ရတနာကန္ႀကီးရဲ႕ အခန္းကေလးမ်ား ေမာင္သာခ်ဳိ

အခန္းေတြကုိ က်ေနာ္ စိတ္ဝင္စားပါသည္။ အထူသျဖင့္ လူတေယာက္ရဲ႕ ဘဝအခ်ဳိးအေကြ႔တခုအျဖစ္ ခရီးတေထာက္နားခုိေမွးစက္ခဲ့ရာ အခန္ကေလးေတြကုိဆုိရင္ က်ေနာ္ပုိ၍ စိတ္ဝင္စားပါသည္။ အခန္းကေလးေတြတုိင္းမွာ ရာဇဝင္ကုိယ္စီႏွင့္ရွိတတ္ၾကသည္ မဟုတ္လား။

က်ေနာ္ မၾကာခဏ သြားသြားၿပီး ေခ်ာင္းၾကည့္ခဲ့ဖူးေသာ အခန္းကေလးတခန္းမွာ ကံ့ေကာ္ေတာထဲက အခန္းကေလးျဖစ္ပါသည္။ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားဘဝ ရွည္လ်ားလွေသာ ႏွစ္ကာလတုိ႔ကုိ က်ေနာ္ ျဖတ္သန္းသြားေနရစဥ္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ထဲက ပဲခူးေဆာင္အေပၚထပ္သုိ႔ မၾကာခဏ ေရာက္ပါသည္။ အဓိပတိလမ္းႀကီး၏တဖက္သည္ ေနရာတဝုိက္၌ အမ်ဳိးသားေဆာင္ေတြ ရွိပါသည္။ စစ္ကုိင္း၊ ပင္းယ၊ အင္းဝ၊ သထုံ၊ ပဲခူး စသည့္ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ား။

အဓိပတိလမ္းမႀကီးဘက္သို႔ မ်က္ႏွာမူထားေသာ ပဲခူးေဆာင္အေပၚဆုံးအထပ္က အခန္းနံပါတ္ (၁၁၃) သည္ က်ေနာ္ မၾကာခဏ သြားသြားေခ်ာင္းၾကည့္မိသည့္ အခန္းျဖစ္ပါသည္။ ေသာ့ခေလာက္ကေလးက ထာဝရခ်ိတ္လုိ႔၊ ကုိေအာင္ဆန္းဆုိသည့္ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားတေယာက္ တကုိယ္စာေနထုိင္သြားခဲ့သည့္ အခန္းကေလး၊ သစ္သား တ႐ုတ္ကပ္ေလးကုိ အသာဆြဲဟကာ အထဲကုိေခ်ာင္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ လူမေနသည့္ အိမ္အုိႀကီးတလုံးလုိ မႈန္မႈိင္း တိတ္ဆိတ္လုိ႔။ လူတေယာက္ လဲေလ်ာင္းရာ သစ္သားကုတင္ကေလးတလုံးက နံရံဘက္ဆီ အတင္းတုိးကပ္ကာ ဖုန္ေတြအလူးလူးနဲ႔။ စားပြဲကေလးရယ္၊ ကုလားထုိင္ကေလးတလုံးရယ္၊ သစ္သားကုတင္ေလးေအာက္က ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ အရိပ္ေအာက္မွာ သံေသတၱာက ေလးတုံးထင္ပါရဲ႕။ နံရံတေနရာမွာ ေယာက္်ားေဆာင္း ဖဲထီးတလက္ကုိ ခ်ိတ္လုိ႔။ အကုန္လုံး ဖုန္ေတြနဲ႔ပါပဲ။ ဘယ္သူ႔ကုိမွ ေနထုိင္ခြင့္မေပးေတာ့ဘဲ ထာဝရေသာ့ပိတ္ခတ္ကာ အမွတ္တရ အျမတ္တႏုိး ထိန္းသိမ္းထားခဲ့တဲ့ အခန္းကေလးပဲ မဟုတ္လား။

တပ္မေတာ္ရဲ႕ဖခင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ တုိင္းျပည္၏ အာဇာနည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ သည္လုိ ပုဂၢဳိလ္တေယာက္ဟာ တခါက ဆယ္တန္း၊ ဟုိးအညာေဒသက နတ္ေမာက္ ၿမိဳ႕ကေလးကေန ဆယ္တန္းေအာင္ျမင္ေလေသာအခါ ပညာသင္ဖုိ႔ သည္အင္းလ်ားေက်ာင္းေဆာင္ အေပၚဆုံးထပ္ အခန္းနံပါတ္ (၁၁၃) ထဲ သူ႔အထုပ္အပုိးကေလးေတြပစ္ခ်၍ ခရီးတေထာက္ နားခုိးသြားခဲ့ဖူးေလသတဲ့။ သည္အခန္းထဲမွာ သူ စာဖတ္ခဲ့၊ သည္အခန္းထဲမွာ ေက်ာင္းသားအေရးေတြကုိ သူေဆာင္ရြက္ခဲ့၊ သည္အခန္းထဲမွာ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးကုိ သူ အိပ္မက္ခဲ့။

အခန္း .... အခန္း

ပဲခူးေဆာင္ အေပၚထပ္ နံပါတ္ (၁၁၃) အခန္း။

(ႏွစ္)

မြန္ဘာသာအလုိအားျဖင့္ ကမာဆုိသည့္က ေရကန္၊ ရြတ္ဆုိသည္က ရတနာျဖစ္ရာ၊ သည္ရတနာေရကန္ႀကီး အင္းလ်ား၏ပတ္ဝန္းက်င္မွာ စိတ္ဝင္စားစရာ အခန္းကေလးေတြ အမ်ားအျပားရွိပါသည္။

ေနာင္အခါ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ဟု ထင္ရွားလာမည့္ ဖ်ာပုံၿမိဳ႕က ေမာင္သိန္းဟန္ ဆုိေသာ ေက်ာင္းသားကေလး တေယာက္ရဲ႕ ပဲခူးေဆာင္ထဲက အခန္းကေလး တခန္းထဲမွာ နားခုိသြားခဲ့ဖူးပါသည္။

ေနာင္အခါ ဆရာမင္းသုဝဏ္ဟု ထင္ရွားလာမည့္ ကြမ္းျခံကုန္းၿမိဳ႕မွာ ေမာင္ဝန္ဆုိေသာ ေက်ာင္းသားကေလး တေယာက္ ပဲခူးေဆာင္ထဲက အခန္းကေလး တခန္းထဲမွာ ေမွးစက္သြားခဲ့ဖူးပါသည္။

ေနာင္အခါ ဆရာ ဒဂုန္တာရာ ဟု ထင္ရွားလာမည့္ က်ဳိက္လတ္ၿမိဳ႕က ေမာင္ေဌးၿမိဳင္ ဆုိေသာ ေက်ာင္းသား ကေလးတယာက္ စကုိင္းေဆာင္ထဲက အခန္းကေလးတခန္းထဲမွာ အရိပ္ခုိသြားခဲ့ဖူးပါသည္။

ေနာင္အခါ သိန္းေဖျမင့္ျဖစ္လာမည့္ ဘုတလင္ၿမိဳ႕က ေမာင္သိန္းေဖ ဆုိေသာ ေက်ာင္းသားကေလးတေယာက္ ပင္းယေဆာင္ထဲက အခန္းတခန္းထဲမွာ ခရီးတေထာက္ နားသြားခဲ့ဖူးပါသည္။

ေနာင္အခါ လူထုေဒၚအမာျဖစ္လာမည့္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ မအမာတေယာက္ အင္းလ်ားေဆာင္ထဲက အခန္းကေလးတခန္းထဲမွာ စတည္းခ်သြားခဲ့ဖူးပါသည္။

ကံ့ေကာ္ေတာႀကီး၏ အတြင္းထဲသာမဟုတ္ သည္ရတနာေရကန္ႀကီးအပါးက လွည္းတန္း ကမာရြတ္ ရပ္ကြက္ကေလးေတြထဲမွာလည္း အခန္းကေလးေတြ ... အခန္းကေလးေတြ။

(သုံး)

ထူးအိမ္သင္ျဖစ္လာမည့္ လူငယ္တေယာက္၊ ပန္းခ်ီမုတ္သုံျဖစ္လာမည့္ လူငယ္တေယာက္၊ ခင္ဝမ္းျဖစ္လာမည့္ လူငယ္တေယာက္၊ ခင္ေမာင္တုိးျဖစ္လာမည့္ လူငယ္တေယာက္၊ ကုိေနဝင္းျဖစ္လာမည့္ လူငယ္တေယာက္၊ ဝင္းမင္းေထြးျဖစ္လာမည့္ လူငယ္တေယာက္၊ ထုိ႔အျပင္ မႈိႏွင့္ မွ်စ္ကုိ ႏႈတ္မည့္လူငယ္၊ အိမ္တံစက္ၿမိတ္ေအာက္ကေန ထြက္ခြာမည့္လူငယ္၊ ဉာဏ္ပညာေနာက္ကုိ အငမ္းမရေလွ်ာက္လုိက္ေနသည့္လူငယ္၊ လူငယ္ေတြ၊ လူငယ္ေတြ သည္အင္းလ်ားကန္းေတာ္မဟာႏွင့္ သည္ကံ့ေကာ္ေတာအုပ္ႀကီးတဝုိက္ အခန္းကေလးေတြ အခန္းကေလးေတြထဲကေန ထြက္ထြက္လာလုိက္ၾကတာ။

