ေမာင္း ဆုိသာ အဲသာကုိ ေျပာသာ ေနမွာပါ”
“ဒါေတာ့ မသိဘူး ဘႀကီးရာ။ သူႀကီးက အေလာင္းမင္းတရားႀကီး ေစ်းနဲ႔ ျဖတ္ေပးလုိက္ပါတဲ့။ မွာလုိက္သယ္”
“အလုိဗ်ာ ေမာင္းေစ်းထဲ အေလာင္းမင္း တရားႀကီး ပါေန ပါေရာလားကြ။သူႀကီးေတာ့ မိုးႀကိဳးမ်ား ပစ္ပါေရာ့မယ္။ ေဟာသည္မွာ စာေတြ႔လား။ ေထာင့္သံုးရာ ျပည့္ႏွစ္ ဆရာအုန္း မႏၱေလးတဲ့။ သကၠရာဇ္ ၾကည့္ေလကြာ။ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ ထိပ္ဆံုးက အေလာင္းမင္းတရား မဆုိနဲ႔ ေအာက္ဆံုးက သီေပါမင္းေတာင္ ကံေတာ္ကုန္လုိ႔ အ႐ိုးေတာ္ က်ေလာက္ေနၿပီ မင္းတုိ႔ႏွယ္”
ဦးသူေတာ္က သမုိင္းဆရာမ်ား ေက်ာက္စာသံပိုင္း အကိုးအေထာက္နဲ႔ ဆြဲထုတ္ျပသလုိ လက္ေတြ႔ျပလုိက္ေတာ့ သူႀကီး တပည့္ႏွစ္ေယာက္လည္း ၿငိမ္သြားၾကတယ္။ အေလာင္းမင္းတရားႀကီး ေစ်းေတာင္းတဲ့ ေမာင္းဆရာ အုန္းေစ်းနဲ႔ ျပတ္ကေရာ ေျပာပါေတာ့။ ဦးသူေတာ္က သူ႔ေရွ႔ ေရာက္လာသမွ် ေၾကးတုိေၾကးက အစ ေၾကးပစၥည္းႀကီးေတြ အထိ ရသမွ် အကုန္၀ယ္တာ ဆုိေတာ့ ေၾကးေတြ ေတာ္ေတာ္ စုမိေနၿပီ။ အိမ္ေနာက္ေဖးမွာ ႏွမ၀မ္းကြဲ ေဒၚသီလ သားအမိေနတဲ့ တဲကေလးေဘးမွာ ပုတ္ႀကီး တစ္လံုးရွိ တယ္။ ၀ယ္ရသမွ် ေၾကးပစၥည္းေတြကို သည္ေၾကးေလွာင္ ပုတ္ႀကီးထဲ ပစ္ပစ္ထည့္တာပဲ မနည္းေတာ့ဘူး။ေၾကးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ပတ္တီးခ်ားလည္ ရွိသူဆုိေတာ့ ရြာက ဘယ္သူမဆုိ ပိုက္ဆံေၾကးေငြကေလးမ်ား ျပတ္ရင္ အိမ္ရွိတဲ့ ေၾကးပစၥည္းကေလး လာေရာင္း တတ္ၾကတယ္။ ဦးသူေတာ္က ေၾကးနဲ႔ ေစ်းၾကည့္ ၀ယ္တာပါပဲ။ အင္တင္တင္ လုပ္ေနရင္ မင္းေၾကးက ေၾကးပုပ္ကြယ့္ အိမ္မွာ မထားနဲ႔ လုပ္တတ္ေတာ့ ေရာင္းရေရာ။
“အလုိ မင္းေၾကးထည္က ေၾကးပုပ္ပါလားကြယ္။ ေၾကးစင္မွ အက်ဳိးေပးသာကြ။ ငါ့လက္ထဲ ထည့္လိုက္ေတာ့ ငရဲမီးမ်ားလုိ ပူသာေကာ မင္းအိမ္မွာ မထားေလနဲ႔ေမာင္ ေလာင္မီးႀကီးမ်ား က်ကိန္းျမင္သကြယ့္။ ကံႀကီးလြန္းလုိ႔သာပါ ေမာင္ရာ”
ေျပာခဲ့ပါပေကာ။ ဦးသူေတာ္က ေၾကးကြမ္းအစ္ႀကီး ေပါင္ေပၚတင္ၿပီး တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူသံုးမ်ဳိးကို ေမွ်ာ္တယ္လုိ႔။ တစ္မ်ဳိးက ေၾကးလက္ဖဲြ႔ ခ်ဳပ္၀ယ္တဲ့ ကေလးမေအေတြကို ေမွ်ာ္တာ။ တစ္မ်ဳိးက ေၾကးတုိေၾကးစ ေရာင္းမယ့္ လူေတြကို ေမွ်ာ္တာ။တစ္မ်ဳိးက သူ႔စကား နားေထာင္ေလာက္တဲ့ ရြာခံ ဧည့္သည္ေတြကို ေမွ်ာ္တာ။
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ မန္က်ည္း ပနီပင္ႀကီး ေအာက္ကို ေရာက္လာတဲ့ ရြာခံေတြ အားလံုးလုိလုိ ဦးသူေတာ္ရဲ႔ ေၾကးကြမ္းအစ္ႀကီးထဲက ကြမ္းတစ္ယာေတာ့ စားၾကတာခ်ည္း ပါ။ တခ်ဳိ႔က တစ္ယာနဲ႔ အားမရ၊ ႏွစ္ယာနဲ႔ အားမရ ျဖစ္လာရင္ ဦးသူေတာ္က ေငါက္ေသးတာပါ။
“မင္းကလည္း ငါ့ကြမ္းအစ္ကို မယားငယ္မ်ား မွတ္ေနေရာ့လား ေမာင္ရာ။တႏိႈက္ထဲ ႏိႈက္ေနေတာ့ပါလားကြ”
“ေရာ္ ဘႀကီးႏွယ္ ႏွေျမာရန္ေကာဗ်ာ။ က်ဳပ္က ကြမ္းႀကိဳက္လွလုိ႔ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ေၾကးဓာတ္ရေအာင္ စားသာပါ။ ဘႀကီး ေၾကးကြမ္းအစ္ထဲက ကြမ္းကိုယ္က ေကာင္းသာေကာ ဘႀကီးရ”
သည္လို ေျမႇာက္ေပးရင္ေတာ့ ေနာက္တစ္ယာသာ သာၾကည္ၾကည္ ေကြၽးရွာပါရဲ႔။
“ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ ေၾကးကြမ္း အစ္ကိုးကြ။ ကြမ္းအစ္ ပတ္လည္မွာ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ ႐ုပ္ေတြ ထြင္းထားသာ မင္းဘယ္မွာမ်ား ေတြ႔ဖူးလုိ႔တုန္း၊ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ နကၡတ္မ်ား ျဖစ္တဲ့ ဆိတ္ပါသယ္၊ ႏြားပါသယ္၊ ေယာက်္ား၊ မိန္းမပါ သယ္၊ပုစြန္လံုးပါသယ္၊ျခေသၤ့ပါသယ္၊မိန္းမငယ္႐ုပ္ပါသယ္၊ ကင္းၿမီး ေကာက္ပါသယ္၊ေလးပါသယ္၊ ေဟာသာက မကန္း၊ ေဟာသာက အိုးထမ္းေယာက်္ား၊ သည္မယ္ၾကည့္ ငါးႏွစ္ေကာင္ ေတြ႔လား”
တခ်ဳိ႔ကေတာ့လည္း ကြမ္းတစ္ယာ စားၿပီး ကပ္ဖိုး ကပ္ဖဲ့ လုပ္ၾကတာလဲ ရွိရဲ႔။သက္တူရြယ္တူ ဘိုးသာဇလုိ မ်ဳိးေပါ့။
“ေနပါဦး ကိုသူေတာ္ရဲ႔ က်ဳပ္တုိ႔ ျမန္မာမင္းမ်ားရဲ႔ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ၾကတဲ့ အခါ ေရႊတြင္း ေငြတြင္းပယင္း ဒုတၴာ ဘာညာ ေျပာၾကသာပဲ ရွိသယ္၊ေၾကးတြင္း မပါပါ့လားဗ်ာ။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ ပရေဆးဆုိင္က ဒုတၴာပါၿပီး ေၾကးမပါေလေတာ့ ေၾကးဆုိတာ ဂုဏ္ရွိ မထင္ဘူး”
သည္ေတာ့ တစ္ေယာက္က ၀င္ေထာက္တယ္။
“ဟုတ္သား ဘႀကီးရ။ပတၲျမားတြင္း ေက်ာက္စိမ္းတြင္းကို အစိုးရေတာ္မူေသာ ဆုိတာသာ ၾကားဘူးတယ္။ ေၾကးတြင္းရယ္လုိ႔ မၾကားဖူးေပါင္ဗ်ာ”
သည္စကားမ်ဳိးၾကားရင္ ဦးသူေတာ္ စိတ္ဆုိးတယ္။ ကြမ္းအစ္ႀကီး ခ်ၿပီး ကြမ္းညႇပ္ကို လက္ထဲ ဆုတ္ေတာ့တာပါ။
“မဟုတ္သာ ေျပာေရာ့မယ္ ကုိသာဇရဲ႔။ရာဇ၀င္မယ္ ဒြတၲေပါင္မင္းႀကီး နဂါးေၾကးေလွ စီးသာတုိ႔၊ အေလာင္းစည္သူမင္းႀကီး ဇမၺဴဒီပကြၽန္း သြားတဲ့အခါ ကင္းႀကီးေၾကး ေဖာင္ေတာ္စီးသာတုိ႔မ်ား မၾကားဘူးၾကေရာ့လား။ ေရွးဗမာ မင္းမ်ား နန္းတက္ရင္ ပထမ ခုႏွစ္ညလံုးလံုး ေၾကးျပာသာဒ္မွာ အိပ္ရသာ ရွိေသးေကာဗ်။ ခင္ဗ်ားမလဲ လူသာႀကီးသယ္ အသိႏံုနည္း လွခ်ည္ေကာ ကိုယ့္လူရဲ႔”
ဘိုးသာဇက ဒြတၲေပါင္မင္းႀကီးတုိ႔၊ အေလာင္းစည္သူတုိ႔ ပါလာေတာ့ ထပ္မကြန္႔ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အနား ရွိေနတဲ့ ေမာင္မွတ္ကေတာ့ လူငယ္ကိုး။ ရင္ထဲရွိတာ ေျပာျပန္ေရာ။ မသိလုိ႔ ေမးတာေပမယ့္ သူ႔စကားကလည္း မခံခ်င္စရာ။ ဦးသူေတာ္က ကြမ္းညႇပ္ကို လက္တစ္ဖက္က ကိုင္ရင္း မ်က္လံုးေစြၿပီး နားေထာင္တယ္။ နာေလာက္တဲ့ စကားဆုိ ထုေတာ့မွာကိုး။
“ႏုိ႔ ဘႀကီးႏွယ္ က်ဳပ္တုိ႔ ၾကားဖူးသာျဖင့္ ျပဒါး၀ိဇၨာ၊ သံ၀ိဇၨာ အင္း၀ိဇၨာပဲ ၾကားဖူးပါသယ္။ ေၾကး၀ိဇၨာလုိ႔ မၾကားမိေသး ဘူးဗ်ာေနာ”
“ေအး ကြမ္းညႇပ္၀ိဇၨာမ်ား က်ေတာ့ ေဟာသလို ထုသကြ မွတ္ကေရာ”
ေမာင္မွတ္က လူငယ္ဆုိေတာ့ လက္ထဲ ကိုင္ထားတဲ့ ေၾကးကြမ္းညႇပ္နဲ႔ ေခါင္းထုလုိက္ကေရာ။ ေမာင္မွတ္လည္း ထပ္မေမး၀ံ့ေတာ့ဘူး။ ေျပာၾကေၾကး ဆုိရင္ ဦးသူေတာ္ ကိုယ္တုိင္က သူ႔ကိုယ္သူ ေၾကး၀ိဇၨာ ျဖစ္ခ်င္တာပါ။ သည္ေရာဂါက မေသးဘူး။ ရွင္အဇၨေဂါဏတုိ႔ ပထမံဆရာ ေအာင္တုိ႔လုိ ျပဒါးေသသံေသ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ခ်င္ေလေတာ့ ေၾကးေသေအာင္ လုတ္ရပ္စခန္း လုိက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဖားဖုိနဲ႔ မီးေသြးသာ ကုန္တယ္။ ေၾကးမေသေတာ့ ေၾကးတုိေၾကးစ ၀ယ္တဲ့ဘက္ ေရာက္လာတာ မၾကာေသးဘူး။ ျပဒါးေသေတာ့ တစ္ေဆြ၀သတဲ့။ သံေသေတာ့ တစ္ျပည္၀သတဲ့။ ေၾကးေသေတာ့ အေျခလွ။ ေစရမကြဲ႔ ဆုိတဲ့ သႏၷိဌာန္ႀကီးနဲ႔ ထြက္ရပ္ ေပါက္လမ္း လုိက္ရာက အသက္သာ ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္လာတယ္။ လူက မဟုတ္လွေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူထူရင္ ဓာတ္က်မ္း၊ ေဆးက်မ္း၊ နကၡတ္က်မ္းမ်ားနဲ႔ တကြ ဓာတ္ေလးပါး၊ သတၲဳကိုးပါး၊ ဓာတ္ေပါင္း ဆယ့္ႏွစ္ပါးစတဲ့ ပညာေတြထဲက ႏႈတ္တုိက္ ရထားသမွ် ရြတ္ျပတတ္တယ္။ ေရႊျဖစ္ေငြျဖစ္ေတြ ေျပာျပတတ္တယ္။
“ဓာတ္က်မ္းမ်ားမယ္ တုတ္လွမ္းဆရာေတာ္ ဓာတ္က်မ္း၊ ပါဋလိပုတ္ ဆရာက်မ္း၊ရွမ္းကေလး ကြၽန္းဆရာေတာ္ က်မ္းမ်ား အာ႐ံုရသကဲြ႔။ ေျမဓာတ္ငုတ္လွ်င္ ၀မ္းႏွင့္က်င္၊ မရႊင္ခ်ဳပ္ပိတ္ထား၊ ငွက္ေပ်ာမွည့္မွည့္ထန္းလ်က္ထည့္ ၀မ္းျပည့္ လုေအာင္စား ဆုိသာေကာ ေမာင္ရဲ႔ အာကာခိုက္ၿမဲ ေခြၽးေျခာက္ခဲ လူးလဲအပူပြာ။ ဆီလိမ္းေခြၽးေအာင္း ထန္းလ်က္ေကာင္း၊ ထပ္ေလာင္းအုန္း ဆံစား ဆုိသာရွိေသး”
“စံုပါ့ေကာ ဘႀကီးရဲ႔”
“စံုေသာ္ေကာကြယ့္ ႐ုကၡမူဆား ဆုိသာ ရွိသယ္။ သစ္ပင္က ခ်က္ယူတဲ့ ဆားေခၚၾကပါစို႔။ ၾကက္ေမာင္းဆူးျပန္ ႐ုကၡမူ ဆားရွိသယ္။ မ႐ိုး႐ုကၡမူ ဆားရွိသယ္၊ ႏွမ္း႐ုကၡမူ ဆားရွိသယ္၊ရွားေစာင္း ႐ုကၡမူဆား ရွိသယ္၊ ေပါက္႐ုကၡမူ ဆားရွိသယ္၊မန္က်ည္း ႐ုကၡမူဆားရွိသယ္၊ အုန္း႐ုကၡမူဆား ရွိသယ္၊မုေယာ ႐ုကၡမူဆားရွိသယ္၊ သိေႏၶာဆား ဗိဍဆား ဆုိသာမ်ားလည္း ရွိသယ္”
“ေစ်းထဲေတာ့ ဆားတစ္ထုပ္ ငါးမတ္ပါ ဆရာႀကီးရယ္ ဘယ့္ႏွယ့္သစ္ပင္က ခ်က္ရမယ္လုိ႔”
“ဟဲ့ ႏြားသတၲ၀ါရဲ႔ င႐ို႔ အထက္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက ႐ိုး႐ိုး ဆားမမွီ၀ဲေတာ့ဘူးကြ။ေတာ္႐ုံ အာဟာရ မ်ားေတာ့ ဓာတ္သတၲဳက ခ်က္တဲ့ ျပာကို လ်က္႐ံုနဲ႔ အာဟာရ ကိစၥၿပီးသယ္၊ သတၲဳကုိးပါး ျပာခ်ၿပီး လ်က္သာေပါ့ကြာ”
“ေရႊျဖစ္ ေငြျဖစ္မ်ားေကာ ဆရာႀကီးရဲ႔”
“သြပ္သံေၾကး ျပဒါးေလးပါး ေရႊျဖစ္လမ္း လုိက္ခ့ဲမွေတာ့ကြယ္ ေရႊဆုိသာ လြယ္ပါသယ္ ေမာင္ရ။သြပ္ကေရႊ ျဖစ္သယ္၊သံက ေရႊျဖစ္တယ္။ျပဒါးက ေရႊျဖစ္သယ္၊ ေၾကးက ေရႊျဖစ္သယ္”
“ဒါနဲ႔ေတာင္ ေၾကးတုိေၾကးစ ၀ယ္ေနရေသးသာလား ဘႀကီးရဲ႔”
“ေၾကး၀ယ္သာ ေရႊျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ေပါ့ ငမိုက္သားရဲ႔။ မင္းတုိ႔က ေရႊဆုိသာနဲ႔ အ၀ါေရာင္ သတၲဳေလာက္ သိၾကသာကိုးကြယ့္။ ေရႊဆယ္ပါးရွိသယ္၊ ေလာကဟိတက်မ္း အလုိအားျဖင့္ လာသာက ေရႊမ်ဳိးကိုပါး။ ေရႊမ်ဳိးတစ္ဆယ့္ ႏွစ္ပါး၊ ေရႊမ်ဳိးတစ္ဆယ့္ ငါးပါးရွိသာကိုး ေမာင္မွတ္ကဲ့။ ဘႀကီးက ေရႊကိုးပါးျဖစ္တဲ့ သာတကုမၻေရႊ၊ နိတံုေရႊ၊ ဇမၺဴရာဇ္ေရႊ၊ ကာလီေရႊ၊ မဂၢဋေရႊ၊ မာရိတေရႊ၊ ဒသ၀ိဒၶေရႊ၊ ယုတၲယေရႊနဲ႔ ေအာတၲ၀ိပႏၷာ ေရႊမ်ားျဖစ္ေအာင္ ျပဳႏုိင္သယ္၊ သည္ေရႊကိုးပါးကို ရာဂီငါးပါးျဖစ္တဲ့ ျပဒါး၊ေၾကး၊သံ၊ သြတ္၊ ဂြၽတ္၊မ်ားနဲ႔ အသြင္ေျပာင္းႏိုင္သာေကာ ေမာင္ရဲ႔”
“ဘႀကီး ဒါေၾကာင့္ ေၾကးေတြ စုသာကိုး။ ဘႀကီးေသရင္ အရွင္ထြက္မယ့္ သေဘာလား”
“လူတကာ မသိေစနဲ႔ကြယ့္။ဒါမ်ဳိးက မေျပာေကာင္းဘူး။ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္မ်ား သူတုိ႔ ကိုယ္သူတုိ႔ ရဟႏၱာရယ္လုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာသလုိဘဲ ဘႀကီးတုိ႔ ၀ိဇၨာမ်ားကလည္း မိမိကိုယ္မိမိ ထြက္ရပ္ေပါက္ ပုဂၢိဳလ္ရယ္လုိ႔ မေျပာအပ္ဘူး။သို႔ေသာ္လည္း မင္းသိေအာင္ ေျပာရရင္ ဟိုးဟိမ၀ႏၱာ ေတာင္တန္းရဲ႔ တစ္ခုေသာေတာင္ခ႐ိုး တစ္ခုမွာ အင္နန္ ရွားပါးတဲ့ ကုသ႒ဆုိတဲ့ အပင္ငယ္ကေလးေတြ ေပါက္ၾကသယ္။ သည္အရြက္ရဲ႔ ထူးျခားတဲ့ အာနိသင္က ဘာလဲဆုိ ေတာ့ အရြက္က စိမ့္ယိုတဲ့ ေရႊရည္ေတြဟာ ေျမေပၚကို တေပါက္ေပါက္ က်ေနသာပဲကြယ့္။ သည္ေရႊရည္ကို နာျပာ ျပဒါးျပာနဲ႔ ေရာရသယ္၊သည္ေရာေႏွာ ပစၥည္းနဲ႔ ေၾကးသတၲဳ ထိေတြ႔ရင္ ေၾကးက ေရႊျဖစ္သယ္။“သံခဒရ၀က”ကို ျပဒါးနဲ႔ မံၿပီး စဥ့္သုတ္အုိးထဲထည့္၊ မီးတုိက္၊ျပဒါးေသသယ္ သတၲဳရွစ္မ်ဳိး ေရႊျဖစ္ ေစတဲ့ အာနိသင္ ရၿပီေပါ့ကြယ္။သည္ျပဒါးမ်ား မီွ၀ဲရင္ မေသေတာ့ဘူး။ ကုန္ကုန္ ေျပာမယ္ကြာ သည္ျပဒါးစားၿပီး ေၾကးျပားေပၚ ေသးေပါက္သာေတာင္ ေၾကးက ေရႊျဖစ္သယ္ ယံုေတာ့”
“ဘႀကီးက ဟိမ၀ႏၱာ ေတာင္ေပၚ ေရာက္ဖူးလုိ႔လား။ က်ဳပ္တစ္သက္ ဘႀကီးရြာမွာ ေတြ႔သာပဲ”
“ဟယ္လူမုိက္ ဆယ့္ေလးႏွစ္သားမွာ ပညာ ကုန္ခဲ့ၿပီေကာကြယ္။ လံုတဟူးဟူး ဖားဖုိတရွဲရွဲ ျပာတေပေပ မီးေသြး တမည္းမည္း ပုဂၢိဳလ္မ်ား မွတ္ေရာလား။ဟိ၀မႏၱာကို ကိုးေခါက္ ေရာက္ခဲ့ၿပီ”
ေမာင္မွတ္က ဘႀကီးသူေတာ္ ဟိမ၀ႏၱာ ေတာင္ေပၚလုိ႔ ေခါက္ေရာက္တယ္ ဆုိတာမယံုေပမယ့္ ေစာဒက မတက္ရဲဘူး။ ကြမ္းညႇပ္နဲ႔ ေခါင္းထုမွာ စိုးရေသးတာကိုး။ ဦးသူေတာ္ကလည္း အပါး။ ေမာင္မွတ္ကို ဒါေတြ ေျပာလုိက္ရင္ သည္စကားေတြ ရြာထဲ ေရာက္မယ္ဆုိတာ သိတယ္။လူဆုိတာ မေျပာေလနဲ႔လုိ႔ ပိတ္ရင္ ထီးေဆာင္း ေျပာခ်င္ၾကတာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ တစ္လံုးသြင္း ႏွစ္လံုး သြင္းသြင္းေနက်။
“ဘႀကီးမ်ား ခႏၶာ၀န္ခ်သယ္ ၾကားရင္ မေအေသသာေတာင္ အေလာင္းဖ်ာနဲ႔ အုပ္ခဲ့ကြယ္။ဘႀကီးက မအိုမနာ မေသတဲ့ အသခၤတ ဓာတ္ကို ကူးေျပာင္းတဲ့ အခါ က်န္ရစ္တဲ့ နာမ္ဓာတ္ႀကီးဟာ ခုနစ္ရက္လည္ရင္ ေရႊတံုးေရႊခဲ အျဖစ္ က်န္ရစ္လိမ့္မယ္။အဲသဟာ တို႔ရြာအတြက္ ဘႀကီးထားခဲ့မယ့္ အေမြပဲ”
“ဘႀကီးကိုယ္လံုးဆုိ ပိႆာ ဘယ္ေလာက္ေလာက္ ရွိမလဲ”
“ငါးဆယ့္ သံုးပိႆာ သံုးက်ပ္သားႏွစ္ေရြး ရွိတယ္”
“ဘႀကီးသူေတာ္ ၀ယ္၀ယ္စုေနတဲ့ ေၾကးေတြကေကာ”
“တုိ႔ရြာမွာ ေရႊစင္ျဖတ္စ အတံုးအခဲေတြ အျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ့ လိမ့္မယ္”
“က်ဳပ္တုိ႔ ခ်မ္းသာၿပီေပါ့ ဟုတ္ဟုတ္ေသးေတာ့”
သည္စကားေတြကို ဦးသူေတာ္ မန္က်ည္းပနီပင္ကီး ေအာက္ ေရာက္ေနၾကေတြေရာ၊တစ္ေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေရာက္လာၾကသူေတြေရာ မၾကားခ်င္လုိ႔ မရဘူး။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေၾကးတုိ ေၾကးစ၀ယ္ရင္း ေၾကးလိပ္ျပာခ်ဳပ္ ေရာင္းရင္း ေၾကးေသေအာင္ ဘယ္လုိ စီမံေနတယ္ ဆုိတာေတြ ေျပာရင္း ေနကုန္ရ တာဆုိေတာ့ တစ္လံုးၾကား ႏွစ္လံုးၾကားနဲ႔ ကေန႔ မနက္ျဖန္ပဲ ထြက္ရပ္ ေပါက္ေတာ့မလုိလုိ၊ ငုတ္တုတ္ႀကီး ထုိင္လ်က္က ေပ်ာက္ေတာ့ မလုိလုိကိုး။တုိ႔ရြာက ဘိုးသူေတာ္ အရွင္ထြက္ ထြက္ေတာ့မယ္တဲ့။ ဘိုးသူေတာ္ ခႏၶာ၀န္ခ်ရင္ ေရႊစင္ေရႊတံုးေတြ ခပ္လုိ႔ မကုန္ေအာင္ က်န္ခဲ့လိမ့္မတဲ့။ ဘိုးသူေတာ္က ေၾကးျပားေပၚ ေသးေပါက္ရင္ ေၾကးျပားက ေရႊျပားျဖစ္သတဲ့ ဆုိတာမ်ဳိးနဲ႔ ရြာ့ဂုဏ္ခံခ်င္သူေတြ ရွိသလို မယံုၾကသူေတြလည္း ရွိတယ္။
“သူတကာ့ ေၾကးတုိေၾကးစ အလကားနီးပါး ေစ်းႏွိမ္၀ယ္ေနတဲ့ အဘိုးႀကီးက ေၾကး၀ိဇၨာ ျဖစ္ပါ့မလားဟ။ ၿမိဳ႔မွာလုိ ေၾကး၀ယ္ တယ္၊ ဒန္၀ယ္တယ္ဆုိတဲ့ ကုလားျဖစ္ဖုိ႔ ရွိမွာေပါ့”အမ်ဳိးမ်ဳိးပါပဲ။ တစ္အိမ္ထဲမွာေတာင္ ႏွစ္ျခမ္း ကြဲေန ၾကတာလည္း ရွိတယ္။မယားက ဦးသူေတာ္ကို အဘဘိုး မင္းေခါင္ေလာက္ အမႈ မႀကီးႀကီးေအာင္ ဆဲြတင္ ေနတာမ်ဳိး ရွိသလုိ လက္ဖဲြ႔ခ်ဳပ္ လိမ္ေရာင္းတဲ့ မ်က္လွည့္ဆရာေလာက္ ဆဲြခ်သူေတြလည္း ရွိတယ္။ အသက္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ ေသွ်ာင္ တေစာင္းေခ်ာင္ဖတ္ပု၀ါ ေပါင္းလည္ကတံုး ရင္ပတ္ ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ဦးသူေတာ္ခမ်ာလည္း ရြာမွာတင္ က်ီးျဖစ္လုိက္ ၾကက္ျဖစ္လုိက္ေပါ့ေလ။ ယံုခ်င္ယံုေလ။ မယံုခ်င္ ေတာ့လည္း ေနၾကေလ။ ဦးသူေတာ္က သူ႔အိမ္၀ စာေတာင္ ေရးထားေသး။ သံေသတစ္ျပည္၀၊ ျပဒါးေသတစ္ေဆြ၀၊ ေၾကးေသသေဂြ၀တဲ့။ ရြာနာမည္က သေဂြကိုး။
ေျပာခဲ့ပါပေကာ။ ဦးသူေတာ္က ေၾကးကြမ္းအစ္ႀကီး ေပါင္ေပၚတင္ၿပီး တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လူသံုးမ်ဳိးကို ေမွ်ာ္တယ္လုိ႔။ တစ္မ်ဳိးက ေၾကးလက္ဖဲြ႔ ခ်ဳပ္၀ယ္တဲ့ ကေလးမေအေတြကို ေမွ်ာ္တာ။ တစ္မ်ဳိးက ေၾကးတုိေၾကးစ ေရာင္းမယ့္ လူေတြကို ေမွ်ာ္တာ။တစ္မ်ဳိးက သူ႔စကား နားေထာင္ေလာက္တဲ့ ရြာခံ ဧည့္သည္ေတြကို ေမွ်ာ္တာ။
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ မန္က်ည္း ပနီပင္ႀကီး ေအာက္ကို ေရာက္လာတဲ့ ရြာခံေတြ အားလံုးလုိလုိ ဦးသူေတာ္ရဲ႔ ေၾကးကြမ္းအစ္ႀကီးထဲက ကြမ္းတစ္ယာေတာ့ စားၾကတာခ်ည္း ပါ။ တခ်ဳိ႔က တစ္ယာနဲ႔ အားမရ၊ ႏွစ္ယာနဲ႔ အားမရ ျဖစ္လာရင္ ဦးသူေတာ္က ေငါက္ေသးတာပါ။
“မင္းကလည္း ငါ့ကြမ္းအစ္ကို မယားငယ္မ်ား မွတ္ေနေရာ့လား ေမာင္ရာ။တႏိႈက္ထဲ ႏိႈက္ေနေတာ့ပါလားကြ”
“ေရာ္ ဘႀကီးႏွယ္ ႏွေျမာရန္ေကာဗ်ာ။ က်ဳပ္က ကြမ္းႀကိဳက္လွလုိ႔ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ေၾကးဓာတ္ရေအာင္ စားသာပါ။ ဘႀကီး ေၾကးကြမ္းအစ္ထဲက ကြမ္းကိုယ္က ေကာင္းသာေကာ ဘႀကီးရ”
သည္လို ေျမႇာက္ေပးရင္ေတာ့ ေနာက္တစ္ယာသာ သာၾကည္ၾကည္ ေကြၽးရွာပါရဲ႔။
“ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ ေၾကးကြမ္း အစ္ကိုးကြ။ ကြမ္းအစ္ ပတ္လည္မွာ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ ႐ုပ္ေတြ ထြင္းထားသာ မင္းဘယ္မွာမ်ား ေတြ႔ဖူးလုိ႔တုန္း၊ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ နကၡတ္မ်ား ျဖစ္တဲ့ ဆိတ္ပါသယ္၊ ႏြားပါသယ္၊ ေယာက်္ား၊ မိန္းမပါ သယ္၊ပုစြန္လံုးပါသယ္၊ျခေသၤ့ပါသယ္၊မိန္းမငယ္႐ုပ္ပါသယ္၊ ကင္းၿမီး ေကာက္ပါသယ္၊ေလးပါသယ္၊ ေဟာသာက မကန္း၊ ေဟာသာက အိုးထမ္းေယာက်္ား၊ သည္မယ္ၾကည့္ ငါးႏွစ္ေကာင္ ေတြ႔လား”
တခ်ဳိ႔ကေတာ့လည္း ကြမ္းတစ္ယာ စားၿပီး ကပ္ဖိုး ကပ္ဖဲ့ လုပ္ၾကတာလဲ ရွိရဲ႔။သက္တူရြယ္တူ ဘိုးသာဇလုိ မ်ဳိးေပါ့။
“ေနပါဦး ကိုသူေတာ္ရဲ႔ က်ဳပ္တုိ႔ ျမန္မာမင္းမ်ားရဲ႔ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ၾကတဲ့ အခါ ေရႊတြင္း ေငြတြင္းပယင္း ဒုတၴာ ဘာညာ ေျပာၾကသာပဲ ရွိသယ္၊ေၾကးတြင္း မပါပါ့လားဗ်ာ။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ ပရေဆးဆုိင္က ဒုတၴာပါၿပီး ေၾကးမပါေလေတာ့ ေၾကးဆုိတာ ဂုဏ္ရွိ မထင္ဘူး”
သည္ေတာ့ တစ္ေယာက္က ၀င္ေထာက္တယ္။
“ဟုတ္သား ဘႀကီးရ။ပတၲျမားတြင္း ေက်ာက္စိမ္းတြင္းကို အစိုးရေတာ္မူေသာ ဆုိတာသာ ၾကားဘူးတယ္။ ေၾကးတြင္းရယ္လုိ႔ မၾကားဖူးေပါင္ဗ်ာ”
သည္စကားမ်ဳိးၾကားရင္ ဦးသူေတာ္ စိတ္ဆုိးတယ္။ ကြမ္းအစ္ႀကီး ခ်ၿပီး ကြမ္းညႇပ္ကို လက္ထဲ ဆုတ္ေတာ့တာပါ။
“မဟုတ္သာ ေျပာေရာ့မယ္ ကုိသာဇရဲ႔။ရာဇ၀င္မယ္ ဒြတၲေပါင္မင္းႀကီး နဂါးေၾကးေလွ စီးသာတုိ႔၊ အေလာင္းစည္သူမင္းႀကီး ဇမၺဴဒီပကြၽန္း သြားတဲ့အခါ ကင္းႀကီးေၾကး ေဖာင္ေတာ္စီးသာတုိ႔မ်ား မၾကားဘူးၾကေရာ့လား။ ေရွးဗမာ မင္းမ်ား နန္းတက္ရင္ ပထမ ခုႏွစ္ညလံုးလံုး ေၾကးျပာသာဒ္မွာ အိပ္ရသာ ရွိေသးေကာဗ်။ ခင္ဗ်ားမလဲ လူသာႀကီးသယ္ အသိႏံုနည္း လွခ်ည္ေကာ ကိုယ့္လူရဲ႔”
ဘိုးသာဇက ဒြတၲေပါင္မင္းႀကီးတုိ႔၊ အေလာင္းစည္သူတုိ႔ ပါလာေတာ့ ထပ္မကြန္႔ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အနား ရွိေနတဲ့ ေမာင္မွတ္ကေတာ့ လူငယ္ကိုး။ ရင္ထဲရွိတာ ေျပာျပန္ေရာ။ မသိလုိ႔ ေမးတာေပမယ့္ သူ႔စကားကလည္း မခံခ်င္စရာ။ ဦးသူေတာ္က ကြမ္းညႇပ္ကို လက္တစ္ဖက္က ကိုင္ရင္း မ်က္လံုးေစြၿပီး နားေထာင္တယ္။ နာေလာက္တဲ့ စကားဆုိ ထုေတာ့မွာကိုး။
“ႏုိ႔ ဘႀကီးႏွယ္ က်ဳပ္တုိ႔ ၾကားဖူးသာျဖင့္ ျပဒါး၀ိဇၨာ၊ သံ၀ိဇၨာ အင္း၀ိဇၨာပဲ ၾကားဖူးပါသယ္။ ေၾကး၀ိဇၨာလုိ႔ မၾကားမိေသး ဘူးဗ်ာေနာ”
“ေအး ကြမ္းညႇပ္၀ိဇၨာမ်ား က်ေတာ့ ေဟာသလို ထုသကြ မွတ္ကေရာ”
ေမာင္မွတ္က လူငယ္ဆုိေတာ့ လက္ထဲ ကိုင္ထားတဲ့ ေၾကးကြမ္းညႇပ္နဲ႔ ေခါင္းထုလုိက္ကေရာ။ ေမာင္မွတ္လည္း ထပ္မေမး၀ံ့ေတာ့ဘူး။ ေျပာၾကေၾကး ဆုိရင္ ဦးသူေတာ္ ကိုယ္တုိင္က သူ႔ကိုယ္သူ ေၾကး၀ိဇၨာ ျဖစ္ခ်င္တာပါ။ သည္ေရာဂါက မေသးဘူး။ ရွင္အဇၨေဂါဏတုိ႔ ပထမံဆရာ ေအာင္တုိ႔လုိ ျပဒါးေသသံေသ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ခ်င္ေလေတာ့ ေၾကးေသေအာင္ လုတ္ရပ္စခန္း လုိက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဖားဖုိနဲ႔ မီးေသြးသာ ကုန္တယ္။ ေၾကးမေသေတာ့ ေၾကးတုိေၾကးစ ၀ယ္တဲ့ဘက္ ေရာက္လာတာ မၾကာေသးဘူး။ ျပဒါးေသေတာ့ တစ္ေဆြ၀သတဲ့။ သံေသေတာ့ တစ္ျပည္၀သတဲ့။ ေၾကးေသေတာ့ အေျခလွ။ ေစရမကြဲ႔ ဆုိတဲ့ သႏၷိဌာန္ႀကီးနဲ႔ ထြက္ရပ္ ေပါက္လမ္း လုိက္ရာက အသက္သာ ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္လာတယ္။ လူက မဟုတ္လွေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူထူရင္ ဓာတ္က်မ္း၊ ေဆးက်မ္း၊ နကၡတ္က်မ္းမ်ားနဲ႔ တကြ ဓာတ္ေလးပါး၊ သတၲဳကိုးပါး၊ ဓာတ္ေပါင္း ဆယ့္ႏွစ္ပါးစတဲ့ ပညာေတြထဲက ႏႈတ္တုိက္ ရထားသမွ် ရြတ္ျပတတ္တယ္။ ေရႊျဖစ္ေငြျဖစ္ေတြ ေျပာျပတတ္တယ္။
“ဓာတ္က်မ္းမ်ားမယ္ တုတ္လွမ္းဆရာေတာ္ ဓာတ္က်မ္း၊ ပါဋလိပုတ္ ဆရာက်မ္း၊ရွမ္းကေလး ကြၽန္းဆရာေတာ္ က်မ္းမ်ား အာ႐ံုရသကဲြ႔။ ေျမဓာတ္ငုတ္လွ်င္ ၀မ္းႏွင့္က်င္၊ မရႊင္ခ်ဳပ္ပိတ္ထား၊ ငွက္ေပ်ာမွည့္မွည့္ထန္းလ်က္ထည့္ ၀မ္းျပည့္ လုေအာင္စား ဆုိသာေကာ ေမာင္ရဲ႔ အာကာခိုက္ၿမဲ ေခြၽးေျခာက္ခဲ လူးလဲအပူပြာ။ ဆီလိမ္းေခြၽးေအာင္း ထန္းလ်က္ေကာင္း၊ ထပ္ေလာင္းအုန္း ဆံစား ဆုိသာရွိေသး”
“စံုပါ့ေကာ ဘႀကီးရဲ႔”
“စံုေသာ္ေကာကြယ့္ ႐ုကၡမူဆား ဆုိသာ ရွိသယ္။ သစ္ပင္က ခ်က္ယူတဲ့ ဆားေခၚၾကပါစို႔။ ၾကက္ေမာင္းဆူးျပန္ ႐ုကၡမူ ဆားရွိသယ္။ မ႐ိုး႐ုကၡမူ ဆားရွိသယ္၊ ႏွမ္း႐ုကၡမူ ဆားရွိသယ္၊ရွားေစာင္း ႐ုကၡမူဆား ရွိသယ္၊ ေပါက္႐ုကၡမူ ဆားရွိသယ္၊မန္က်ည္း ႐ုကၡမူဆားရွိသယ္၊ အုန္း႐ုကၡမူဆား ရွိသယ္၊မုေယာ ႐ုကၡမူဆားရွိသယ္၊ သိေႏၶာဆား ဗိဍဆား ဆုိသာမ်ားလည္း ရွိသယ္”
“ေစ်းထဲေတာ့ ဆားတစ္ထုပ္ ငါးမတ္ပါ ဆရာႀကီးရယ္ ဘယ့္ႏွယ့္သစ္ပင္က ခ်က္ရမယ္လုိ႔”
“ဟဲ့ ႏြားသတၲ၀ါရဲ႔ င႐ို႔ အထက္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက ႐ိုး႐ိုး ဆားမမွီ၀ဲေတာ့ဘူးကြ။ေတာ္႐ုံ အာဟာရ မ်ားေတာ့ ဓာတ္သတၲဳက ခ်က္တဲ့ ျပာကို လ်က္႐ံုနဲ႔ အာဟာရ ကိစၥၿပီးသယ္၊ သတၲဳကုိးပါး ျပာခ်ၿပီး လ်က္သာေပါ့ကြာ”
“ေရႊျဖစ္ ေငြျဖစ္မ်ားေကာ ဆရာႀကီးရဲ႔”
“သြပ္သံေၾကး ျပဒါးေလးပါး ေရႊျဖစ္လမ္း လုိက္ခ့ဲမွေတာ့ကြယ္ ေရႊဆုိသာ လြယ္ပါသယ္ ေမာင္ရ။သြပ္ကေရႊ ျဖစ္သယ္၊သံက ေရႊျဖစ္တယ္။ျပဒါးက ေရႊျဖစ္သယ္၊ ေၾကးက ေရႊျဖစ္သယ္”
“ဒါနဲ႔ေတာင္ ေၾကးတုိေၾကးစ ၀ယ္ေနရေသးသာလား ဘႀကီးရဲ႔”
“ေၾကး၀ယ္သာ ေရႊျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ေပါ့ ငမိုက္သားရဲ႔။ မင္းတုိ႔က ေရႊဆုိသာနဲ႔ အ၀ါေရာင္ သတၲဳေလာက္ သိၾကသာကိုးကြယ့္။ ေရႊဆယ္ပါးရွိသယ္၊ ေလာကဟိတက်မ္း အလုိအားျဖင့္ လာသာက ေရႊမ်ဳိးကိုပါး။ ေရႊမ်ဳိးတစ္ဆယ့္ ႏွစ္ပါး၊ ေရႊမ်ဳိးတစ္ဆယ့္ ငါးပါးရွိသာကိုး ေမာင္မွတ္ကဲ့။ ဘႀကီးက ေရႊကိုးပါးျဖစ္တဲ့ သာတကုမၻေရႊ၊ နိတံုေရႊ၊ ဇမၺဴရာဇ္ေရႊ၊ ကာလီေရႊ၊ မဂၢဋေရႊ၊ မာရိတေရႊ၊ ဒသ၀ိဒၶေရႊ၊ ယုတၲယေရႊနဲ႔ ေအာတၲ၀ိပႏၷာ ေရႊမ်ားျဖစ္ေအာင္ ျပဳႏုိင္သယ္၊ သည္ေရႊကိုးပါးကို ရာဂီငါးပါးျဖစ္တဲ့ ျပဒါး၊ေၾကး၊သံ၊ သြတ္၊ ဂြၽတ္၊မ်ားနဲ႔ အသြင္ေျပာင္းႏိုင္သာေကာ ေမာင္ရဲ႔”
“ဘႀကီး ဒါေၾကာင့္ ေၾကးေတြ စုသာကိုး။ ဘႀကီးေသရင္ အရွင္ထြက္မယ့္ သေဘာလား”
“လူတကာ မသိေစနဲ႔ကြယ့္။ဒါမ်ဳိးက မေျပာေကာင္းဘူး။ ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္မ်ား သူတုိ႔ ကိုယ္သူတုိ႔ ရဟႏၱာရယ္လုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာသလုိဘဲ ဘႀကီးတုိ႔ ၀ိဇၨာမ်ားကလည္း မိမိကိုယ္မိမိ ထြက္ရပ္ေပါက္ ပုဂၢိဳလ္ရယ္လုိ႔ မေျပာအပ္ဘူး။သို႔ေသာ္လည္း မင္းသိေအာင္ ေျပာရရင္ ဟိုးဟိမ၀ႏၱာ ေတာင္တန္းရဲ႔ တစ္ခုေသာေတာင္ခ႐ိုး တစ္ခုမွာ အင္နန္ ရွားပါးတဲ့ ကုသ႒ဆုိတဲ့ အပင္ငယ္ကေလးေတြ ေပါက္ၾကသယ္။ သည္အရြက္ရဲ႔ ထူးျခားတဲ့ အာနိသင္က ဘာလဲဆုိ ေတာ့ အရြက္က စိမ့္ယိုတဲ့ ေရႊရည္ေတြဟာ ေျမေပၚကို တေပါက္ေပါက္ က်ေနသာပဲကြယ့္။ သည္ေရႊရည္ကို နာျပာ ျပဒါးျပာနဲ႔ ေရာရသယ္၊သည္ေရာေႏွာ ပစၥည္းနဲ႔ ေၾကးသတၲဳ ထိေတြ႔ရင္ ေၾကးက ေရႊျဖစ္သယ္။“သံခဒရ၀က”ကို ျပဒါးနဲ႔ မံၿပီး စဥ့္သုတ္အုိးထဲထည့္၊ မီးတုိက္၊ျပဒါးေသသယ္ သတၲဳရွစ္မ်ဳိး ေရႊျဖစ္ ေစတဲ့ အာနိသင္ ရၿပီေပါ့ကြယ္။သည္ျပဒါးမ်ား မီွ၀ဲရင္ မေသေတာ့ဘူး။ ကုန္ကုန္ ေျပာမယ္ကြာ သည္ျပဒါးစားၿပီး ေၾကးျပားေပၚ ေသးေပါက္သာေတာင္ ေၾကးက ေရႊျဖစ္သယ္ ယံုေတာ့”
“ဘႀကီးက ဟိမ၀ႏၱာ ေတာင္ေပၚ ေရာက္ဖူးလုိ႔လား။ က်ဳပ္တစ္သက္ ဘႀကီးရြာမွာ ေတြ႔သာပဲ”
“ဟယ္လူမုိက္ ဆယ့္ေလးႏွစ္သားမွာ ပညာ ကုန္ခဲ့ၿပီေကာကြယ္။ လံုတဟူးဟူး ဖားဖုိတရွဲရွဲ ျပာတေပေပ မီးေသြး တမည္းမည္း ပုဂၢိဳလ္မ်ား မွတ္ေရာလား။ဟိ၀မႏၱာကို ကိုးေခါက္ ေရာက္ခဲ့ၿပီ”