ကုတင္ကေလးတလုံး၊ စားပြဲကုလားထုိင္ ကေလးတစုံမွ်ႏွင့္ လူတေယာက္ ေလ်ာင္းသာ႐ုံ၊ လွည့္သာ႐ုံ အခန္းကေလးေတြမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာင္ေသာအခါ လြမ္းစရာေကာင္းေသာ သူတုိ႔နားခုိသြားၾကရာ အခန္းကေလးေတြျဖစ္ေနသည့္အတြက္ ရာဇဝင္ထဲက အခန္းကေလးေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ လွည့္လွည့္ၾကည့္ၾကည့္ေနရသည္ မဟုတ္ပါလား။      from moemaka

Read More

ဥမၼတၱကေတာင္ပံမ်ား

သူကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ပ်ံသန္းေနေသာ ငွက္တစ္ေကာင္ဟု ထင္ေယာင္ ထင္မွား ထင္ေနေပ လိမ့္မည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကမူ သနားစရာ အေတာင္ က်ဳိးေနေသာ ငွက္တစ္ေကာင္ ဟုသာ ျမင္ေနမိေလသည္။ ဘယ္လိုမွ ပ်ံသန္းေနသည္ဟု မထင္ႏိုင္။ ပ်ံသန္းႏုိင္ရန္ အနည္းဆံုး သန္မာေသာ အေတာင္ပံ တစ္စံုေတာ့ ရွိရေပလိမ့္မည္။ ခုေတာ့ သူ႔မွာ ေတာင္ပံလည္း မရွိ။ ပ်ံသန္းႏုိင္ေသာ အတတ္ပညာ လည္းမရွိ။ သည္သို႔ေသာ အေျခခံႏွင့္ မည္သို႔ ပ်ံသန္းေလမည္လဲ။

သူကား . . .
ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ သို႔မဟုတ္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ သူေတြထဲက သာမန္တစ္ဦးသာ ျဖစ္သည္။ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေန႔တဓူ၀ ေတြ႔ျမင္ရႏုိင္ေသာ ဘာမွ မထူးျခားသည့္ သူတစ္ဦးသာ ျဖစ္သည္။ရပ္တည္ခ်က္ မရွိ။ ေလာကအျမင္ နတၴိ။ ေလွာ္တက္ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို အရံသင့္ ျပင္ဆင္ကာ ဘ၀ကို ေလွာ္ခတ္ဖုိ႔ ပင္ပန္းႀကီးစြာ အားထုတ္ ေနရသူသာ ျဖစ္သည္။

ေဂ်ဖူးခ်စ္က ဟစ္တလာ့ ရွပ္နက္ တပ္သားေတြကို သူတုိ႔ ကိုယ္ေပၚမွာ ေသြးတစ္စက္မွ် မရွိ။ ဟင္းခ်ဳိေရက်ဲသာ ရွိသည္ဟု ေနာက္ဆံုး ေရးခဲ့ေသာ ႀကိဳးစင္ေပၚက မွတ္တမ္းမ်ားတြင္ ေရးသားခဲ့ဖူးသည္။ သူေရာ အဲသလုိမ်ဳိးသာ ျဖစ္သည္။ အံ့ၾသဖုိ႔ေတာ့ အေကာင္းသား။ ဟင္းခ်ဳိေရက်ဲႏွင့္ သူအသက္ ရွင္ႏုိင္တာကို ျဖစ္သည္။ တပ္နီေတာ္ေတြ ဂ်ာမဏီ နယ္စပ္ကို ေရာက္ေန ၿပီလား။ သူတုိ႔ေလသံ ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းသြားေတာ့သည္။ စားၿပီးပလား ရာသီဥတုက ေအးတယ္ေနာ္။အာလာပ သလႅာပေတြ ေျပာလာၿပီ။တပ္နီေတာ္ေတြ ဘာလင္ ၿမိဳ႔အနား ေရာက္ၿပီလား။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က စိတ္ပါလွတယ္ မဟုတ္ပါဘူး။အထက္က အမိန္႔ ဆုိေတာ့လည္း ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကို ဘယ္လုိ ဆက္ဆံခဲ့တယ္ ဆုိတာ ခင္ဗ်ားတို႔ သိပါတယ္။ေက်ရာေက်ေၾကာင္း ေတာင္းပန္ခ်င္သည့္ ပံုစံေတြ ျဖစ္လာသည္။

သူ႔စီးပြားေရး အေျခအေန အေပၚ မူတည္ၿပီး ေအာက္က်ဳိ႔ ပ်ပ္၀ပ္ဖုိ႔ ဘယ္ေသာ အခါမွ ဦးေလးတတ္သူ မဟုတ္ေပ။သူ႔မွာ မူရယ္လုိ႔ မရွိ။မူရွိသည္ဆုိလွ်င္ အခ်ိန္အခါ မေရြး ပံုသြင္းရႏိုင္သည့္မူသာ ျဖစ္သည္။ သူ၏ မူဆုိတာႀကီးကို သူ၏ အက်ဳိးစီးပြား အတက္အက်ကသာ ပဲ့ကိုင္ႏုိင္စြမ္း ရွိေလသည္။ ရပ္တည္ခ်က္ ဆုိတာ က်ေတာ့ေကာ။

ဟစ္တလာက မူဆုိလီနီ႔ကို ေျပာေသာ စကား တစ္ခြန္းက သူႏွင့္ကြက္တိ က်ေလသည္။ မူဆုိလီနီ ရွိတဲ့အရပ္မွာ ေအာင္ပြဲရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ေအာင္ပြဲရွိတဲ့ အရပ္မွာ မူဆိုလီနီ ရွိတာ။ သူလည္း အဲသလုိမ်ဳိးပါပဲ။ ေအာင္ပြဲရွိရာဘက္တြင္ သူအၿမဲတမ္း ရပ္တည္ေလ့ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူက ဟန္ေဆာင္ေကာင္းသည္။ သူ႔၀န္းက်င္က သူ႔ကိုစာဖတ္သည္ ဟု အထင္ေရာက္ေအာင္ ေနထုိင္ျပဳမူ တတ္သည္။ အမွန္ေတာ့ သူစာဖတ္သည္က စာကို အျမတ္တႏိုး ခ်စ္ခင္၍၊ စာကို မဖတ္ရ မေနႏိုင္ေအာင္ စာဖတ္ ၀ါသနာ ႀကီး၍ မဟုတ္ေပ။ စာဖတ္သည္ဟု လူအထင္အျမင္ ႀကီးေစရန္ စာကို အေပၚယံ ရွပ္ဖတ္သူျဖစ္သည္။ ဧည့္ခန္းမွာ ထူေပ့ထဲ ေပ့ဆုိေသာ စာအုပ္ႀကီးေတြကို အစီအရီ ခင္းက်င္း ျပသထားေလ့ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ စာအုပ္ထဲက သင္ခန္းစာမ်ား၊ အားက်အတု ယူသင့္သည္မ်ား စိတ္ႏွလံုး ညြတ္ေပ်ာင္း ေစေသာရသမ်ား သူ႔ရင္ထဲသုိ႔ မေရာက္။စာေရးဆရာမ်ား၊ စာဖတ္သမားမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေသာ အခါ ေနာက္ဆံုးထုတ္ စာအုပ္ကို သူဖတ္ၿပီးၿပီဟု ေျပာႏုိင္ရန္ စာဖတ္သူသာ ျဖစ္သည္။စာဖတ္သမား အုပ္စုထဲ ၀င္ဆန္႔႐ံု စာဖတ္သူ ျဖစ္သည္။ ဆရာေဖျမင့္ကေတာ့ စာပကာသန သမားဟု စာဖတ္သမားမ်ား၏ မွတ္စုမ်ား စာအုပ္တြင္ ေရးခဲ့ဖူးသည္။

သူတုိ႔ စာဖတ္ပံုကို အလဟႆအခ်ိန္ ျဖဳန္းျခင္းဟု ဆရာေဖျမင့္က ဆက္ၿပီး မွတ္ခ်က္ျပဳသည္။ အကန္းႏွင့္ အၿမံဳတြင္ သူတုိ႔က အၿမံဳအမ်ဳိးအစား ျဖစ္သတဲ့။ စာဖတ္ျခင္းေၾကာင့္ သူတုိ႔မွာ ဘာတစ္ခုမွ တုိးတက္ မလာသလုိ က်န္သူေတြ အေပၚလည္း ဘာမွ အက်ဳိးမျပဳေသာ သူမ်ား။ ဟန္ေရးျပသူမ်ားသာ ျဖစ္ပါသတဲ့။ စာေရးဦးမယ္ ေျပာေနသည္မွာ ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ၿပီ။ ခုထိ စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ ေျမာက္ေအာင္ မေရးႏုိင္ေသး။ အမွန္ေတာ့ သူ႔ေခါင္းထဲမွာ ဘာတစ္ခုမွ ရွင္းရွင္းလင္း လင္းမရွိ။ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြး ခ်ည္းသာ။ ဤလုိ ဦးေခါင္းပိုင္ရွင္က မည္သုိ႔ စာေရး၍ ရမည္နည္း။မိမိ ဘယ္ကို၏ သြားခ်င္သည္ဟု အတိအက် မသိသူ၏ ခရီးသြား ေဆာင္းပါးလုိမ်ဳိး ျဖစ္ေနသည္။ ဦးတည္ရာ မရွိ။ေျခဦးတည့္ရာ သြားေနသူသည္ ရသေျမာက္ စာတစ္ပုဒ္ကို မည္သည့္ ေလာကအျမင္ႏွင့္။ စာဖတ္သူ ရင္ထဲသို႔ ေရာက္ေအာင္ ေရးႏုိင္ပါမည္လဲ။ ဒါက သူ႔ျပႆနာသာ ျဖစ္သည္။

အမ်ားႏွင့္ ဆုိင္ေသာ ျပႆနာက စာဖတ္သမားေတြၾကားထဲ အာေဘာင္အာ ရင္းသန္သန္ အရွက္မရွိ တလဲြ ေျပာၾကားခ်က္ေတြ ျဖစ္သည္။ အမ်ားစုႀကီးက သူ႔ကို ကြယ္ရာမွာ ဒုတိယအုိင္ဗင္ဟု ေခၚဆုိေလ့ ရွိၾကသည္။စာေရး ဆရာႀကီးေတာ္ စတိြဳင္း၏ Ivan the Fool ၀တၴဳကို ရည္ညႊန္းျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အမွန္ေတာ့ သူသည္ ေနရာဌာန မသိသူ၊ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္မသိသူသာ ျဖစ္သည္။ ျမတ္ဗုဒၶက သူမုိက္အဂၤါႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဖြင့္ဆုိရာတြင္ အလြန္ပင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရွိလွသည္။

ျမတ္ဗုဒၶက မည္သို႔ ဖြင့္ဆုိခဲ့ပါသနည္း။
ရဟန္းတုိ႔ သူမုိက္တုိ႔သည္ ဤႏွစ္မ်ဳိးတည္း။ အဘယ္ႏွစ္မ်ဳိးတုိ႔နည္း ဟူမူ (၁) မိမိသုိ႔ မက်ေရာက္ေသာ တာ၀န္ကို ေဆာင္ရြက္ေသာ သူသည္လည္းေကာင္း၊ (၂) မိမိသုိ႔ က်ေရာက္ေသာ တာ၀န္ကို မေဆာင္ရြက္ေသာ သူသည္လည္းေကာင္း ဤႏွစ္မ်ဳိးတုိ႔တည္း။ ဗာလ၀ဂ္မွာ ဤသို႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေဟာၾကားခဲ့ေလသည္။ သူကား ပထမ အမ်ဳိးအစားျဖစ္သည္။ မိမိ ေဆာင္ရြက္ရန္ မဟုတ္ေသာ မိမိ ေဆာင္ရြက္ခြင့္လည္း မရွိေသာ၊အလုပ္ တာ၀န္ကို အတင္းအဓမၼ ၀င္ေရာက္ ယူငင္တတ္သူ ျဖစ္သည္။ၿပီးေတာ့ ဘာတစ္ခုမွ ေအာင္ျမင္ ထေျမာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သူလည္း မဟုတ္ေပ။ ရန္ကုန္ စာအုပ္တုိက္ ႀကီးမ်ားက ေျပာျပေသာ သူ၏ တစ္ဖက္စာမ်က္ႏွာကား ရယ္ရႊင္ဖြယ္ အတိပင္။ စာအုပ္တုိက္ႀကီး မ်ားသုိ႔ မၾကာခဏ ၀င္ထြက္ရင္း စာအုပ္ တုိက္ပိုင္ရွင္ႏွင့္ ရင္းႏွီးေအာင္ ျပဳမူ ဆက္ဆံတတ္သည္။ ၿပီးေတာ့ သူ၀ယ္ယူေသာ စာအုပ္မွာ အတင္း လက္မွတ္ထိုး ခိုင္းတတ္သည္။

အမွတ္တရပါ။ ဘာညာသာရကာႏွင့္ ဆုိေတာ့လည္း အားနာပါးနာ ထုိးေပးလုိက္ၾကသည္။ ထံုးစံေတာ့ မဟုတ္။ ေမတၲာ လက္ေဆာင္ေပးသည္ မဟုတ္ပါပဲ။လက္မွတ္ ထိုးေပးလုိက္ရတာမ်ဳိး စာအုပ္တုိက္ရွင္ ကႀကံဳဖူးမည္ မထင္။ သို႔ေသာ္ ဘာတတ္ႏုိင္မည္လဲ။ ၀ယ္သူ အၿမဲမွန္သည္ ဆုိေသာ ထံုးႏွလံုး မူရေတာ့သည္။လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ႀကံဳၾကလွ်င္ ဘယ္တုိက္က ဘယ္သူ ႏွင့္ဘယ္လုိရင္းႏွီး တာဟု အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ ေျပာျပေတာ့သည္။ အမွန္ေတာ့ သူ႔ဘက္က သိေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ တစ္ဘက္က သူ႔ကို သိရွိျခင္းမဟုတ္။ သိရွိသည္ ဆုိလွ်င္လည္း ေရာင္းသူႏွင့္ ၀ယ္သူ သိရွိျခင္းမ်ဳိး သာျဖစ္သည္။ သူကား ေလးစားေလာက္ေသာ စာေရးဆရာလည္း မဟုတ္။ စာေပ ပညာရွင္လည္း မဟုတ္။ စာအုပ္တုိက္ႀကီးမ်ား၏ စာအုပ္ စီစဥ္ ေပးသူလည္း မဟုတ္။ ယုတ္စြအဆံုး အႀကံဥာဏ္ ေပးႏုိင္သူလည္း မဟုတ္။ မခက္ဘူးလား။ သူကား ေသြးနားထင္ ေရာက္ေနေသာ ဘ၀င္ခပ္ျမင့္ျမင့္စာ အနည္းငယ္ ဖတ္သူသာ ျဖစ္သည္။ထုိ႔ထက္ မပိုေပ။

တစ္ခါက စာအုပ္တိုက္ႀကီး တစ္ခု၏ ပိုင္ရွင္ႏွင့္ သူစကား ေျပာေနစဥ္ ကြၽန္ေတာ္က သူ႔ ေနာက္ဖက္မွာ ရွိသည္။သူက တရင္းတႏွီးအမူ အရာႏွင့္ စကားေျပာေနေသာ္လည္း စာအုပ္ တုိက္ရွင္က ဇေ၀ဇ၀ါ။အလုိက္သင့္ အလ်ားသင့္ ျပန္ေျပာ ေနရေၾကာင္း သူ႔အမူအရာက သိသာ ေနသည္။ သူထြက္သြားေတာ့မွ စာအုပ္တုိက္ ရွင္က ကြၽန္ေတာ့္ကို ခပ္တုိးတိုး လွမ္းေမးသည္။ သူက ဘယ္သူလဲဗ် ဟူ၏။ သူ အဲသလုိ အမ်ဳိးအစားပင္။ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး တေလးတစား ခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီးျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ေပ။သူက တစ္ဖက္ သတ္သိေနျခင္းမ်ဳိးပင္။ နာမည္ထင္ရွားေသာ စာအုပ္တုိက္ပိုင္ရွင္မ်ား၊ စာေပေလာကသားတုိ႔ ႏွင့္သူ သိသည္ ဆုိတာမ်ဳိး အထင္ခံခ်င္သည္။ ဒါက သူ၏ အႀကီးမားဆံုး ရည္ရြယ္ခ်က္ပင္။

ထုိေၾကာင့္ သူစာဖတ္သည္လားဟု ေတြးခ်င္စရာပင္။သူကဘယ္အခါျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆံုး ထုတ္စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း အနည္းအက်ဥ္း ေတာ့ သိေနတတ္သည္။ သိေအာင္လည္း အားထုတ္သည္။ သူက မဂၢဇင္းဖတ္သူ မဟုတ္၍ မဂၢဇင္းထဲ ပါၿပီးေနာက္မွ ျပန္ၿပီး စုစည္းပံုႏွိပ္ေသာ အခါမွ သူဖတ္ဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တခ်ဳိ႔ စာေပလက္ရာေတြ ဆုိလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ထက္ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ ေနာက္က် ဖတ္ရတာ မ်ဳိးလည္း ရွိသည္။ သူ႔မွာေတာ့ တေပြ႔ ပိုက္ပိုက္ ႏွင့္။ဟန္ေရးျပျခင္း၌ ႏွစ္ရွည္လမ်ား၊ အသား က်သြားေသာအခါ ဟန္ေရးျပျခင္းသည္ပင္လွ်င္ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ အမူအရာ ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။ သူကား သူ႔ကိုယ္သူ ပ်ံသန္းေနသည္ဟု ထင္ေနေလသည္။ အမွန္ေတာ့ သူသည္ ပ်ံသန္း ေနျခင္းမဟုတ္ေပ။ ထြက္ေျပး ေနျခင္းသာျဖစ္သည္။ လူ႔ေဘာင္၀န္းက်င္မွ သူဖတ္ခဲ့ေသာစာအုပ္ ေတြထဲက ၿပီးေတာ့ သူ၏ ကိုယ္ခႏၶာထဲက အဆံုးမဲ့ ေျပးေနသူသာ ျဖစ္သည္။