ေမာင္မွတ္က ဘႀကီးသူေတာ္ ဟိမ၀ႏၱာ ေတာင္ေပၚလုိ႔ ေခါက္ေရာက္တယ္ ဆုိတာမယံုေပမယ့္ ေစာဒက မတက္ရဲဘူး။ ကြမ္းညႇပ္နဲ႔ ေခါင္းထုမွာ စိုးရေသးတာကိုး။ ဦးသူေတာ္ကလည္း အပါး။ ေမာင္မွတ္ကို ဒါေတြ ေျပာလုိက္ရင္ သည္စကားေတြ ရြာထဲ ေရာက္မယ္ဆုိတာ သိတယ္။လူဆုိတာ မေျပာေလနဲ႔လုိ႔ ပိတ္ရင္ ထီးေဆာင္း ေျပာခ်င္ၾကတာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ တစ္လံုးသြင္း ႏွစ္လံုး သြင္းသြင္းေနက်။
“ဘႀကီးမ်ား ခႏၶာ၀န္ခ်သယ္ ၾကားရင္ မေအေသသာေတာင္ အေလာင္းဖ်ာနဲ႔ အုပ္ခဲ့ကြယ္။ဘႀကီးက မအိုမနာ မေသတဲ့ အသခၤတ ဓာတ္ကို ကူးေျပာင္းတဲ့ အခါ က်န္ရစ္တဲ့ နာမ္ဓာတ္ႀကီးဟာ ခုနစ္ရက္လည္ရင္ ေရႊတံုးေရႊခဲ အျဖစ္ က်န္ရစ္လိမ့္မယ္။အဲသဟာ တို႔ရြာအတြက္ ဘႀကီးထားခဲ့မယ့္ အေမြပဲ”
“ဘႀကီးကိုယ္လံုးဆုိ ပိႆာ ဘယ္ေလာက္ေလာက္ ရွိမလဲ”
“ငါးဆယ့္ သံုးပိႆာ သံုးက်ပ္သားႏွစ္ေရြး ရွိတယ္”
“ဘႀကီးသူေတာ္ ၀ယ္၀ယ္စုေနတဲ့ ေၾကးေတြကေကာ”
“တုိ႔ရြာမွာ ေရႊစင္ျဖတ္စ အတံုးအခဲေတြ အျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ့ လိမ့္မယ္”
“က်ဳပ္တုိ႔ ခ်မ္းသာၿပီေပါ့ ဟုတ္ဟုတ္ေသးေတာ့”
သည္စကားေတြကို ဦးသူေတာ္ မန္က်ည္းပနီပင္ကီး ေအာက္ ေရာက္ေနၾကေတြေရာ၊တစ္ေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေရာက္လာၾကသူေတြေရာ မၾကားခ်င္လုိ႔ မရဘူး။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေၾကးတုိ ေၾကးစ၀ယ္ရင္း ေၾကးလိပ္ျပာခ်ဳပ္ ေရာင္းရင္း ေၾကးေသေအာင္ ဘယ္လုိ စီမံေနတယ္ ဆုိတာေတြ ေျပာရင္း ေနကုန္ရ တာဆုိေတာ့ တစ္လံုးၾကား ႏွစ္လံုးၾကားနဲ႔ ကေန႔ မနက္ျဖန္ပဲ ထြက္ရပ္ ေပါက္ေတာ့မလုိလုိ၊ ငုတ္တုတ္ႀကီး ထုိင္လ်က္က ေပ်ာက္ေတာ့ မလုိလုိကိုး။တုိ႔ရြာက ဘိုးသူေတာ္ အရွင္ထြက္ ထြက္ေတာ့မယ္တဲ့။ ဘိုးသူေတာ္ ခႏၶာ၀န္ခ်ရင္ ေရႊစင္ေရႊတံုးေတြ ခပ္လုိ႔ မကုန္ေအာင္ က်န္ခဲ့လိမ့္မတဲ့။ ဘိုးသူေတာ္က ေၾကးျပားေပၚ ေသးေပါက္ရင္ ေၾကးျပားက ေရႊျပားျဖစ္သတဲ့ ဆုိတာမ်ဳိးနဲ႔ ရြာ့ဂုဏ္ခံခ်င္သူေတြ ရွိသလို မယံုၾကသူေတြလည္း ရွိတယ္။
“သူတကာ့ ေၾကးတုိေၾကးစ အလကားနီးပါး ေစ်းႏွိမ္၀ယ္ေနတဲ့ အဘိုးႀကီးက ေၾကး၀ိဇၨာ ျဖစ္ပါ့မလားဟ။ ၿမိဳ႔မွာလုိ ေၾကး၀ယ္ တယ္၊ ဒန္၀ယ္တယ္ဆုိတဲ့ ကုလားျဖစ္ဖုိ႔ ရွိမွာေပါ့”အမ်ဳိးမ်ဳိးပါပဲ။ တစ္အိမ္ထဲမွာေတာင္ ႏွစ္ျခမ္း ကြဲေန ၾကတာလည္း ရွိတယ္။မယားက ဦးသူေတာ္ကို အဘဘိုး မင္းေခါင္ေလာက္ အမႈ မႀကီးႀကီးေအာင္ ဆဲြတင္ ေနတာမ်ဳိး ရွိသလုိ လက္ဖဲြ႔ခ်ဳပ္ လိမ္ေရာင္းတဲ့ မ်က္လွည့္ဆရာေလာက္ ဆဲြခ်သူေတြလည္း ရွိတယ္။ အသက္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ ေသွ်ာင္ တေစာင္းေခ်ာင္ဖတ္ပု၀ါ ေပါင္းလည္ကတံုး ရင္ပတ္ ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ဦးသူေတာ္ခမ်ာလည္း ရြာမွာတင္ က်ီးျဖစ္လုိက္ ၾကက္ျဖစ္လုိက္ေပါ့ေလ။ ယံုခ်င္ယံုေလ။ မယံုခ်င္ ေတာ့လည္း ေနၾကေလ။ ဦးသူေတာ္က သူ႔အိမ္၀ စာေတာင္ ေရးထားေသး။ သံေသတစ္ျပည္၀၊ ျပဒါးေသတစ္ေဆြ၀၊ ေၾကးေသသေဂြ၀တဲ့။ ရြာနာမည္က သေဂြကိုး။
(၅)
ဘြားဇီးကြက္က သူ႔လည္ပင္းမွာ စြပ္ထားတဲ့ ေသာ့ႀကိဳးကို ျဖဳတ္တယ္။ ေသာ့ႀကိဳးဆုိတာ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း ခ်ည္ထားတဲ့ ဂံုနီႀကိဳးပါ။ ေသာ့တံကေလးကို ဂံုနီႀကိဳး နဲ႔ ခ်ည္ၿပီး လည္ပင္းစြပ္ထားတာမ်ား အိပ္ရင္ေတာင္ မျဖဳတ္ဘူး။ သူတကာ မယံုတာထက္ သူ႔သားေပတံုးကို မယံုတာ။ ေပတံုးက သည္ေသာ့တံ ဘယ္နား ေမ့ထားခဲ့မလဲ၊ ဘယ္နား ခြၽတ္ထားခဲ့မလဲ ေခ်ာင္းေနတာ ဆုိေတာ့ စိတ္ပဲ မခ်ႏုိင္ဘူး။ ဘြားဇီးကြက္က ေပတံုး ရြာ႐ိုးကိုးေပါက္ ထြက္ၿပီ ေသခ်ာေတာ့မွ လည္ပင္းက ေသာ့ႀကိဳးျဖဳတ္ၿပီး ဘီ႐ိုမွာ ခတ္ထားတဲ့ ေသာ့ခေလာက္ကို ဖြင့္တယ္။ ဘီဒိုက သစ္သားဘီ႐ို ခပ္ေသးေသးပါ။တစ္အိမ္လံုးမွာ အေကာင္းဆံုး ဆုိတဲ့ ပရိေဘာဂဆုိရင္လည္း ဟုတ္ရဲ႔။ဘီ႐ို တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ လွပ္လိုက္ေတာ့အထဲမွာ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးတစ္လံုး ျပဴးျပဴးႀကီး ေပၚလာေရာ။ ဘြားဇီးကြက္က ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးကို ကိုင္းက မၿပီး အိမ္ေရွ႔က ျပင္ယူလာတယ္။ အနားရွိတဲ့ အ၀တ္စုတ္နဲ႔ ပြတ္တုိက္ၿပီး မက္ေရစမ္းေရ ၾကည့္တယ္။ ဒါပါပဲ။ ၿပီးရင္ ဘီ႐ိုထဲ ျပန္ထည့္၊ ေသာ့ခေလာက္ ႀကီးနဲ႔ခတ္၊ ေသာ့တံႀကိဳး လည္ပင္းျပန္ဆဲြ။
ဘြားဇီးကြက္က သူ႔လည္ပင္းမွာ စြပ္ထားတဲ့ ေသာ့ႀကိဳးကို ျဖဳတ္တယ္။ ေသာ့ႀကိဳးဆုိတာ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း ခ်ည္ထားတဲ့ ဂံုနီႀကိဳးပါ။ ေသာ့တံကေလးကို ဂံုနီႀကိဳး နဲ႔ ခ်ည္ၿပီး လည္ပင္းစြပ္ထားတာမ်ား အိပ္ရင္ေတာင္ မျဖဳတ္ဘူး။ သူတကာ မယံုတာထက္ သူ႔သားေပတံုးကို မယံုတာ။ ေပတံုးက သည္ေသာ့တံ ဘယ္နား ေမ့ထားခဲ့မလဲ၊ ဘယ္နား ခြၽတ္ထားခဲ့မလဲ ေခ်ာင္းေနတာ ဆုိေတာ့ စိတ္ပဲ မခ်ႏုိင္ဘူး။ ဘြားဇီးကြက္က ေပတံုး ရြာ႐ိုးကိုးေပါက္ ထြက္ၿပီ ေသခ်ာေတာ့မွ လည္ပင္းက ေသာ့ႀကိဳးျဖဳတ္ၿပီး ဘီ႐ိုမွာ ခတ္ထားတဲ့ ေသာ့ခေလာက္ကို ဖြင့္တယ္။ ဘီဒိုက သစ္သားဘီ႐ို ခပ္ေသးေသးပါ။တစ္အိမ္လံုးမွာ အေကာင္းဆံုး ဆုိတဲ့ ပရိေဘာဂဆုိရင္လည္း ဟုတ္ရဲ႔။ဘီ႐ို တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ လွပ္လိုက္ေတာ့အထဲမွာ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးတစ္လံုး ျပဴးျပဴးႀကီး ေပၚလာေရာ။ ဘြားဇီးကြက္က ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးကို ကိုင္းက မၿပီး အိမ္ေရွ႔က ျပင္ယူလာတယ္။ အနားရွိတဲ့ အ၀တ္စုတ္နဲ႔ ပြတ္တုိက္ၿပီး မက္ေရစမ္းေရ ၾကည့္တယ္။ ဒါပါပဲ။ ၿပီးရင္ ဘီ႐ိုထဲ ျပန္ထည့္၊ ေသာ့ခေလာက္ ႀကီးနဲ႔ခတ္၊ ေသာ့တံႀကိဳး လည္ပင္းျပန္ဆဲြ။
ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးက သည္ေခတ္ပစၥည္း မဟုတ္ဘူး။ ဘႀကီးေတာ္ စစ္ကိုင္းမင္း လက္ထက္က ပစၥည္း။ ေၾကးခ်ဳိင့္ ႀကီးက မူလက ေၾကး၀ါလား ေၾကးနီလား မေျပာႏုိင္ေပမယ့္ ဘြားဇီးကြက္ လက္ထဲေရာက္ေတာ့ ေၾကးမည္း ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေၾကးညိႇေတြ တက္ရာက မတိုက္မခြၽတ္တာ ၾကာေတာ့ ညစ္ခ်င္တုိင္း ညစ္ေနၿပီ။ခ်ဳိင့္က အမ်ားျမင္ဘူး ေနက် သံုးဆင့္ခ်ဳိင့္ရယ္၊ ေလးဆင့္ခ်ဳိင့္ရယ္၊ ငါးဆင့္ခ်ဳိင့္ရယ္ ဆုိတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ကိုးဆင့္ခ်ဳိင့္ႀကီး။ခ်ဳိင့္ကို ခ်လုိက္ရင္ ဘြားဇီးကြက္ ခါးေလာက္ျမင့္တယ္။ခ်ဳိင့္တစ္ဆင့္စီက ရြယ္တူ။ ခ်ဳိင့္ကိုင္းႀကီးကလည္း ေၾကးသားထူထူႀကီးနဲ႔။ အေပၚ လက္ကိုင္ကေတာ့ ေၾကးမဟုတ္တဲ့ အသားတစ္မ်ဳိးနဲ႔ လုပ္ထားတာပါ။ ဘြားဇီးကြက္ အေဖရွိတုန္းကေတာ့ အဂၤလိပ္ ကြၽဲေကာ္သားလုိ႔ ေျပာတာ မွတ္မိတယ္။ ခ်ဳိင့္တစ္ဆင့္စီမွာ သံစူးနဲ႔ အစက္ကေလးေတြ ေပၚေအာင္႐ိုက္ၿပီး စာလံုးေဖာ္ထားတာေတြ လည္းပါတယ္။ ဘြားဇီးကြက္ ငယ္ငယ္ကေတာ့ အေဖက မန္က်ည္းမွည့္နဲ႔ ဖြဲျပာနယ္ၿပီး ပြတ္ေလ့ ရွိတာကိုး။ ေၾကးခ်ဳိင့္ေပၚက စာေတြ ျမင္ရေလ့ ရွိတယ္။ ကိုးဆင့္စလံုးမွာ စာေတြ ပါေပမယ့္ အကုန္လံုးေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။အေပၚဆံုး ခ်ဳိင့္ဆင့္မွာ ေရးထား တာကိုေတာ့ ဘြားဇီးကြက္ အသက္ ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္သည္ အရြယ္အထိ မွတ္မိတယ္ေျပာပါေတာ့။အဂၤလိပ္လုိလည္း ပါေသးတာပါ။
“ေရရွီဒင္ မယ္စယ္ဟင္နရီေဘာ္ရနီ (Major Henry Burney)
ရႏၱပိုစာခ်ဳပ္ အရ အ၀ေနျပည္ေန ၿဗိတိသွ် အိႏၵိယအစိုးရ
အၿမဲတမ္း ဌာေနသံ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္
April 30, 1830