ေမာင္ခုိင္လတ္

Read More

ဥမၼတၱကေတာင္ပံမ်ား

သူကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ပ်ံသန္းေနေသာ ငွက္တစ္ေကာင္ဟု ထင္ေယာင္ ထင္မွား ထင္ေနေပ လိမ့္မည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကမူ သနားစရာ အေတာင္ က်ဳိးေနေသာ ငွက္တစ္ေကာင္ ဟုသာ ျမင္ေနမိေလသည္။ ဘယ္လိုမွ ပ်ံသန္းေနသည္ဟု မထင္ႏိုင္။ ပ်ံသန္းႏုိင္ရန္ အနည္းဆံုး သန္မာေသာ အေတာင္ပံ တစ္စံုေတာ့ ရွိရေပလိမ့္မည္။ ခုေတာ့ သူ႔မွာ ေတာင္ပံလည္း မရွိ။ ပ်ံသန္းႏုိင္ေသာ အတတ္ပညာ လည္းမရွိ။ သည္သို႔ေသာ အေျခခံႏွင့္ မည္သို႔ ပ်ံသန္းေလမည္လဲ။

သူကား . . .
ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ သို႔မဟုတ္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ သူေတြထဲက သာမန္တစ္ဦးသာ ျဖစ္သည္။ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေန႔တဓူ၀ ေတြ႔ျမင္ရႏုိင္ေသာ ဘာမွ မထူးျခားသည့္ သူတစ္ဦးသာ ျဖစ္သည္။ရပ္တည္ခ်က္ မရွိ။ ေလာကအျမင္ နတၴိ။ ေလွာ္တက္ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို အရံသင့္ ျပင္ဆင္ကာ ဘ၀ကို ေလွာ္ခတ္ဖုိ႔ ပင္ပန္းႀကီးစြာ အားထုတ္ ေနရသူသာ ျဖစ္သည္။

ေဂ်ဖူးခ်စ္က ဟစ္တလာ့ ရွပ္နက္ တပ္သားေတြကို သူတုိ႔ ကိုယ္ေပၚမွာ ေသြးတစ္စက္မွ် မရွိ။ ဟင္းခ်ဳိေရက်ဲသာ ရွိသည္ဟု ေနာက္ဆံုး ေရးခဲ့ေသာ ႀကိဳးစင္ေပၚက မွတ္တမ္းမ်ားတြင္ ေရးသားခဲ့ဖူးသည္။ သူေရာ အဲသလုိမ်ဳိးသာ ျဖစ္သည္။ အံ့ၾသဖုိ႔ေတာ့ အေကာင္းသား။ ဟင္းခ်ဳိေရက်ဲႏွင့္ သူအသက္ ရွင္ႏုိင္တာကို ျဖစ္သည္။ တပ္နီေတာ္ေတြ ဂ်ာမဏီ နယ္စပ္ကို ေရာက္ေန ၿပီလား။ သူတုိ႔ေလသံ ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းသြားေတာ့သည္။ စားၿပီးပလား ရာသီဥတုက ေအးတယ္ေနာ္။အာလာပ သလႅာပေတြ ေျပာလာၿပီ။တပ္နီေတာ္ေတြ ဘာလင္ ၿမိဳ႔အနား ေရာက္ၿပီလား။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က စိတ္ပါလွတယ္ မဟုတ္ပါဘူး။အထက္က အမိန္႔ ဆုိေတာ့လည္း ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကို ဘယ္လုိ ဆက္ဆံခဲ့တယ္ ဆုိတာ ခင္ဗ်ားတို႔ သိပါတယ္။ေက်ရာေက်ေၾကာင္း ေတာင္းပန္ခ်င္သည့္ ပံုစံေတြ ျဖစ္လာသည္။

သူ႔စီးပြားေရး အေျခအေန အေပၚ မူတည္ၿပီး ေအာက္က်ဳိ႔ ပ်ပ္၀ပ္ဖုိ႔ ဘယ္ေသာ အခါမွ ဦးေလးတတ္သူ မဟုတ္ေပ။သူ႔မွာ မူရယ္လုိ႔ မရွိ။မူရွိသည္ဆုိလွ်င္ အခ်ိန္အခါ မေရြး ပံုသြင္းရႏိုင္သည့္မူသာ ျဖစ္သည္။ သူ၏ မူဆုိတာႀကီးကို သူ၏ အက်ဳိးစီးပြား အတက္အက်ကသာ ပဲ့ကိုင္ႏုိင္စြမ္း ရွိေလသည္။ ရပ္တည္ခ်က္ ဆုိတာ က်ေတာ့ေကာ။

ဟစ္တလာက မူဆုိလီနီ႔ကို ေျပာေသာ စကား တစ္ခြန္းက သူႏွင့္ကြက္တိ က်ေလသည္။ မူဆုိလီနီ ရွိတဲ့အရပ္မွာ ေအာင္ပြဲရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ေအာင္ပြဲရွိတဲ့ အရပ္မွာ မူဆိုလီနီ ရွိတာ။ သူလည္း အဲသလုိမ်ဳိးပါပဲ။ ေအာင္ပြဲရွိရာဘက္တြင္ သူအၿမဲတမ္း ရပ္တည္ေလ့ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူက ဟန္ေဆာင္ေကာင္းသည္။ သူ႔၀န္းက်င္က သူ႔ကိုစာဖတ္သည္ ဟု အထင္ေရာက္ေအာင္ ေနထုိင္ျပဳမူ တတ္သည္။ အမွန္ေတာ့ သူစာဖတ္သည္က စာကို အျမတ္တႏိုး ခ်စ္ခင္၍၊ စာကို မဖတ္ရ မေနႏိုင္ေအာင္ စာဖတ္ ၀ါသနာ ႀကီး၍ မဟုတ္ေပ။ စာဖတ္သည္ဟု လူအထင္အျမင္ ႀကီးေစရန္ စာကို အေပၚယံ ရွပ္ဖတ္သူျဖစ္သည္။ ဧည့္ခန္းမွာ ထူေပ့ထဲ ေပ့ဆုိေသာ စာအုပ္ႀကီးေတြကို အစီအရီ ခင္းက်င္း ျပသထားေလ့ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ စာအုပ္ထဲက သင္ခန္းစာမ်ား၊ အားက်အတု ယူသင့္သည္မ်ား စိတ္ႏွလံုး ညြတ္ေပ်ာင္း ေစေသာရသမ်ား သူ႔ရင္ထဲသုိ႔ မေရာက္။စာေရးဆရာမ်ား၊ စာဖတ္သမားမ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆံုေသာ အခါ ေနာက္ဆံုးထုတ္ စာအုပ္ကို သူဖတ္ၿပီးၿပီဟု ေျပာႏုိင္ရန္ စာဖတ္သူသာ ျဖစ္သည္။စာဖတ္သမား အုပ္စုထဲ ၀င္ဆန္႔႐ံု စာဖတ္သူ ျဖစ္သည္။ ဆရာေဖျမင့္ကေတာ့ စာပကာသန သမားဟု စာဖတ္သမားမ်ား၏ မွတ္စုမ်ား စာအုပ္တြင္ ေရးခဲ့ဖူးသည္။

သူတုိ႔ စာဖတ္ပံုကို အလဟႆအခ်ိန္ ျဖဳန္းျခင္းဟု ဆရာေဖျမင့္က ဆက္ၿပီး မွတ္ခ်က္ျပဳသည္။ အကန္းႏွင့္ အၿမံဳတြင္ သူတုိ႔က အၿမံဳအမ်ဳိးအစား ျဖစ္သတဲ့။ စာဖတ္ျခင္းေၾကာင့္ သူတုိ႔မွာ ဘာတစ္ခုမွ တုိးတက္ မလာသလုိ က်န္သူေတြ အေပၚလည္း ဘာမွ အက်ဳိးမျပဳေသာ သူမ်ား။ ဟန္ေရးျပသူမ်ားသာ ျဖစ္ပါသတဲ့။ စာေရးဦးမယ္ ေျပာေနသည္မွာ ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ၿပီ။ ခုထိ စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ ေျမာက္ေအာင္ မေရးႏုိင္ေသး။ အမွန္ေတာ့ သူ႔ေခါင္းထဲမွာ ဘာတစ္ခုမွ ရွင္းရွင္းလင္း လင္းမရွိ။ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြး ခ်ည္းသာ။ ဤလုိ ဦးေခါင္းပိုင္ရွင္က မည္သုိ႔ စာေရး၍ ရမည္နည္း။မိမိ ဘယ္ကို၏ သြားခ်င္သည္ဟု အတိအက် မသိသူ၏ ခရီးသြား ေဆာင္းပါးလုိမ်ဳိး ျဖစ္ေနသည္။ ဦးတည္ရာ မရွိ။ေျခဦးတည့္ရာ သြားေနသူသည္ ရသေျမာက္ စာတစ္ပုဒ္ကို မည္သည့္ ေလာကအျမင္ႏွင့္။ စာဖတ္သူ ရင္ထဲသို႔ ေရာက္ေအာင္ ေရးႏုိင္ပါမည္လဲ။ ဒါက သူ႔ျပႆနာသာ ျဖစ္သည္။