အဂၤလိပ္လုိ ဘာေတြ ေရးထားတာလည္း ဆုိတာေတာ့ ဘြားဇီးကြက္ မဖတ္တတ္ဘူး။ ဘြားဇီးကြက္ အေဖ သေဂြ၀ သူႀကီးဦးႀကံဳတုိင္းလည္း မဖတ္တတ္ခဲ့ဘူး။ အခုလက္ရွိ ဘြားဇီးကြက္ရဲ႔ သားေပတံုးကေတာ့ ေ၀းေရာ။ ဘြားဇီးကြက္ အိမ္သား ကိုမာဒင္ ရွိတုန္းက ေက်ာင္းဆရာ ေခၚဖတ္ခုိင္းလုိ႔ နာမည္နဲ႔ ရက္စဲြ ေရးထား တာဆုိတာေတာ့ သိတယ္။ အေပၚဆံုး ခ်ဳိင့္ဆင့္ေအာက္က ရွစ္ဆင့္ စလံုးမွာလည္း သည္လုိပဲ သံစူးနဲ႔ ႐ိုက္ၿပီးစာလံုး ေပၚေအာင္ အစက္ ကေလး ခ်ေရးထားတာေတြ၏ ပါတယ္။ကိုမာဒင္လည္း ကိုးဆင့္ျပည့္ ေအာင္ေတာင္ မဖတ္ႏုိင္ရွာပါဘူး။“ခ်ဳိင့္အဘိုးတန္ဟ မေပ်ာက္ပ်က္ေစနဲ႔” ေလာက္မွာခဲ့ၿပီး ေလးငါးႏွစ္ေနေတာ့ ေသတာပါပဲ။
သည္ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးကို သတင္းၾကားနဲ႔ လာ၀ယ္ၾကတဲ့ လူေတြ ဘယ္နည္းမွာတုန္း။ ခ်မ္းသာသူေတြလည္း လာတယ္။ ၿမိဳ႔ပိုင္ၿမိဳ႔အုပ္လုိ ရာထူးအာဏာ ရွိသူေတြကလည္း သူႀကီးနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ၀ယ္ခ်င္တာ လုိလို၊ အလကားလုိခ်င္တာလုိလုိ၊ မတရားသိမ္းတာ လိုလုိ လာလုပ္ၾကေသးတာ။ဘြားဇီးကြက္ကလည္း သည္ခ်ဳိင့္ႀကီး ဘာစြမ္းမွန္း သာမသိတာ။သြားၾကေလသူ ဖေအနဲ႔ လင္က သူမ်ားလက္ မေရာက္ေစနဲ႔၊၊ မေပ်ာက္ပ်က္ေစနဲ႔ ဆုိခဲ့ၾကေလေတာ့ ေတာင္း ေတာ့လည္း မေပးဘူး။၀ယ္ေတာ့လည္း မေရာင္းဘူး။ သည္ေၾကး ခ်ဳိင့္ႀကီးကို လိုခ်င္ၾက သူေတြထဲမွာ သည္းႀကီးမည္းႀကီး အႏုိင္ဆံုးက တစ္ရြာတည္း ေနတဲ့ ဦးသူေတာ္ေပါ့။ ဦးသူေတာ္ ကိုယ္တုိင္က မလာတဲ့ေပမယ့္ သူ႔ႏွမ၀မ္းကြဲ ေဒၚသီလ ေရာက္ေရာက္လာတာပဲ ေလးငါး ဆယ္ေခါက္ ရွိေရာေပါ့။ ဘြားဇီးကြက္က ေငါက္လႊတ္ တာခ်ည္းပဲ။
“သူေတာ္လည္း မေရာင္းဘူး။သီလလည္း မေရာင္းဘူး။ ညည္း ငါေျပာသာ အာေပါက္ေနၿပီ။ မေရာင္းပါဘူး ဆုိသာ ေတာ္ၾကာရင္း လာေမးရင္း သည္တစ္ခါလာရင္ ညည္းပါ ေသာ့ခတ္ ပစ္လုိက္မယ္ သြားေတာ့”
ေဒၚသီလကလည္း အမွတ္ မရွိဘူး။ သူ႔ဟာသူမ်ားေတာ့ ေခါင္းထဲေပၚရင္ေတာင္ လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အစ္ကိုျဖစ္သူ ကိုသူေတာ္က လႊတ္ရင္ေတာ့ မလာလုိ႔ မရဘူး။ စကား ျပန္ရမွာကိုး။သည္ေတာ့ ဘြားဇီးကြက္ ေငါက္ေတာ့လည္း ေငါက္ေပါ့။ ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္ မ်က္စိေရွ႔ တ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ေရာက္ေရာက္ လာရတယ္။
“မမဇီးကြက္ရယ္ က်ဳပ္ကလည္း သူ႔အိမ္ကပ္ ေနရေတာ့ မသီလ သြားေမးေခ် ဆုိတုိင္း လာရသာပါေတာ္။ က်ဳပ္ဟာက်ဳပ္မ်ားေတာ့ ေၾကးခ်ဳိင့္မကလုိ႔ ဒန္ခ်ဳိင့္ျဖစ္ျဖစ္ မလာေသးဘူးရယ္။ မမဇီးကြက္ကလည္း ေရာင္းႏုိင္ရင္ ေရာင္းလုိက္ပါ။ ေနပါဦး ေတာ့္ခ်ဳိင့္က ဘာစြမ္းသာတုန္း၊ မသိလုိ႔ ေမးစမ္းပါရစီ”
ေဒၚသီလက ေမးေတာ့လည္း ဘြားဇီးကြက္က မေျဖတတ္ဘူး ဘာစြမ္းမွာလည္း မသိဘူး။ ဘာေကာင္းမွန္းလည္း မသိဘူး။ လူ႔ခါးေလာက္ရွိတဲ့ ကိုးဆင့္ခ်ဳိင့္ႀကီး သိမ္းရသာေတာင္ ပိုေသး။ ေသာ့ခတ္ရသာေတာင္ အလုပ္႐ႈတ္ေသး။ မေသခင္ သည္ခ်ဳိင့္ႀကီး ေရာင္းစားမယ္ ဆုိလည္း ျဖစ္ရဲ႔။ လွဴမယ္ဆုိလည္း ျဖစ္ရဲ႔။
“ဘိုးေမြ ဘြားေမပါေအ။ ငါ့လည္းသည္ ခ်ဳိင့္တစ္လံုး ေကာင္းေကာင္း က်န္သာပါ။ခ်ဳိင့္ႀကီး ငုတ္တုတ္နဲ႔ ငတ္ေနရသာပါ။ႏုိ႔ေပသိ ဖေအကေရာ၊ လင္ကေရာ မေရာင္းနဲ႔ မွာခဲ့သာေကာေအ့”
ဖေအနဲ႔ လင္က မေရာင္းနဲ႔ ဆုိလုိ႔ မေရာင္းတဲ့ ဘြားဇီးကြက္နဲ႔ သြားေမးစမ္းဆုိလုိ႔ လာလာေမးတဲ့ ေဒၚသီလရဲ႔ ဆက္ဆံေရးက အဲသေလာက္ပါ။ ဘြားဇီးကြက္က ျငင္း လုိက္တုိင္း ေဒၚသီလက ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ျပန္လာေနက်။ အိမ္မွာ ေၾကးတိုေၾကးစေတြ ပုတ္ႀကီးနဲ႔ တစ္လံုး ရွိေနတာေတာင္ သည္ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးကို သည္းႀကီးမည္းႀကီး ရွိရပါ့ မလားရယ္လုိ႔ ေဒၚသီလ ကုိယ္တုိင္က ဦးသူေတာ္ကို နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ ေဒၚသီလ ျပန္လာရင္ ဦးသူေတာ္က မန္က်ည္း ပနီပင္ေအာက္က ဆီးေမးေနက်။
“အဆင္ေျပကဲ့လား မသီလ”
“မေျပပါဘူးအစ္ကိုရယ္၊ဘိုးေမြ ဘြားေမြမို႔ ေျပာသာပဲ”
“နင့္မလဲ အဆင္ေျပခဲ့ရသယ္ မရွိဘူး”
တစ္ရက္ေတာ့ ဦးသူေတာ္က ေဒၚသီလသား ပုတ္စည္မူးမူးနဲ႔ ၀င္လာတာ ေတြ႔ေတာ့ တူေတာ္ေမာင္ကို လွမ္းေခၚတယ္။ ပုတ္စည္က ကြမ္းေတြ ပါးေစာင္ပါးပဲ့က စီးက်လုိ႔။ မ်က္လံုးစိုက္ႀကီးနဲ႔။ ဘႀကီးကေခၚတယ္ ဆုိေတာ့ မူးသာ မူးတာပါ။ လက္အုပ္ကေလး ခ်ီၿပီး အနားလာထုိင္တယ္။ အနားခ်ထားတဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ ကြမ္းအစ္ႀကီး ဆြဲတဲ့ၿပီး ကြမ္းတစ္ယာ ယာစားတယ္။ ဦးသူေတာ္က မႀကိဳက္လွေပမယ့္ ခုိင္းစရာရွိေတာ့ ေလေပ်ာ့နဲ႔ ေခ်ာ့တယ္။
“သည္လုိကြယ့္။ ဘႀကီးမွာ ေၾကးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အရာရာ ျပည့္စံုေသာ္လည္း ရြာထဲက မဇီးကြက္ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးကို မရႏုိင္ဘူး ျဖစ္ေနသယ္၊ မင့္အေမ မသီလလည္း အတန္တန္ ႀကိဳးစားပါရဲ႔။ကိုးဆင့္ခ်ဳိင့္ႀကီး မေရာင္းဘူးလုိ႔ခ်ည္း ျငင္းေနသာ ငါ့မယ္ ရပဲ မရႏုိင္ဘူး။ငါ့တူက မဇီးကြက္ သားေပတံုးနဲ႔ ခင္သေကာကြယ့္။ မင္းတုိ႔ လူငယ္ခ်င္းမ်ား ေျပာရင္ ရမ်ားရမလားလုိ႔ ဘႀကီးေတြးသယ္”
“လုိရင္းေျပာစမ္းပါဗ်ာ။ ဘာျဖစ္ခ်င္သာတံုး”
“ကြမ္းညႇပ္နဲ႔ ေခါင္းထုလိုက္ျပန္ေရာ။ ဘာျဖစ္ခ်င္ရမွာ တုန္းကြ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီး လုိခ်င္သာ”
“ေၾကးခ်ဳိင့္က ဘာလုပ္ဖုိ႔တုန္း ဘႀကီးရ။ သည္ေခတ္ ေႂကြရည္သုတ္ခ်ဳိင့္ေတြ အပံုဟာကို”
“ခက္တဲ့ေကာင္ပဲ အဲသည္ ကိုးဆင့္ခ်ဳိင့္ႀကီးမွာ ေရွးက ရာဇ၀င္မွာ ထင္ရွားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႔ ဘဲြ႔မည္ရည္ေတြ ဂုဏ္ထူးေတြ၊ အသနားေတာ္ ျမတ္ခံရတဲ့ အေဆာင္အရြက္ေတြက အစ ပါသာကြယ့္။ ခ်ဳိင့္အဆင့္ ရွစ္ဆင့္မွာ နာမည္ေတြ၊ ဘဲြ႔ေတြပါၿပီး နံပါတ္ ကိုးဆင့္မွာ ဗလာျဖစ္ေနသာ ဘႀကီးသိသယ္၊ အဲသည့္ အဆင့္မွာ ဘႀကီး ဂုဏ္ပုဒ္နဲ႔ နာမည္ထိုး ခ်င္သယ္၊ ဘႀကီး ကံကုန္ရင္ေတာင္ ငါ့တူမယ္ ဂုဏ္ရွိသာေပါ့။ တုိင္းဂုဏ္ ျပည္ဂုဏ္ ေဆြဂုဏ္ မ်ဳိးဂုဏ္ မွတ္တမ္းျပဳၿပီး သားလည္းျဖစ္ကေရာ”
“ဘႀကီးရယ္ အေပၚ ရွစ္ဆင့္က ပုဂၢိဳလ္ေတြက က်ဳပ္တုိ႔နဲ႔မွ မဆုိင္ဘဲနဲ႔ဟာဗ်ာ။ သူမ်ား နာမည္ေတြ ၾကားထဲ ဘႀကီးနာမည္ ထုိးသာနဲ႔ က်ဳပ္တုိ႔ ေဆြဂုဏ္မ်ဳိးဂုဏ္ ျဖစ္ကေရာ့လား”
သည္တစ္ခါေတာ့ ပုတ္စည္ေခါင္းကို ကြမ္းညႇပ္နဲ႔ ထုလိုက္သယ္။ မူးေနတဲ့ ပုတ္စည္ေတာင္ အမူး ေပ်ာက္သြားေလရဲ႔။ သူ ေျပာတာ ဘာမ်ား မွားပါလိမ့္ဆုိတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္တယ္။
“မင့္ေဆြ မင့္အမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ ဘယ္ပုလိပ္က မင္း႐ိုက္ စစ္ေနမွာတုန္း။ ေရႊေငြေၾကးသံဂြၽတ္ ပဥၥေလာဟာ၀ိဇၨာ၊ ထြက္ရပ္ ေပါက္ အဘဘိုးသူေတာ္ စသည္ျဖင့္ ကမၸမည္း ထုိးေတာ့ မင္းပါဂုဏ္ မႀကီးဘူးလား။ ငါ့တူလုပ္ၿပီး ညံ့ေရာ့သလား”
သည္စကားၾကားေတာ့ ပုတ္စည္မ်က္လံုးေတြ ၀င္းလက္ သြားတယ္။ဟုတ္ေပသားပဲ။ ဘြားဇီးကြက္က မေရာင္းခ်င္တာ ထားပါဦး။ သူ႔သားေပတံုးက ခိုးေရာင္းႏုိင္တာပဲ။ပုတ္စည္က ရြာ႐ိုး ကိုးေပါက္သမား ျဖစ္သလုိ ေပတံုးကလည္း ကုန္းက်င္းကုန္း ေက်ာင္းသမားပဲ။ ၾကက္၀ိုင္း အတူတူ၊ ကက္၀ိုင္း အတူတူ၊ ထန္းေရ၀ိုင္း အတူတူပဲဟာ။ တစ္ေယာက္ပခံုး တစ္ေယာက္ဖက္ေန က်သူခ်င္းပဲဟာ။ ေပထံုးမင့္အေမ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီး ငါလိုခ်င္တယ္ ဆုိရင္ ရရမွာေပါ့။ ဘႀကီးသူေတာ္ အသည္းအသန္ လိုခ်င္မွေတာ့ ေပတံုးနဲ႔ ေပါင္းၿပီးရေအာင္ ယူႏုိင္ရမွာေပါ့။
“က်ဳပ္သေဘာေပါၿပီ စိတ္ခ်သာ ေနေတာ့။ ဘႀကီး လုိခ်င္တဲ့ ကိုးဆင့္ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးရၿပီ ေအာက္ေမ့ေတာ့”