အမ်ားႏွင့္ ဆုိင္ေသာ ျပႆနာက စာဖတ္သမားေတြၾကားထဲ အာေဘာင္အာ ရင္းသန္သန္ အရွက္မရွိ တလဲြ ေျပာၾကားခ်က္ေတြ ျဖစ္သည္။ အမ်ားစုႀကီးက သူ႔ကို ကြယ္ရာမွာ ဒုတိယအုိင္ဗင္ဟု ေခၚဆုိေလ့ ရွိၾကသည္။စာေရး ဆရာႀကီးေတာ္ စတိြဳင္း၏ Ivan the Fool ၀တၴဳကို ရည္ညႊန္းျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ အမွန္ေတာ့ သူသည္ ေနရာဌာန မသိသူ၊ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္မသိသူသာ ျဖစ္သည္။ ျမတ္ဗုဒၶက သူမုိက္အဂၤါႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဖြင့္ဆုိရာတြင္ အလြန္ပင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ရွိလွသည္။

ျမတ္ဗုဒၶက မည္သို႔ ဖြင့္ဆုိခဲ့ပါသနည္း။
ရဟန္းတုိ႔ သူမုိက္တုိ႔သည္ ဤႏွစ္မ်ဳိးတည္း။ အဘယ္ႏွစ္မ်ဳိးတုိ႔နည္း ဟူမူ (၁) မိမိသုိ႔ မက်ေရာက္ေသာ တာ၀န္ကို ေဆာင္ရြက္ေသာ သူသည္လည္းေကာင္း၊ (၂) မိမိသုိ႔ က်ေရာက္ေသာ တာ၀န္ကို မေဆာင္ရြက္ေသာ သူသည္လည္းေကာင္း ဤႏွစ္မ်ဳိးတုိ႔တည္း။ ဗာလ၀ဂ္မွာ ဤသို႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေဟာၾကားခဲ့ေလသည္။ သူကား ပထမ အမ်ဳိးအစားျဖစ္သည္။ မိမိ ေဆာင္ရြက္ရန္ မဟုတ္ေသာ မိမိ ေဆာင္ရြက္ခြင့္လည္း မရွိေသာ၊အလုပ္ တာ၀န္ကို အတင္းအဓမၼ ၀င္ေရာက္ ယူငင္တတ္သူ ျဖစ္သည္။ၿပီးေတာ့ ဘာတစ္ခုမွ ေအာင္ျမင္ ထေျမာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သူလည္း မဟုတ္ေပ။ ရန္ကုန္ စာအုပ္တုိက္ ႀကီးမ်ားက ေျပာျပေသာ သူ၏ တစ္ဖက္စာမ်က္ႏွာကား ရယ္ရႊင္ဖြယ္ အတိပင္။ စာအုပ္တုိက္ႀကီး မ်ားသုိ႔ မၾကာခဏ ၀င္ထြက္ရင္း စာအုပ္ တုိက္ပိုင္ရွင္ႏွင့္ ရင္းႏွီးေအာင္ ျပဳမူ ဆက္ဆံတတ္သည္။ ၿပီးေတာ့ သူ၀ယ္ယူေသာ စာအုပ္မွာ အတင္း လက္မွတ္ထိုး ခိုင္းတတ္သည္။

အမွတ္တရပါ။ ဘာညာသာရကာႏွင့္ ဆုိေတာ့လည္း အားနာပါးနာ ထုိးေပးလုိက္ၾကသည္။ ထံုးစံေတာ့ မဟုတ္။ ေမတၲာ လက္ေဆာင္ေပးသည္ မဟုတ္ပါပဲ။လက္မွတ္ ထိုးေပးလုိက္ရတာမ်ဳိး စာအုပ္တုိက္ရွင္ ကႀကံဳဖူးမည္ မထင္။ သို႔ေသာ္ ဘာတတ္ႏုိင္မည္လဲ။ ၀ယ္သူ အၿမဲမွန္သည္ ဆုိေသာ ထံုးႏွလံုး မူရေတာ့သည္။လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ ႀကံဳၾကလွ်င္ ဘယ္တုိက္က ဘယ္သူ ႏွင့္ဘယ္လုိရင္းႏွီး တာဟု အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ ေျပာျပေတာ့သည္။ အမွန္ေတာ့ သူ႔ဘက္က သိေနျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ တစ္ဘက္က သူ႔ကို သိရွိျခင္းမဟုတ္။ သိရွိသည္ ဆုိလွ်င္လည္း ေရာင္းသူႏွင့္ ၀ယ္သူ သိရွိျခင္းမ်ဳိး သာျဖစ္သည္။ သူကား ေလးစားေလာက္ေသာ စာေရးဆရာလည္း မဟုတ္။ စာေပ ပညာရွင္လည္း မဟုတ္။ စာအုပ္တုိက္ႀကီးမ်ား၏ စာအုပ္ စီစဥ္ ေပးသူလည္း မဟုတ္။ ယုတ္စြအဆံုး အႀကံဥာဏ္ ေပးႏုိင္သူလည္း မဟုတ္။ မခက္ဘူးလား။ သူကား ေသြးနားထင္ ေရာက္ေနေသာ ဘ၀င္ခပ္ျမင့္ျမင့္စာ အနည္းငယ္ ဖတ္သူသာ ျဖစ္သည္။ထုိ႔ထက္ မပိုေပ။

တစ္ခါက စာအုပ္တိုက္ႀကီး တစ္ခု၏ ပိုင္ရွင္ႏွင့္ သူစကား ေျပာေနစဥ္ ကြၽန္ေတာ္က သူ႔ ေနာက္ဖက္မွာ ရွိသည္။သူက တရင္းတႏွီးအမူ အရာႏွင့္ စကားေျပာေနေသာ္လည္း စာအုပ္ တုိက္ရွင္က ဇေ၀ဇ၀ါ။အလုိက္သင့္ အလ်ားသင့္ ျပန္ေျပာ ေနရေၾကာင္း သူ႔အမူအရာက သိသာ ေနသည္။ သူထြက္သြားေတာ့မွ စာအုပ္တုိက္ ရွင္က ကြၽန္ေတာ့္ကို ခပ္တုိးတိုး လွမ္းေမးသည္။ သူက ဘယ္သူလဲဗ် ဟူ၏။ သူ အဲသလုိ အမ်ဳိးအစားပင္။ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး တေလးတစား ခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီးျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္ေပ။သူက တစ္ဖက္ သတ္သိေနျခင္းမ်ဳိးပင္။ နာမည္ထင္ရွားေသာ စာအုပ္တုိက္ပိုင္ရွင္မ်ား၊ စာေပေလာကသားတုိ႔ ႏွင့္သူ သိသည္ ဆုိတာမ်ဳိး အထင္ခံခ်င္သည္။ ဒါက သူ၏ အႀကီးမားဆံုး ရည္ရြယ္ခ်က္ပင္။

ထုိေၾကာင့္ သူစာဖတ္သည္လားဟု ေတြးခ်င္စရာပင္။သူကဘယ္အခါျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆံုး ထုတ္စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း အနည္းအက်ဥ္း ေတာ့ သိေနတတ္သည္။ သိေအာင္လည္း အားထုတ္သည္။ သူက မဂၢဇင္းဖတ္သူ မဟုတ္၍ မဂၢဇင္းထဲ ပါၿပီးေနာက္မွ ျပန္ၿပီး စုစည္းပံုႏွိပ္ေသာ အခါမွ သူဖတ္ဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တခ်ဳိ႔ စာေပလက္ရာေတြ ဆုိလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ထက္ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ ေနာက္က် ဖတ္ရတာ မ်ဳိးလည္း ရွိသည္။ သူ႔မွာေတာ့ တေပြ႔ ပိုက္ပိုက္ ႏွင့္။ဟန္ေရးျပျခင္း၌ ႏွစ္ရွည္လမ်ား၊ အသား က်သြားေသာအခါ ဟန္ေရးျပျခင္းသည္ပင္လွ်င္ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ အမူအရာ ျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။ သူကား သူ႔ကိုယ္သူ ပ်ံသန္းေနသည္ဟု ထင္ေနေလသည္။ အမွန္ေတာ့ သူသည္ ပ်ံသန္း ေနျခင္းမဟုတ္ေပ။ ထြက္ေျပး ေနျခင္းသာျဖစ္သည္။ လူ႔ေဘာင္၀န္းက်င္မွ သူဖတ္ခဲ့ေသာစာအုပ္ ေတြထဲက ၿပီးေတာ့ သူ၏ ကိုယ္ခႏၶာထဲက အဆံုးမဲ့ ေျပးေနသူသာ ျဖစ္သည္။

ေမာင္ခုိင္လတ္

Read More

ေခြးေခ်ာ္လဲအိမ္

ကြ်န္ေတာ္သည္ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္ကေလးကို အလြန္ ျမတ္ႏိုးပါသည္။ Home Sweet Home ဆိုသည့္ စကား ကုိယ့္အိမ္ ကိုယ့္ရာဟာ အခ်ိဳၿမိန္ဆံုး ဆိုတာ ကမာၻသံုး စကားသံုးမို႔ ထပ္ေျပာရတာ အားနာပါသည္။