ပုတ္စည္ထသြားေတာ့ ဦးသူေတာ္က လွမ္းေခၚၿပီး တူေတာ္ ေမာင္ကို ေငြႏွစ္ရာ လက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ဘႀကီးေပးတဲ့ ေငြႏွစ္ရာက ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီး ၀ယ္ရတာထက္ ခက္ေသးတာကိုး။ ပုတ္စည္ေတာင္ အံ့ၾသလုိ႔။
(၆)
ဘႀကီးသူေတာ္ လုိခ်င္တဲ့ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီး တကယ္လည္း အိမ္ေပၚ ေရာက္လာတာပါပဲ။ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီး ၾကည့္ၿပီး ပုတ္စည္ေတာင္ အံ့ၾသမိတယ္။ အဆင့္ ကိုးဆင့္ခ်ဳိင့္ႀကီး။ရရခ်င္းပဲ မန္က်ည္း သီးမွည့္ လက္တစ္ဆုပ္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ၿပီး ကိုးဆင့္ စလံုးကို တုိက္ခြၽတ္ၾကည့္တယ္။ဟုတ္သား။ကိုးဆင့္မွာ ရွစ္ဆင့္က စာလံုးေတြ ထြင္းထားလုိက္တာ။ ေအာက္ဆံုး တစ္ဆင့္သာ စာမပါတာလည္း အမွန္ပဲ။ပုတ္စည္က တစ္ဆင့္ခ်င္း ဖတ္ၾကည့္တယ္။ ထိပ္ဆံုးက “မယ္ မယ္ဟင္နရီ ေဘာ္ရနီ”တဲ့။ ၿဗိတိသွ် အိႏၵိယအစိုးရ အၿမဲတမ္း သံကုိယ္စားလွယ္တဲ့။ဒုတိယအေၾကာင္းက အဂၤလိပ္အေရးပိုင္ ဆာပါရဗီြ ေဖြရာ၊ၿဗိတိသွ် ျမန္မာျပည္၏ ရခိုင္၊တနသၤာရီ၊ ပဲခူး နယ္ပထမဆံုးေသာ မဟာ၀န္ရွင္ေတာ္ မင္းႀကီးတဲ့။ တတိယ အဆင့္စာေၾကာင္းမွာေတာ့ ေဆးဆရာ ဘာေဘရီ၊ အီတာလ်ံ ေကာင္စစ္၀န္ခ်ဳပ္ အႏၵရီေနာ၏ ဒုတိယေကာင္ စစ္၀န္ခ်ဳပ္။၊ျမန္မာမင္း၏ ေရႊနန္းတြင္းေဆးဆရာတဲ့။ ပုတ္စည္က ေအာက္ကို ခ်ဳိင့္တစ္ဆင့္ခ်င္း ဆက္ဖတ္တယ္။
- ေဒါက္တာမာဖီ၊ မင္းေက်ာ္ သိဒၥိဘိသကၠ ပညာဘဲြ႔ခံ ဇာမနီလူမ်ဳိး ေဆးဆရာႀကီး။
မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးလက္ထက္ေတာ္ သစ္ေတာ ၀န္။
- မိုင္းခိုင္းၿမိဳ႔စား မင္းႀကီးမဟာသီရိ ေဇယ်သူ
ခင္မမင္း၀န္၊ ပိဋကတ္ေတာ္အုပ္မင္းဦးယမ္၏သား တပည့္ ပညာရွိ ေမာင္ေမာင္ဘ
- ေရွ႔ေတာ္၀င္းမွဴး၊ သူရဲ၀န္၊ ကိုးခ႐ိုင္၀န္ မင္းႀကီး ဦးေရႊလံုး၏ လက္႐ံုးျမင္းေခါင္းႀကီး ေမာင္ၾကက္ေတာ္
- ျမင္းၿခံနယ္ ၿမိဳ႔သူႀကီးေနမ်ဳိး သိဒိၥဗလ ဦးႂကြက္နီ၊
သူႀကီးကေတာ္ မယ္ေဖာင္၊ သား ေမာင္စိုးေမာင္။
- ႏွစ္လံုးျပဴးရ ဆယ့္ႏွစ္ရြာအုပ္မင္း ဦးခေလာက္ သား သေဂြ၀ သူႀကီး ဦးႀကံဳတုိင္း
သူႀကီးကေတာ္ မမယ္တင့္။
ပုတ္စည္က ေၾကးခ်ဳိင့္ေပၚ ထြင္းထားတဲ့ စာေတြကို ဖတ္ရင္း ေခါင္းမူး လာတာနဲ႔ ေသြးေဆး ကြမ္းသီးလံုးေလာက္ လက္ဖ၀ါးထဲ ထည့္ၿပီး ပါးစပ္ထဲ ပက္ထည့္လုိက္ တယ္။ေရတစ္ခြက္၀၀ႀကီး ေသာက္လုိက္မွ ဦးေႏွာက္ ထဲကေလေတြ ႏွာေခါင္းထဲက ထြက္ကုန္တယ္။ သည္နာမည္ေတြက ဘာေတြတုန္း။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္လက္ေဆာင္ သေဘာေပး ေပးသြားတာလား။ တနည္းနည္းနဲ႔ ကိုယ့္လက္ထဲ ေရာက္လာလုိ႔ ကိုယ့္နာမည္ ကိုယ္ဟိတ္ႀကီးဟန္ႀကီး ထုိးၾကတာလား။ ဒါကိုေတာ့ ပုတ္စည္လည္း ဥာဏ္မမီဘူး။ ခ်ဳိင့္အဆင့္ ရွစ္ဆင့္မွာ နာမည္ေတြ ဂုဏ္ထူး ၀ိေသသေတြေတာ့ပါသား။ ေၾကးခ်ဳိင့္ ေပၚမွာ ပါသမွ် လူေတြကို သူမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘႀကီး ဦးသူေတာ္ ေျပာသေလာက္ ဆုိရင္ သမုိင္းႀကီးတဲ့ လူေတြ ဆုိတာေတာ့ ရိပ္မိတယ္။ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးမွာ နာမည္ကမၸည္း ထုိးထားၾကတယ္ ဆုိကတည္းက သည္ကိစၥဟာ အေရး တႀကီးကိစၥဆုိတာလည္း သေဘာေပါက္တယ္။ သေဂြ၀ သူႀကီး ဦးႀကံဳတုိင္း ဆုိတာေတာ့ ဘြားဇီးကြက္ရဲ႔ အေဖ၊ ကိုယ့္ရြာက ေရွးသူႀကီးေဟာင္းရယ္လုိ႔ သိတာက လြဲလုိ႔ က်န္တဲ့လူေတြကို မသိတာလည္း အမွန္။ အဂၤလိပ္ေတြလည္း ပါရဲ႔။ ဗမာေတြလည္း ပါရဲ႔။ဆရာ၀န္၊ ေဆးဆရာေတြလည္း ပါရဲ႔။ ပိဋကတ္ေတာ္အုပ္လည္း ပါရဲ႔။ ျမင္းေခါင္းလည္း ပါရဲ႔။ သူႀကီးလည္း ပါရဲ႔။
ေျပာစရာ က်န္တာက ပုတ္စည္လက္ထဲ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီး ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘႀကီး ဦးသူေတာ္ လူ႔ေလာကထဲ မရွိေတာ့တာပါ။ တစ္မနက္ ၾကက္အုိႀကီး တြန္ၿပီးတာနဲ႔ ခါတိုင္းလုိ မထလုိ႔ ၾကည့္ၾကရာက ေသမွန္း သိၾကတာပါ။ ဦးသူေတာ္ ေသေတာ့ ေရႊစင္ ျဖတ္စရယ္လုိ႔လည္း မျဖစ္ပါဘူး။ ဦးသူေတာ္ ေသၿပီ ၾကားေတာ့ ေမာင္မွတ္ေတာင္ အေျပး ေရာက္လာေသးတာပါ။ ငါေသရင္ မေအ ေသရင္ေတာင္ ဖ်ာနဲ႔အုပ္ခဲ့၊ ျမန္ျမန္ ေျပးခဲ့လုိ႔ ေျပာဖူးတာကိုး။ ေရႊမျဖစ္တဲ့ အျပင္ အေလာင္းေတာင္ ေရခ်ဳိး ေပးခဲ့ရေသး။ထြက္ရပ္လည္း ေပါက္ပံု မရပါဘူး။ ရြာသခ်ဳႋင္းမွာပဲ သူလုိ ကိုယ္လို ျမႇဳပ္လုိက္ရတာပါ။ ဦးသူေတာ္ ၀ိဇၨာျဖစ္တယ္ မျဖစ္တယ္ ရြာမွာ ႏွစ္ျခမ္းကြဲကေတာ့ တစ္စပ္တည္း ျပန္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။
ဦးသူေတာ္ ေသေတာ့ ပုတ္စည္နဲ႔ မေအ ေဒၚသီလတုိ႔က ေရွ႔အိမ္ႀကီး ရလုိက္တယ္။ ဦးသူေတာ္ ၀ယ္စုခ့ဲ့တဲ့ ေၾကးတုိေၾကးစ ေတြလည္း ပုတ္စည္တုိ႔ တိတို႔ ထိေရာင္းစားတာနဲ႔ ကုန္သေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဦးသူေတာ္ မဂၤလာ ယူေနက် ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ ေၾကးကြမ္း အစ္ႀကီးနဲ႔ ေပတံုးဆီက ပဲေႂကြးနဲ႔ သိမ္းလုိက္တဲ့ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးပဲ ေလာက္ေလာက္လားလား က်န္ေတာ့တာပါ။ ဘြားဇီးကြက္လည္း မရွိေတာ့ဘူးကိုး။
“ေရရွီဒင္ မယ္စယ္ဟင္နရီေဘာ္ရနီ (Major Henry Burney)
ရႏၱပိုစာခ်ဳပ္ အရ အ၀ေနျပည္ေန ၿဗိတိသွ် အိႏၵိယအစိုးရ
အၿမဲတမ္း ဌာေနသံ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္
April 30, 1830
အဂၤလိပ္လုိ ဘာေတြ ေရးထားတာလည္း ဆုိတာေတာ့ ဘြားဇီးကြက္ မဖတ္တတ္ဘူး။ ဘြားဇီးကြက္ အေဖ သေဂြ၀ သူႀကီးဦးႀကံဳတုိင္းလည္း မဖတ္တတ္ခဲ့ဘူး။ အခုလက္ရွိ ဘြားဇီးကြက္ရဲ႔ သားေပတံုးကေတာ့ ေ၀းေရာ။ ဘြားဇီးကြက္ အိမ္သား ကိုမာဒင္ ရွိတုန္းက ေက်ာင္းဆရာ ေခၚဖတ္ခုိင္းလုိ႔ နာမည္နဲ႔ ရက္စဲြ ေရးထား တာဆုိတာေတာ့ သိတယ္။ အေပၚဆံုး ခ်ဳိင့္ဆင့္ေအာက္က ရွစ္ဆင့္ စလံုးမွာလည္း သည္လုိပဲ သံစူးနဲ႔ ႐ိုက္ၿပီးစာလံုး ေပၚေအာင္ အစက္ ကေလး ခ်ေရးထားတာေတြ၏ ပါတယ္။ကိုမာဒင္လည္း ကိုးဆင့္ျပည့္ ေအာင္ေတာင္ မဖတ္ႏုိင္ရွာပါဘူး။“ခ်ဳိင့္အဘိုးတန္ဟ မေပ်ာက္ပ်က္ေစနဲ႔” ေလာက္မွာခဲ့ၿပီး ေလးငါးႏွစ္ေနေတာ့ ေသတာပါပဲ။
သည္ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးကို သတင္းၾကားနဲ႔ လာ၀ယ္ၾကတဲ့ လူေတြ ဘယ္နည္းမွာတုန္း။ ခ်မ္းသာသူေတြလည္း လာတယ္။ ၿမိဳ႔ပိုင္ၿမိဳ႔အုပ္လုိ ရာထူးအာဏာ ရွိသူေတြကလည္း သူႀကီးနဲ႔ ေပါင္းၿပီး ၀ယ္ခ်င္တာ လုိလို၊ အလကားလုိခ်င္တာလုိလုိ၊ မတရားသိမ္းတာ လိုလုိ လာလုပ္ၾကေသးတာ။ဘြားဇီးကြက္ကလည္း သည္ခ်ဳိင့္ႀကီး ဘာစြမ္းမွန္း သာမသိတာ။သြားၾကေလသူ ဖေအနဲ႔ လင္က သူမ်ားလက္ မေရာက္ေစနဲ႔၊၊ မေပ်ာက္ပ်က္ေစနဲ႔ ဆုိခဲ့ၾကေလေတာ့ ေတာင္း ေတာ့လည္း မေပးဘူး။၀ယ္ေတာ့လည္း မေရာင္းဘူး။ သည္ေၾကး ခ်ဳိင့္ႀကီးကို လိုခ်င္ၾက သူေတြထဲမွာ သည္းႀကီးမည္းႀကီး အႏုိင္ဆံုးက တစ္ရြာတည္း ေနတဲ့ ဦးသူေတာ္ေပါ့။ ဦးသူေတာ္ ကိုယ္တုိင္က မလာတဲ့ေပမယ့္ သူ႔ႏွမ၀မ္းကြဲ ေဒၚသီလ ေရာက္ေရာက္လာတာပဲ ေလးငါး ဆယ္ေခါက္ ရွိေရာေပါ့။ ဘြားဇီးကြက္က ေငါက္လႊတ္ တာခ်ည္းပဲ။
“သူေတာ္လည္း မေရာင္းဘူး။သီလလည္း မေရာင္းဘူး။ ညည္း ငါေျပာသာ အာေပါက္ေနၿပီ။ မေရာင္းပါဘူး ဆုိသာ ေတာ္ၾကာရင္း လာေမးရင္း သည္တစ္ခါလာရင္ ညည္းပါ ေသာ့ခတ္ ပစ္လုိက္မယ္ သြားေတာ့”
ေဒၚသီလကလည္း အမွတ္ မရွိဘူး။ သူ႔ဟာသူမ်ားေတာ့ ေခါင္းထဲေပၚရင္ေတာင္ လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အစ္ကိုျဖစ္သူ ကိုသူေတာ္က လႊတ္ရင္ေတာ့ မလာလုိ႔ မရဘူး။ စကား ျပန္ရမွာကိုး။သည္ေတာ့ ဘြားဇီးကြက္ ေငါက္ေတာ့လည္း ေငါက္ေပါ့။ ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္ မ်က္စိေရွ႔ တ၀ဲ၀ဲနဲ႔ ေရာက္ေရာက္ လာရတယ္။