ေနာ့ေပတည့္ ယခုေျပာမည့္ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္အေၾကာင္းမွာ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ ရႈေထာင့္မို႔ ၿပံဳးခ်င့္စဖြယ္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္အေၾကာင္း အက္ေဆး ၃ ပုဒ္ေလာက္ ေရးဖူးပါသည္။ ပထမ အပုဒ္က ကြ်န္ေတာ့္ အိမ္သည္ စာေရးဆရာ အိမ္စစ္စစ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ျဖစ္ပါသည္။ ျပန္၍ ႏွဴးရပါမူ ထိုအိမ္ေဆာက္ေသာ ကာလမွာ ၁၉၈၀ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဆုိရွယ္လစ္ ေခတ္ျဖစ္သျဖင့္ လူသံုးကုန္ ပစၥည္းမ်ား ျပည္သူ႔ဆုိင္မွာ ၀ယ္ရပါသည္။

အျပင္ ေမွာင္ခိုမွာက ၁၀ဆေလာက္ ေစ်းႀကီးသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သမီးဦး ကိုယ္၀န္ရွိၿပီ သိရသည္ႏွင့္ အိမ္ကို အုတ္ျမစ္ စခ်သည္။ေနာင္မွ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရာက္ရား ဟု သေဘာ ထားသည္။ တကယ္ေတာ့ ထိုစဥ္က ကြၽန္ေတာ့္မွာ စာေပ(လံုး ခ်င္း)၊ ဂီတ၊ ႐ုပ္ရွင္တြင္ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ ၾကားေနသူ ျဖစ္ေသာ္လည္း “က်ားႀကီး ေျခရာႀကီး”ဆိုသလို ၀င္ေငြထြက္ေငြ မွ်ေနသည္။ စုစု ေဆာင္းေဆာင္းလည္း ၀ါသနာမပါ၊ ပါေသာ ၀ါသနာကလည္း ေမာ္ေတာ္ကား ျဖစ္သျဖင့္ ရသမွ် ကားအသစ္ ၀ယ္စီးပစ္မိသည္။ မခြၽင္းမခ်န္ အျပစ္ ဖို႔ရပါမူ အရက္ေသစာ အေသာက္ က်ဴးတာလည္းပါသည္။

ဒါေလးမ်ား ဟု မထင္ပါႏွင့္။ တေလာက ဇနီးသည္ ေအးဘံု တြက္ျပမွ ေသာက္သက္ရွည္ခဲ့ေသာ ကြၽန္ေတာ့္ ယမကာဖိုးမွာ ထိုစဥ္က ေနာက္ဆံုးေပၚ ကား ႏွစ္စီးစာရွိသည္။ ဆိုၾကပါစို႔။ ေနာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေဆာက္ယူမည္။ အိမ္ အုတ္ျမစ္ ခ်သည္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ထိုစဥ္က “စာေပ ေဟာေျပာပြဲ”မ်ားက လက္မ လည္ေအာင္ ေျပာခဲ့ရေလရာ ထံုးစံ အတိုင္း တိုက္ပုံ အက်ႌစ၊ ပုဆိုး၊ စက္႐ံု ထြက္ပစၥည္း၊ ေဒသထြက္ အစား အေသာက္ စသျဖင့္ လက္ေဆာင္ရပါ သည္။ ထိုတြင္ ဌာနဆိုင္ရာ စက္႐ံုမ်ားက လက္ေဆာင္ ေပးရာတြင္ သူ႐ို႕စက္႐ံု ထြက္ပစၥည္းမ်ား အစိုးရ ေစ်းျဖင့္ ၀ယ္ယူခြင့္ ပါမစ္မ်ားပါ လက္ေဆာင္ေပး တတ္ပါသည္။ တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ပင္ ဘိလပ္ေျမစက္႐ံု၊ အိမ္မိုးေက်ာက္ျပား စက္႐ံု၊ ေကာ္ေဇာစက္႐ံု၊ အုတ္စက္႐ံု၊ ပရိေဘာဂ စက္႐ံု စသျဖင့္ အိမ္ေဆာက္ ပစၥည္း ထုတ္လုပ္သည့္ စက္႐ံုမ်ားမွာ ေဟာေျပာခြင့္ ရခဲ့ပါသည္။

ထိုအခါ ေစာေစာက ေျပာသလို အစိုးရ ေစ်းျဖင့္ ၀ယ္ယူခြင့္ ရေတာ့သည္။ အျခားစာေရး ဆရာမ်ားေတာ့ ထိုပါမစ္မ်ား မည္သို႔ အသံုးခ်သည္ မသိ။ ကြၽန္ေတာ္ အဖို႔ရာ ကား အုတ္ျမစ္ ခ်ရာက တမံ သလင္းခင္း၊ နံေဘးအုတ္စီ၊ ထုတ္ေယာက္ဒိုင္း ျမားတပ္၊ ေက်ာက္ျပားမိုး၊ စားပြဲကု လားထိုင္ျပင္ဆင္၊ ေကာ္ေဇာခင္း စသည္ ျဖင့္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း အစိုးရေစ်းျဖင့္ အိမ္တစ္လံုး ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ အျပင္ေစ်းထက္ ၁၀ ဆ သက္သာပါေတာ့သည္။ အလီလီရသမွ် ပစၥည္းကို သံုးရသျဖင့္ အိမ္ပံုစံေတာ့ ေခတ္မမီေပ။ သို႔ေသာ္ အခန္းမ်ားကို ရသည့္ပစၥည္း ေပၚမီၿပီး ဖြဲ႕ရျပဳရသျဖင့္ ေနလို႔ထိုင္ လို႔ေကာင္းေသာ အိမ္တစ္လံုးေတာ့ ျဖစ္သြားပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ဗီဇကလည္း ႐ိုးရာမပ်က္ ေမာ္ဒန္ ဆန္သျဖင့္ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္မွာ အဂၤလိပ္ေခတ္ အရာရွိ ဘန္ဂလိုႏွင့္ အလိုလို တူသြားပါသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စာေပ ေဟာေျပာရာမွ ရေသာ ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ေဆာက္သျဖင့္ “စာေရး ဆရာအိမ္”ဟု ကြၽန္ေတာ့္ဘာသာ ခံတြင္းေတြ႕ ပီတိေ၀့ပါသည္။

စကားမစပ္ ေက်းဇူး ဆပ္ရပါမူ ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္ေအာက္ထပ္မွာ ကာရံထားေသာ အုတ္မ်ားမွာ ထိုစဥ္က သမိုင္း အုတ္စက္႐ံုမွာ အမႈ ထမ္းေနေသာ ပိန္ပိန္ မည္းမည္း စာသရဲ၊ စက္႐ံုစာေပပြဲမ်ား အတြက္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ တာ၀န္ခံသူ လူငယ္ တစ္ေယာက္၏ ေက်းဇူးျဖစ္ပါသည္။ သူက ပါမစ္ေပးလို႔ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္ ေအာက္ထပ္ အုတ္ပတ္ကား ျဖစ္ရသည္။ အေကာင္းစား စက္အုတ္မ်ားမို႔ လွပ တင့္တယ္ပါသည္။ ထိုမည္းမည္း ပိန္ပိန္ စာသူငယ္ေလးကား ခုႏွယ္ခါ အမ်ဳိးသား စာေပဆု သာမက စာေပဆု မ်ဳိးစံုရ ေခတ္ေပၚ ဂႏၴ၀င္ စာေရးဆရာႀကီး ေန၀င္းျမင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေအာက္ထပ္ေနတိုင္း သူ႕ သတိရ၏။ ဧည့္သည္ ဧည့္ခံတိုင္း သူ႕ေက်းဇူး အမွတ္ရ၏။ ကုန္ကုန္ ေျပာၾကေၾကး၊ အိမ္သာ တက္လွ်င္ပင္ သူ႕ဆီ လွမ္း ေမတၱာပို႔ရပါသည္။ ထို ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္ကေလးသည္ ခုႏွယ္ခါ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ သဏၭာန္ တူေနေပၿပီ။ အိမ္ရွင္ႏွင့္အိမ္ လိုက္ဖက္ညီပါ ေပသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ယခု အခ်ိန္ထိ အိုေသာ္လည္း ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္ရဆဲ၊ သီခ်င္း ဆိုႏိုင္ဆဲ၊ စာေရး ပိုေတာင္ေကာင္းဆဲ။ ထို႔နည္းတူ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္သည္ အိုမင္း လာေသာ္လည္း ပို၍ တင့္တယ္လာပါ သည္။ ေရွးေဟာင္းဘန္ဂလိုပံုစံမို႔ ေဟာင္းေလေကာင္းေလဆိုသလို ျဖစ္ ေန၏။ ေတာဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းကဲ့သို႔ က်က္သေရ ရွိၿပီး လူေနလို႔ ေကာင္းေသာ သေဘာ ေဆာင္ေန၏။ ေခတ္သံုးစကား “အင္းတိတ္”ဟုဆိုရပါမည္။ စက္အုတ္၊ ကြၽန္းသစ္မ်ား သံုးထားေသာေၾကာင့္ ၾကာေလ အဆီတက္ၿပီး တန္ဖိုးတက္ေလ ျဖစ္ေနပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္ေလးကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္ပါသည္။

သည္ကေန႔ ေမာ္ေတာ္ ကားေလာကတြင္ ေစ်းအႀကီးမားဆံုးမွာ ဇိမ္ခံကား (မာစီဒီးကဲ့သို႔) မဟုတ္ေတာ့ ပါ။ဘက္စံုသံုးေခၚ ပြဲလည္းတိုး၊ ေတာခရီး ၾကမ္းလည္းႏွင္၊ ပါဂ်႐ိုး ကဲ့ သို႔ ကားမ်ဳိးျဖစ္ေနပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္လည္း ဤသို႔ သာလွ်င္တည္း။ အဖိုး တန္လို႔ေတာ့ မဟုတ္။ ရသည့္ ပစၥည္းေပၚ မူတည္ၿပီး လိုရမည္ရ စိတ္ကူးတည့္ သလို တစ္ဆင့္ခ်င္း အခန္း ဖြဲ႕ရေသာ ေၾကာင့္ ခုႏွယ္ခါတြင္ ဘုရားခန္း သီးသန္႕၊ ဧည့္ခန္းသီးသန္႔ အျပင္ ယာယီ ဘက္စံုသံုး ဧည့္ခန္းပါထား ရွိႏိုင္ေနေတာ့ သည္။ ယာယီဘက္စံုသံုး ဧည့္ခန္းဆို၍ ထည္ထည္၀ါ၀ါေတာ့ မဟုတ္၊ သူငယ္ခ်င္း အရက္သမားမ်ား လာလွ်င္ အဆင္ေျပရန္၊ မီးဖိုေဆာင္ႏွင့္ အိမ္သာ ေရခ်ဳိးခန္းၾကားမွာ အရတည္ကာရံ ထားျခင္းသာ ျဖစ္၏။ ဟုတ္ပါ့။ ထိုသို႔ ရွိသျဖင့္ ေသာက္စားဖို႔ အျမည္းလည္း မီးဖိုခန္းလွမ္းဆြဲ၊ ေအာ့ခ်င္ အန္ခ်င္ေသး ေပါက္ခ်င္လည္း အိမ္သာထဲ ေျပး႐ံုသာ။

ထိုသို႔ ဘက္စံုသံုး ကြၽန္ေတာ့္အိမ္ ကေလးမွာ ခုႏွယ္ခါ ေမာ္ဒန္သေဘာ စ်ာန္ေလွ်ာခဲ့ ရေလၿပီ။ အေၾကာင္းကား ဖိုးေသာၾကာ လူလူသူသူ ျဖစ္လာလို႔ ေငြယားေလး ေပၚေတာ့ သားက အိမ္ျပင္ ေဆာက္ခ်င္သတဲ့။ ပထမသူက အိမ္ တစ္ခုလံုးၿဖိဳၿပီး ျပန္ေဆာက္ခ်င္တာ ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္က ကိုယ့္အိမ္ ရာဇ၀င္ကိုယ္ သိေသာေၾကာင့္ လက္ဖ်ားႏွင့္မွ် အတို႔မခံေၾကာင္း အမိန္႔ထုတ္ ရသည္။ ထိုအခါ သူက အိမ္ျပင္မည္ လုပ္သည္။ အေပၚထပ္ ပ်ဥ္ေထာင္ကို အုတ္ပတ္ကား တက္ခ်င္သည္။ ဒါလည္း ကြၽန္ေတာ္က လက္မခံပါ။ ကြၽန္ေတာ္က ႐ိုးရာႏွင့္ ေမာ္ဒန္ကို ေပါင္း စပ္ခ်င္သည္။ ပ်ဥ္ေထာင္အုတ္ခံပဲ ႀကိဳက္သည္။ ေနာက္ဆံုး ဖိုးေသာၾကာက တစ္အိမ္လံုး ေဆးအသစ္ သုတ္မည္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ဒါေတာ့ လက္ခံ ႏိုင္စရာ ရွိသည္။ ေနာ့ေပတည့္ ကြၽန္ေတာ့္ မူလေရြးခ်ယ္မႈ အတိုင္း သုတ္လက္စ အေရာင္သာ ထပ္သုတ္ဟု ေျပာရသည္။

ကြၽန္ေတာ္က အေရာင္ေရြးသည္။ ဧည့္ခန္းဆို ခပ္မိႈင္းမိႈင္း။ အိပ္ခန္းဆို လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း၊ အိမ္သာကိုေတာ့ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႕...စသည္။ သားကလည္း အေဖ့ သေဘာက် လုပ္ေပးရွာသည္။ ေဆးအေကာင္းစား ေတြ သုတ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္က ကြန္က ရစ္ မႀကိဳက္ေပ။ ထိုေၾကာင့္ အုတ္ကြက္ သာေဖာ္သည္။ အုတ္ကြက္ ေဖာ္ရာ၌လည္း ညီညီညာညာ မဟုတ္။ ျဖစ္သလို ျဖစ္သည္။ ၿပီးမွ ကြၽန္ေတာ္က ျမန္မာျဖစ္ ဘားနစ္ေတြ ေျပာင္ေနေအာင္သုတ္ ထားသည္။ ဒါလည္း သားက ဘားနစ္ အေကာင္းစားေတြ ၀ယ္ၿပီး ထပ္သုတ္သည္။ ပရိေဘာဂေတြကလည္း ေဟာင္းေနၿပီး သူက အသစ္ လဲခ်င္ေသာ္လည္း သူ႕အေမ ေအးဘံုႏွင့္ လက္ထက္ပြားမို႔ ေကာ္ပတ္တိုက္ၿပီး အေကာင္းစား ေပါလစ္သာ ျပန္တင္ခြင့္ေပးသည္။

သည္မွာတင္ ျပႆနာ ေပၚေတာ့သည္။ ေပါလစ္ အေကာင္းစား ျပႆနာ ျဖစ္သည္။ သားသည္ ပရိေဘာဂမ်ား သာ မက အိမ္ရွိ သစ္သား၊နံရံ၊ ပရိေဘာဂ၊ ေခြးေျခက အစ ေပါလစ္ တင္ေတာ့သည္။ ထို႔ထက္ကား ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ေလာက္ အသား ေသေနၿပီျဖစ္ေသာ အေပၚထပ္ ၾကမ္းခင္းကိုပါ ေကာ္ပတ္စား ေပါလစ္ အေကာင္းစား သုတ္ပါေတာ့သည္။

အေပၚထပ္မွာက အိပ္ခ်ိန္သာ တက္ၾကျပဳၾကတာ ျဖစ္ေသာ္လည္း TV ၾကည့္ခ်ိန္ေတာ့ အေပၚ တက္ၾကသည္။ စကားမစပ္ ေျပာရလွ်င္ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္မွာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္၊ ေခြးတစ္ေကာင္ ရွိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ခဏခဏ ေရးဖူးေသာ လမ္းေဘးက ေခြးႀကီး ရန္လံုကား ေသေလၿပီ။ သူ ရွိတုန္းကလည္း အိမ္ထဲ ၀င္ခြင့္မရပါ။ သူသည္ အိမ္ႏွင့္ ပတ္သက္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ စာေရးေသာ ဆင္၀င္ေအာက္ ကုလား ထိုင္နားမွာ ရစ္သီခြင့္၊ အိပ္စက္ခြင့္ ရရွာသည္။ တေလာကေတာ့ ၈ လၾကာ ဒုလႅဘ ရဟန္းခံရာမွ လူျပန္အထြက္ ဆရာေတာ္ စြန္႔လိုက္ေသာ အိမ္တြင္းေမြး ေမြးစုတ္ဖြားမေလး တစ္ေကာင္ ပါလာသည္။

ဘုန္းႀကီးလက္ေပၚ ႀကီးလာခဲ့ရ တာေရာ၊ သူ႔ဗီဇကိုကလည္း အိမ္တြင္း ေနမို႔ လူစကားနားလည္သလိုရွိသည္။ လူမိသားစုမ်ားကဲ့သို႔ အိမ္ထဲ သြားလာ ေနထိုင္ခြင့္ ရွိသည္။ ေစာေစာကေျပာ သလို ဘုန္းႀကီး၏ ေခြးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လူေတြနဲ႔ နီးစပ္ၿပီး ပေရာပရီရွိသည္။ ဆိုၾကပါစို႔။ တစ္အိမ္လံုး၏ အခ်စ္ေတာ္ ျဖစ္ေနသည္။