“မမဇီးကြက္ရယ္ က်ဳပ္ကလည္း သူ႔အိမ္ကပ္ ေနရေတာ့ မသီလ သြားေမးေခ် ဆုိတုိင္း လာရသာပါေတာ္။ က်ဳပ္ဟာက်ဳပ္မ်ားေတာ့ ေၾကးခ်ဳိင့္မကလုိ႔ ဒန္ခ်ဳိင့္ျဖစ္ျဖစ္ မလာေသးဘူးရယ္။ မမဇီးကြက္ကလည္း ေရာင္းႏုိင္ရင္ ေရာင္းလုိက္ပါ။ ေနပါဦး ေတာ့္ခ်ဳိင့္က ဘာစြမ္းသာတုန္း၊ မသိလုိ႔ ေမးစမ္းပါရစီ”
ေဒၚသီလက ေမးေတာ့လည္း ဘြားဇီးကြက္က မေျဖတတ္ဘူး ဘာစြမ္းမွာလည္း မသိဘူး။ ဘာေကာင္းမွန္းလည္း မသိဘူး။ လူ႔ခါးေလာက္ရွိတဲ့ ကိုးဆင့္ခ်ဳိင့္ႀကီး သိမ္းရသာေတာင္ ပိုေသး။ ေသာ့ခတ္ရသာေတာင္ အလုပ္႐ႈတ္ေသး။ မေသခင္ သည္ခ်ဳိင့္ႀကီး ေရာင္းစားမယ္ ဆုိလည္း ျဖစ္ရဲ႔။ လွဴမယ္ဆုိလည္း ျဖစ္ရဲ႔။
“ဘိုးေမြ ဘြားေမပါေအ။ ငါ့လည္းသည္ ခ်ဳိင့္တစ္လံုး ေကာင္းေကာင္း က်န္သာပါ။ခ်ဳိင့္ႀကီး ငုတ္တုတ္နဲ႔ ငတ္ေနရသာပါ။ႏုိ႔ေပသိ ဖေအကေရာ၊ လင္ကေရာ မေရာင္းနဲ႔ မွာခဲ့သာေကာေအ့”
ဖေအနဲ႔ လင္က မေရာင္းနဲ႔ ဆုိလုိ႔ မေရာင္းတဲ့ ဘြားဇီးကြက္နဲ႔ သြားေမးစမ္းဆုိလုိ႔ လာလာေမးတဲ့ ေဒၚသီလရဲ႔ ဆက္ဆံေရးက အဲသေလာက္ပါ။ ဘြားဇီးကြက္က ျငင္း လုိက္တုိင္း ေဒၚသီလက ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္နဲ႔ ျပန္လာေနက်။ အိမ္မွာ ေၾကးတိုေၾကးစေတြ ပုတ္ႀကီးနဲ႔ တစ္လံုး ရွိေနတာေတာင္ သည္ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးကို သည္းႀကီးမည္းႀကီး ရွိရပါ့ မလားရယ္လုိ႔ ေဒၚသီလ ကုိယ္တုိင္က ဦးသူေတာ္ကို နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ ေဒၚသီလ ျပန္လာရင္ ဦးသူေတာ္က မန္က်ည္း ပနီပင္ေအာက္က ဆီးေမးေနက်။
“အဆင္ေျပကဲ့လား မသီလ”
“မေျပပါဘူးအစ္ကိုရယ္၊ဘိုးေမြ ဘြားေမြမို႔ ေျပာသာပဲ”
“နင့္မလဲ အဆင္ေျပခဲ့ရသယ္ မရွိဘူး”
တစ္ရက္ေတာ့ ဦးသူေတာ္က ေဒၚသီလသား ပုတ္စည္မူးမူးနဲ႔ ၀င္လာတာ ေတြ႔ေတာ့ တူေတာ္ေမာင္ကို လွမ္းေခၚတယ္။ ပုတ္စည္က ကြမ္းေတြ ပါးေစာင္ပါးပဲ့က စီးက်လုိ႔။ မ်က္လံုးစိုက္ႀကီးနဲ႔။ ဘႀကီးကေခၚတယ္ ဆုိေတာ့ မူးသာ မူးတာပါ။ လက္အုပ္ကေလး ခ်ီၿပီး အနားလာထုိင္တယ္။ အနားခ်ထားတဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ ကြမ္းအစ္ႀကီး ဆြဲတဲ့ၿပီး ကြမ္းတစ္ယာ ယာစားတယ္။ ဦးသူေတာ္က မႀကိဳက္လွေပမယ့္ ခုိင္းစရာရွိေတာ့ ေလေပ်ာ့နဲ႔ ေခ်ာ့တယ္။
“သည္လုိကြယ့္။ ဘႀကီးမွာ ေၾကးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အရာရာ ျပည့္စံုေသာ္လည္း ရြာထဲက မဇီးကြက္ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးကို မရႏုိင္ဘူး ျဖစ္ေနသယ္၊ မင့္အေမ မသီလလည္း အတန္တန္ ႀကိဳးစားပါရဲ႔။ကိုးဆင့္ခ်ဳိင့္ႀကီး မေရာင္းဘူးလုိ႔ခ်ည္း ျငင္းေနသာ ငါ့မယ္ ရပဲ မရႏုိင္ဘူး။ငါ့တူက မဇီးကြက္ သားေပတံုးနဲ႔ ခင္သေကာကြယ့္။ မင္းတုိ႔ လူငယ္ခ်င္းမ်ား ေျပာရင္ ရမ်ားရမလားလုိ႔ ဘႀကီးေတြးသယ္”
“လုိရင္းေျပာစမ္းပါဗ်ာ။ ဘာျဖစ္ခ်င္သာတံုး”
“ကြမ္းညႇပ္နဲ႔ ေခါင္းထုလိုက္ျပန္ေရာ။ ဘာျဖစ္ခ်င္ရမွာ တုန္းကြ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီး လုိခ်င္သာ”
“ေၾကးခ်ဳိင့္က ဘာလုပ္ဖုိ႔တုန္း ဘႀကီးရ။ သည္ေခတ္ ေႂကြရည္သုတ္ခ်ဳိင့္ေတြ အပံုဟာကို”
“ခက္တဲ့ေကာင္ပဲ အဲသည္ ကိုးဆင့္ခ်ဳိင့္ႀကီးမွာ ေရွးက ရာဇ၀င္မွာ ထင္ရွားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႔ ဘဲြ႔မည္ရည္ေတြ ဂုဏ္ထူးေတြ၊ အသနားေတာ္ ျမတ္ခံရတဲ့ အေဆာင္အရြက္ေတြက အစ ပါသာကြယ့္။ ခ်ဳိင့္အဆင့္ ရွစ္ဆင့္မွာ နာမည္ေတြ၊ ဘဲြ႔ေတြပါၿပီး နံပါတ္ ကိုးဆင့္မွာ ဗလာျဖစ္ေနသာ ဘႀကီးသိသယ္၊ အဲသည့္ အဆင့္မွာ ဘႀကီး ဂုဏ္ပုဒ္နဲ႔ နာမည္ထိုး ခ်င္သယ္၊ ဘႀကီး ကံကုန္ရင္ေတာင္ ငါ့တူမယ္ ဂုဏ္ရွိသာေပါ့။ တုိင္းဂုဏ္ ျပည္ဂုဏ္ ေဆြဂုဏ္ မ်ဳိးဂုဏ္ မွတ္တမ္းျပဳၿပီး သားလည္းျဖစ္ကေရာ”
“ဘႀကီးရယ္ အေပၚ ရွစ္ဆင့္က ပုဂၢိဳလ္ေတြက က်ဳပ္တုိ႔နဲ႔မွ မဆုိင္ဘဲနဲ႔ဟာဗ်ာ။ သူမ်ား နာမည္ေတြ ၾကားထဲ ဘႀကီးနာမည္ ထုိးသာနဲ႔ က်ဳပ္တုိ႔ ေဆြဂုဏ္မ်ဳိးဂုဏ္ ျဖစ္ကေရာ့လား”
သည္တစ္ခါေတာ့ ပုတ္စည္ေခါင္းကို ကြမ္းညႇပ္နဲ႔ ထုလိုက္သယ္။ မူးေနတဲ့ ပုတ္စည္ေတာင္ အမူး ေပ်ာက္သြားေလရဲ႔။ သူ ေျပာတာ ဘာမ်ား မွားပါလိမ့္ဆုိတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္တယ္။
“မင့္ေဆြ မင့္အမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူးလုိ႔ ဘယ္ပုလိပ္က မင္း႐ိုက္ စစ္ေနမွာတုန္း။ ေရႊေငြေၾကးသံဂြၽတ္ ပဥၥေလာဟာ၀ိဇၨာ၊ ထြက္ရပ္ ေပါက္ အဘဘိုးသူေတာ္ စသည္ျဖင့္ ကမၸမည္း ထုိးေတာ့ မင္းပါဂုဏ္ မႀကီးဘူးလား။ ငါ့တူလုပ္ၿပီး ညံ့ေရာ့သလား”
သည္စကားၾကားေတာ့ ပုတ္စည္မ်က္လံုးေတြ ၀င္းလက္ သြားတယ္။ဟုတ္ေပသားပဲ။ ဘြားဇီးကြက္က မေရာင္းခ်င္တာ ထားပါဦး။ သူ႔သားေပတံုးက ခိုးေရာင္းႏုိင္တာပဲ။ပုတ္စည္က ရြာ႐ိုး ကိုးေပါက္သမား ျဖစ္သလုိ ေပတံုးကလည္း ကုန္းက်င္းကုန္း ေက်ာင္းသမားပဲ။ ၾကက္၀ိုင္း အတူတူ၊ ကက္၀ိုင္း အတူတူ၊ ထန္းေရ၀ိုင္း အတူတူပဲဟာ။ တစ္ေယာက္ပခံုး တစ္ေယာက္ဖက္ေန က်သူခ်င္းပဲဟာ။ ေပထံုးမင့္အေမ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီး ငါလိုခ်င္တယ္ ဆုိရင္ ရရမွာေပါ့။ ဘႀကီးသူေတာ္ အသည္းအသန္ လိုခ်င္မွေတာ့ ေပတံုးနဲ႔ ေပါင္းၿပီးရေအာင္ ယူႏုိင္ရမွာေပါ့။
“က်ဳပ္သေဘာေပါၿပီ စိတ္ခ်သာ ေနေတာ့။ ဘႀကီး လုိခ်င္တဲ့ ကိုးဆင့္ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးရၿပီ ေအာက္ေမ့ေတာ့”
ပုတ္စည္ထသြားေတာ့ ဦးသူေတာ္က လွမ္းေခၚၿပီး တူေတာ္ ေမာင္ကို ေငြႏွစ္ရာ လက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ဘႀကီးေပးတဲ့ ေငြႏွစ္ရာက ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီး ၀ယ္ရတာထက္ ခက္ေသးတာကိုး။ ပုတ္စည္ေတာင္ အံ့ၾသလုိ႔။
(၆)
ဘႀကီးသူေတာ္ လုိခ်င္တဲ့ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီး တကယ္လည္း အိမ္ေပၚ ေရာက္လာတာပါပဲ။ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီး ၾကည့္ၿပီး ပုတ္စည္ေတာင္ အံ့ၾသမိတယ္။ အဆင့္ ကိုးဆင့္ခ်ဳိင့္ႀကီး။ရရခ်င္းပဲ မန္က်ည္း သီးမွည့္ လက္တစ္ဆုပ္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ၿပီး ကိုးဆင့္ စလံုးကို တုိက္ခြၽတ္ၾကည့္တယ္။ဟုတ္သား။ကိုးဆင့္မွာ ရွစ္ဆင့္က စာလံုးေတြ ထြင္းထားလုိက္တာ။ ေအာက္ဆံုး တစ္ဆင့္သာ စာမပါတာလည္း အမွန္ပဲ။ပုတ္စည္က တစ္ဆင့္ခ်င္း ဖတ္ၾကည့္တယ္။ ထိပ္ဆံုးက “မယ္ မယ္ဟင္နရီ ေဘာ္ရနီ”တဲ့။ ၿဗိတိသွ် အိႏၵိယအစိုးရ အၿမဲတမ္း သံကုိယ္စားလွယ္တဲ့။ဒုတိယအေၾကာင္းက အဂၤလိပ္အေရးပိုင္ ဆာပါရဗီြ ေဖြရာ၊ၿဗိတိသွ် ျမန္မာျပည္၏ ရခိုင္၊တနသၤာရီ၊ ပဲခူး နယ္ပထမဆံုးေသာ မဟာ၀န္ရွင္ေတာ္ မင္းႀကီးတဲ့။ တတိယ အဆင့္စာေၾကာင္းမွာေတာ့ ေဆးဆရာ ဘာေဘရီ၊ အီတာလ်ံ ေကာင္စစ္၀န္ခ်ဳပ္ အႏၵရီေနာ၏ ဒုတိယေကာင္ စစ္၀န္ခ်ဳပ္။၊ျမန္မာမင္း၏ ေရႊနန္းတြင္းေဆးဆရာတဲ့။ ပုတ္စည္က ေအာက္ကို ခ်ဳိင့္တစ္ဆင့္ခ်င္း ဆက္ဖတ္တယ္။
- ေဒါက္တာမာဖီ၊ မင္းေက်ာ္ သိဒၥိဘိသကၠ ပညာဘဲြ႔ခံ ဇာမနီလူမ်ဳိး ေဆးဆရာႀကီး။
မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးလက္ထက္ေတာ္ သစ္ေတာ ၀န္။
- မိုင္းခိုင္းၿမိဳ႔စား မင္းႀကီးမဟာသီရိ ေဇယ်သူ
ခင္မမင္း၀န္၊ ပိဋကတ္ေတာ္အုပ္မင္းဦးယမ္၏သား တပည့္ ပညာရွိ ေမာင္ေမာင္ဘ
- ေရွ႔ေတာ္၀င္းမွဴး၊ သူရဲ၀န္၊ ကိုးခ႐ိုင္၀န္ မင္းႀကီး ဦးေရႊလံုး၏ လက္႐ံုးျမင္းေခါင္းႀကီး ေမာင္ၾကက္ေတာ္
- ျမင္းၿခံနယ္ ၿမိဳ႔သူႀကီးေနမ်ဳိး သိဒိၥဗလ ဦးႂကြက္နီ၊
သူႀကီးကေတာ္ မယ္ေဖာင္၊ သား ေမာင္စိုးေမာင္။
- ႏွစ္လံုးျပဴးရ ဆယ့္ႏွစ္ရြာအုပ္မင္း ဦးခေလာက္ သား သေဂြ၀ သူႀကီး ဦးႀကံဳတုိင္း
သူႀကီးကေတာ္ မမယ္တင့္။
ပုတ္စည္က ေၾကးခ်ဳိင့္ေပၚ ထြင္းထားတဲ့ စာေတြကို ဖတ္ရင္း ေခါင္းမူး လာတာနဲ႔ ေသြးေဆး ကြမ္းသီးလံုးေလာက္ လက္ဖ၀ါးထဲ ထည့္ၿပီး ပါးစပ္ထဲ ပက္ထည့္လုိက္ တယ္။ေရတစ္ခြက္၀၀ႀကီး ေသာက္လုိက္မွ ဦးေႏွာက္ ထဲကေလေတြ ႏွာေခါင္းထဲက ထြက္ကုန္တယ္။ သည္နာမည္ေတြက ဘာေတြတုန္း။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္လက္ေဆာင္ သေဘာေပး ေပးသြားတာလား။ တနည္းနည္းနဲ႔ ကိုယ့္လက္ထဲ ေရာက္လာလုိ႔ ကိုယ့္နာမည္ ကိုယ္ဟိတ္ႀကီးဟန္ႀကီး ထုိးၾကတာလား။ ဒါကိုေတာ့ ပုတ္စည္လည္း ဥာဏ္မမီဘူး။ ခ်ဳိင့္အဆင့္ ရွစ္ဆင့္မွာ နာမည္ေတြ ဂုဏ္ထူး ၀ိေသသေတြေတာ့ပါသား။ ေၾကးခ်ဳိင့္ ေပၚမွာ ပါသမွ် လူေတြကို သူမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘႀကီး ဦးသူေတာ္ ေျပာသေလာက္ ဆုိရင္ သမုိင္းႀကီးတဲ့ လူေတြ ဆုိတာေတာ့ ရိပ္မိတယ္။ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးမွာ နာမည္ကမၸည္း ထုိးထားၾကတယ္ ဆုိကတည္းက သည္ကိစၥဟာ အေရး တႀကီးကိစၥဆုိတာလည္း သေဘာေပါက္တယ္။ သေဂြ၀ သူႀကီး ဦးႀကံဳတုိင္း ဆုိတာေတာ့ ဘြားဇီးကြက္ရဲ႔ အေဖ၊ ကိုယ့္ရြာက ေရွးသူႀကီးေဟာင္းရယ္လုိ႔ သိတာက လြဲလုိ႔ က်န္တဲ့လူေတြကို မသိတာလည္း အမွန္။ အဂၤလိပ္ေတြလည္း ပါရဲ႔။ ဗမာေတြလည္း ပါရဲ႔။ဆရာ၀န္၊ ေဆးဆရာေတြလည္း ပါရဲ႔။ ပိဋကတ္ေတာ္အုပ္လည္း ပါရဲ႔။ ျမင္းေခါင္းလည္း ပါရဲ႔။ သူႀကီးလည္း ပါရဲ႔။
ေျပာစရာ က်န္တာက ပုတ္စည္လက္ထဲ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီး ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘႀကီး ဦးသူေတာ္ လူ႔ေလာကထဲ မရွိေတာ့တာပါ။ တစ္မနက္ ၾကက္အုိႀကီး တြန္ၿပီးတာနဲ႔ ခါတိုင္းလုိ မထလုိ႔ ၾကည့္ၾကရာက ေသမွန္း သိၾကတာပါ။ ဦးသူေတာ္ ေသေတာ့ ေရႊစင္ ျဖတ္စရယ္လုိ႔လည္း မျဖစ္ပါဘူး။ ဦးသူေတာ္ ေသၿပီ ၾကားေတာ့ ေမာင္မွတ္ေတာင္ အေျပး ေရာက္လာေသးတာပါ။ ငါေသရင္ မေအ ေသရင္ေတာင္ ဖ်ာနဲ႔အုပ္ခဲ့၊ ျမန္ျမန္ ေျပးခဲ့လုိ႔ ေျပာဖူးတာကိုး။ ေရႊမျဖစ္တဲ့ အျပင္ အေလာင္းေတာင္ ေရခ်ဳိး ေပးခဲ့ရေသး။ထြက္ရပ္လည္း ေပါက္ပံု မရပါဘူး။ ရြာသခ်ဳႋင္းမွာပဲ သူလုိ ကိုယ္လို ျမႇဳပ္လုိက္ရတာပါ။ ဦးသူေတာ္ ၀ိဇၨာျဖစ္တယ္ မျဖစ္တယ္ ရြာမွာ ႏွစ္ျခမ္းကြဲကေတာ့ တစ္စပ္တည္း ျပန္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။
ဦးသူေတာ္ ေသေတာ့ ပုတ္စည္နဲ႔ မေအ ေဒၚသီလတုိ႔က ေရွ႔အိမ္ႀကီး ရလုိက္တယ္။ ဦးသူေတာ္ ၀ယ္စုခ့ဲ့တဲ့ ေၾကးတုိေၾကးစ ေတြလည္း ပုတ္စည္တုိ႔ တိတို႔ ထိေရာင္းစားတာနဲ႔ ကုန္သေလာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဦးသူေတာ္ မဂၤလာ ယူေနက် ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ ေၾကးကြမ္း အစ္ႀကီးနဲ႔ ေပတံုးဆီက ပဲေႂကြးနဲ႔ သိမ္းလုိက္တဲ့ ေၾကးခ်ဳိင့္ႀကီးပဲ ေလာက္ေလာက္လားလား က်န္ေတာ့တာပါ။ ဘြားဇီးကြက္လည္း မရွိေတာ့ဘူးကိုး။
(၇)
ပုတ္စည္က ေသွ်ာင္မရွိေပမယ့္ ေခ်ာင္ပတ္ ပု၀ါကေလးပတ္၊ လည္ကတံုး အက်ႌနဲ႔ မန္က်ည္း ပနီပင္ႀကီးေအာက္ သူ႔ဘႀကီး ထုိင္ခဲ့သလုိ ထိုင္ေနပါၿပီ။ တစ္မနက္ေတာ့ ေၾကးထြင္းဆရာ လာပို႔တဲ့ နံပါတ္ကိုးခ်ဳိင့္ အဆင့္ကစာကို ကြၽဲေကာ္ကိုင္း မ်က္မွန္ တပ္ၿပီးဖတ္တယ္။ သူေရးေပးလုိက္တဲ့ အတုိင္း ဟုတ္ကဲ့လား ေပါ့ေလ။ ထြင္းထားတာလည္း သပ္ရပ္ပါရဲ႔။
“ကိတၲိမေလာဟာ၊ေၾကး၀ိဇၨာ၊ထြက္ရပ္ေပါက္ အဘ ဦးသူေတာ္၏ တူ၊ သေဗၺသတၲာ ကမၼသကာ ဣစိၦတံ ဆရာဦးပုတ္စည္”
ပုတ္စည္ သေဘာက်သြားတယ္။ ေၾကးထြင္း ခကေလး ေပးလုိက္ေတာ့ ေၾကးထြင္း ဆရာလည္း ျပန္ၿပီ။ မေအ ေဒၚသီလ ကေတာ့ ထံုးစံ အတုိင္းပါပဲ။ ထမင္းဗ်တ္ႀကီး မလာခဲ့တယ္။ ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္ တ၀ဲ၀ဲနဲ႔။ သားပုတ္စည္က ဆရာျဖစ္ၿပီ ဆုိသကိုး။ မ်က္ေစ့ေနာက္လုိ႔ ထင္ပါရဲ႔။ၾကက္အုိႀကီးက သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ကို အစာေကာက္ရင္း လည္ပင္းႀကီး ေငၚၾကည့္ ေနရာက အခ်ိန္ မဟုတ္ အခါမဟုတ္ ထတြန္ ပါေလေရာ။ ခါတုိင္းလုိ ေၾကးဓာတ္ေတာ့ မပါရွာေတာ့ပါဘူး။
“အြတ္ခြၽရီး ခြၽရီး ခြၽတ္ အြတ္”
ပုတ္စည္က ေသွ်ာင္မရွိေပမယ့္ ေခ်ာင္ပတ္ ပု၀ါကေလးပတ္၊ လည္ကတံုး အက်ႌနဲ႔ မန္က်ည္း ပနီပင္ႀကီးေအာက္ သူ႔ဘႀကီး ထုိင္ခဲ့သလုိ ထိုင္ေနပါၿပီ။ တစ္မနက္ေတာ့ ေၾကးထြင္းဆရာ လာပို႔တဲ့ နံပါတ္ကိုးခ်ဳိင့္ အဆင့္ကစာကို ကြၽဲေကာ္ကိုင္း မ်က္မွန္ တပ္ၿပီးဖတ္တယ္။ သူေရးေပးလုိက္တဲ့ အတုိင္း ဟုတ္ကဲ့လား ေပါ့ေလ။ ထြင္းထားတာလည္း သပ္ရပ္ပါရဲ႔။
“ကိတၲိမေလာဟာ၊ေၾကး၀ိဇၨာ၊ထြက္ရပ္ေပါက္ အဘ ဦးသူေတာ္၏ တူ၊ သေဗၺသတၲာ ကမၼသကာ ဣစိၦတံ ဆရာဦးပုတ္စည္”
ပုတ္စည္ သေဘာက်သြားတယ္။ ေၾကးထြင္း ခကေလး ေပးလုိက္ေတာ့ ေၾကးထြင္း ဆရာလည္း ျပန္ၿပီ။ မေအ ေဒၚသီလ ကေတာ့ ထံုးစံ အတုိင္းပါပဲ။ ထမင္းဗ်တ္ႀကီး မလာခဲ့တယ္။ ျဖဳတ္ႏွစ္ေကာင္ တ၀ဲ၀ဲနဲ႔။ သားပုတ္စည္က ဆရာျဖစ္ၿပီ ဆုိသကိုး။ မ်က္ေစ့ေနာက္လုိ႔ ထင္ပါရဲ႔။ၾကက္အုိႀကီးက သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ကို အစာေကာက္ရင္း လည္ပင္းႀကီး ေငၚၾကည့္ ေနရာက အခ်ိန္ မဟုတ္ အခါမဟုတ္ ထတြန္ ပါေလေရာ။ ခါတုိင္းလုိ ေၾကးဓာတ္ေတာ့ မပါရွာေတာ့ပါဘူး။
“အြတ္ခြၽရီး ခြၽရီး ခြၽတ္ အြတ္”
ေန၀င္းျမင့္
(ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္း၊ ေအာက္တုိဘာလ ၂၀၁၀)
(ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္း၊ ေအာက္တုိဘာလ ၂၀၁၀)
ဒါပဲ။
Saturday, 12 March 2011
shadow
ေကာင္းကင္ရဲ.အရိပ္ အပိုင္း(၁)
သူကိုစေတြ.ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ သတိထားမိခဲ.ေသာအရာမ်ားစြာရွိသည္။ ရွည္လ်ားေသာ မ်က္ႏွာေပါက္၊ အေ၀းသို. ထြက္ခြာသြားတတ္ေသာ ေ၀ေ၀ရီရီမ်က္၀န္းမ်ား ႏွင့္ထူးထူးျခားျခား အယူဆတို.ျဖစ္သည္။သူသည္ စကားကိုေလေအးေလးႏွင့္ ေငးေငးေဆးေဆးေျပာတတ္သည္။သူသည္တစ္ခါတရံ ခံစားမွုကင္းမဲ.ေနေသာ လူတစ္ေယာက္လို။ သူႏွင့္ေတြ.စကတည္းက သတိထားခဲ.မိတာ သူလက္ထဲက စာအုပ္ထူထူေတြျဖစ္သည္။သူ.မေတြရလို.သူ.အေၾကာင္းစဥ္းစားလိုက္တိုင္းစာအုပ္ထူထူေတြပဲ ေခါင္းထဲေပၚလာတတ္သည္။သူသည္တခါတရံ ကြ်န္ေတာ္ဆီကို အိမ္ျပန္မေရာက္တာ ၾကာျပီျဖစ္ေသာငွက္တစ္ေကာင္လို ေရာက္လာတတ္သည္။ေရာက္လာတိုင္းလည္း အစင္းေၾကာင္းေတြပါေသာ အကၤ်ီလက္ရွည္ႏွင့္ေဘာင္းဘီအရွည္ကို အျမဲ၀တ္ဆင္ထားတတ္သည္။ကြ်န္ေတာ္ သူကို ခင္ဗ်ားဘာလိုအစင္းေတြပါတာ အရာေတြကို ၾကိဳက္ရတာလဲ ေမး၇င္ေတာ. သူသည္ခပ္ေထ.ေထ.ျပံုကာ ‘ဒီမယ္ ကိုယ္လူ(သူက ကြ်န္ေတာ္ ကို ကိုယ္.လူ ဟုေခၚတတ္သည္) ေလာက ကစဥ္းလဲတယ္ဗ် ဒီအကၤ်ီက အစဥ္းေတြေလာက္ေတာင္ေျဖာင့္တန္းတဲ.သူခင္ဗ်ားေတြ.ဘူးလားးးကိုယ္လူ’ သူသည္စကားေျပာခဲ သည္။(အမ်ားအားျဖင့္ေငးေနတတ္သည္)ေျပာလွ်င္လည္း ဒသနဆန္ဆန္ စကားေတြ ေ၇အလွ်င္လို တသြင္သြင္ စီးဆင္းတတ္ေသာ စကားေတြေျပာတတ္သည္။ တစ္ေန.မွတ္မွတ္ရရ ျမိဳ.စြန္မွာရွိေသာ္သူ.အိမ္ကိုေရာက္သြားသည္။သူအိမ္သည္ တျခားအိမ္မ်ားနင့္အေတာ္တန္ကြာေ၀းေသာေနရာတြင္တည္ရွိသည္။ သူအိမ္ ညာဘက္ေထာင့္ အခန္းထဲတြင္ ထူးထူးျခားျခားၾကီးမားလွေသာ အေ၀းၾကည္.မွန္ေျပာင္းတစ္လက္ေတြ.ရသည္။ ခင္ဗ်ားၾကယ္ေတြ ၾကည္.ေလ.ရွိလား ကြ်န္ေတာ္ေမးလိုက္သည္။ အင္း လူေတြထက္ ၾကယ္ေတြက ပိုစိတ္၀င္းစား ဖုိ.ေကာင္းတယ္လို ကြ်န္ေတာ္ထင္တယ္ဗ်ာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို.နဲ. အနီးဆံုးၾကယ္ျဖစ္တဲ. ပရိုဆီမာဆန္ေတာ္ရီ ဆီကို ေရာက္ဖို. အလင္းႏွစ္ေလးသိန္းသြားရမယ္ ကိုယ္လူ ကြ်န္ေတာ္ဒီၾကယ္ၾကီဆီကို သြားခ်င္တယ္..ကြ်န္ေတာ္သူကို အလန္.တၾကားၾကည္.လိုက္မိသည္။ျပီး ခင္ဗ်ားဟာ အေ၀းကအရာေတြကိုသာေမွ်ာ္ေငးျပီးအနီးမွာ ရွိတာေတြၾကေတာ. တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္းမသိတဲ. လူပဲဗ် ကြ်န္ေတာ္ သူကိုခပ္စပ္စပ္ေျပာလိုက္မိသည္။