ေခြးဆိုလွ်င္ အိမ္ေစာင့္ဖို႔ ေလာက္သာ တန္ဖိုး ထားတတ္ေသာ ေအးဘံု ပင္လွ်င္ ေခြးေလး အေရာ၀င္ရာ ဖင္တက္ေခါင္းတက္ ခံရေတာ့သည္။ ထိုအခါမ်ဳိးမွာလည္း ေအးဘံုက စိတ္မဆိုးေပ။ ေက်နပ္၍ပင္ ေနေတာ့သည္။ ဟုတ္ပါ့၊ သူဟင္းခ်က္လွ်င္ အနားမွာ ေနသည္။ သူ စာဖတ္လွ်င္ အနားမွာထိုင္ သည္။ ညအိပ္လွ်င္ ေအးဘံုေအာက္ တည့္တည့္ ခုတင္ ေျခရင္းမွာ အိပ္သည္။ ေအာင္မယ္ သူ ေန႔လယ္တစ္ ေရးတစ္ေမာ အိပ္လွ်င္ေတာင္ ေခြးက ခုတင္ေအာက္ ၀င္ၿပီး ေအးဘံုႏွင့္ အၿပိဳင္ အိပ္သည္။

ဆိုလိုတာက ေအးဘံု အခ်စ္ေတာ္ ျဖစ္ေနေပၿပီ။ လူ႕သဘာ၀ကား လစ္လွ်င္ လစ္သလို ျပတတ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ စာေတြ အဖတ္္မ်ားေသာ ပရိသတ္သည္ ေအးဘံုကို သိေန႐ံုမက သူ႕စ႐ိုက္ သဘာ၀ကိုပင္ သေဘာေပါက္ ေနေလာက္ပါၿပီ။ ဆိုၾကပါစို႔။ ဣေႁႏၵႀကီးသည္၊ စိတ္ဓာတ္ မာေက်ာသည္၊ စကား ေျပာျပတ္သည္ စသျဖင့္ လူ႐ိုေသ ရွင္႐ို ေသဟု မတန္မရာ ၀ိေသသ ျပဳရပါလိမ့္မည္။

သို႔ေသာ္ တစ္ေန႔တြင္ အဘြားႀကီးသည္ လူအလစ္ အေပၚထပ္မွာ ထိုေခြးႏွင့္ ေဆာ့ကစားေတာ့သည္။ လိုက္တမ္း ေျပးတမ္းလို ကစားတာျဖစ္သည္။ ထိုအခါ သူ႔သားေတာ္ေမာင္၏ ေလာကြတ္ ေခ်ာ္မႈက သူ႕ေရာေခြးပါ ေခ်ာ္ေတာ ေငါ့ေစေတာ့သည္။ ၀ုန္းဒိုင္း အသံၾကားလို႔ သမီးႀကီးက ေျပးတက္ၾကည့္ေတာ့ ဣေႁႏၵရွင္ ေဒၚေအးဘံုႀကီး ၾကမ္းျပင္ ေပၚမွာ ပိုးလိုးပက္လက္။ ေခြးကေတာ့ ေခ်ာ္လဲေသာ္လည္း ျပန္ထ ေျပးေနၿပီ။ ေအးဘံုက ႐ုတ္တရက္ မထႏိုင္ေတာ့ေပ။ သမီးက တြဲထူရေတာ့သည္။ ထိုအခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ္ အိမ္မွာ မရွိေပ။ ညေန ထမင္းစားဖို႔ ေအးဘံုကို စားပြဲ ျပင္ခိုင္းေတာ့ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ ျဖစ္ေနသည္။ ေမးေတာ့လည္း ေယာင္၀ါး၀ါး ေျဖေပမယ့္ မ်က္ႏွာက မခ်ဳိမခ်ဥ္ စပ္ၿဖီး ၿဖီးရယ္။ အသက္ႀကီးမွ ကေလးကလား ျဖစ္ရတာ ရွက္ေနပံုရသည္။ သမီးရည္း စားဘ၀ကပင္ ရွက္ဟန္မျပ၊ ႐ိုးအအ သည္ မိန္းမ၊ ခုမွ။

ဒီမွာတင္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဖိုးေသာၾကာ ျပဳသမွ် ႏုခဲ့ရေသာ ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္သစ္လြင္ သြားရျခင္းကို တံု႔ျပန္ဖို႔ အျပစ္ဖြဲ႕ရေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဆိုင္သည္ မဆိုင္ သည္အပထားလို႔ စာေရးဆရာ စကား ေျပာေတာ့မည္။ ဒႆန ပါေအာင္လည္း ရွာၾကံ ေလးနက္ၾကရသည္။ “ေဟ့ ဖိုးေသာၾကာ မွတ္ထားကြ။ ေျပာင္ေစခ်င္လို႔ ေပါလစ္တင္တိုင္း မေကာင္းဘူး။ “ျပင္လြန္းရင္ ဖင္ခြၽန္း” တဲ့။ သက္ႀကီးစကား ရွိတယ္။ ခုဟာက မင့္အေမ ဖင္ပြန္းရၿပီး အဲ မလိုအပ္ဘဲ ေပါလစ္ အတင္လြန္သြားေတာ့ ေခြး ေတာင္ ေခ်ာ္လဲတယ္မွတ္”သုေမာင္  

Read More

မေစာင့္စားတတ္သူတို႔ေန႔ရက္မ်ား

ကြ်န္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေတာၿမိဳ ႔ေလး တစ္ၿမိဳ ႔မွာ ခဏတာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရ ဖူးပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမြးဖြားခဲ့သည့္ ရြာကေလးက ေတာၿမိဳ႕ ကေလးမွ ေန၍ လွမ္းေခၚလိုက္လွ်င္ပင္ ၾကားရေလာက္သည့္ ပြတ္သီး ပြတ္သပ္ ရြာကေလး ျဖစ္ရာ ကြ်န္ေတာ့္ ငယ္ဘ၀ ပညာသင္ၾကားရာ ႏွစ္ကာလ တခ်ိဳ ႔ကို အဲသည္ ေတာၿမိဳ႕ ကေလးမွာ ကုန္လြန္ခဲ့ရ ဖူးပါသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံ၏ အထြန္းကား ဆံုးေသာ ၿမိဳ ႔ႀကီးရွိရာသို႔ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ကာ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ အရြယ္မတိုင္မီ ေတာၿမိဳ ႔ကေလးတို႔ တစ္စတစ္စ ေ၀းကြာ သြားခဲ့ၾကရပါသည္။ ခပ္ေစာေစာပိုင္း ႏွစ္ေတြ တုန္းကေတာ့ ၿမိဳ႕ကေလး ရွိရာဆီ မၾကာခဏ ဆိုသလို ကြၽန္ေတာ္ ေရာက္ေရာက္သြား တတ္ခဲ့ ပါသည္။ တစ္ႏွစ္ကို သံုးေလး ေခါက္ေလာက္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ႏွစ္ ေနလို႔ တစ္ေခါက္ေရာက္ ျဖစ္ေအာင္ မနည္း ႀကိဳးစားလာခဲ့ရၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကား မသြားျဖစ္ေတာ့ သေလာက္ဟု ဆိုရ ေလာက္ေအာင္ကို ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္ ဇာတိရပ္ရြာတို႔ စိမ္းသြား ၾကပါေတာ့သည္။

မၾကာခင္ ရက္ပိုင္းေတြတုန္း ကေတာ့ အမွတ္မထင္ လူမႈေရး ကိစၥ ကေလးမ်ားႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္ ဇာတိေျမ ေတာၿမိဳ႕ကေလးရွိရာဆီ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ ေရာက္သြားျဖစ္သည္။ အုန္းပင္ေတြ၊ ဓနိပင္ေတြ၊ လတာျပင္ေတြ၊ ငါးဖ်ံေတြ၊ ဒီေရ အတက္အက်ေတြ၊ ဘုတ္ငွက္ အီသံေတြ၊ အုန္းေမာင္း ေခါက္သံေတြႏွင့္ ေတာၿမိဳ႕ကေလး။ ၿမိဳ႕လယ္ကို ျဖတ္သြားသည့္ ေခ်ာင္းကူး တံတားဆီ ကြၽန္ေတာ္ ေရာက္ေတာ့ တံတား ေျခရင္း တစ္ေနရာဆီ မ်က္လံုး ေရာက္သြားမိသည္။ နယူး ဖက္ရွင္တဲ့။ ဓာတ္ပံုဆိုင္ ကေလး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္ဘ၀ ပံုရိပ္ေတြကို မွတ္တမ္းတင္ ေပးခဲ့ဖူးသည့္ ရွင္သန္ဆဲ ဓာတ္ပံု ဆိုင္ကေလးကို ၾကည့္ကာ ကြၽန္ေတာ္ ဘာကို လြမ္းရမွန္း မသိ လြမ္းလြမ္းႀကီး ရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။

အေဆာက္အအံု မ်က္ႏွာစာ ကေလးကို ေခတ္ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ရွိေအာင္ နည္းနည္းပါးပါး ဖီးလိမ္းျပင္ ဆင္ထားသည္က လြဲလွ်င္ အေျပာင္း အလဲ သိပ္ၿပီး ႀကီးႀကီးမားမား မရွိလွ။ နယူးဖက္ရွင္ဆိုသည့္ ဆိုင္နာမည္စာလံုး ဒီဇိုင္းကလည္း သည္အတိုင္း။ ဆိုင္ေရွ႕ မန္က်ည္းပင္ႀကီးက အပြင့္ ၀ါ၀ါကေလးေတြ အေႏွးေႂကြ ေႂကြက်ေနသည္ကလည္း သည္အတိုင္း။ မိသားစု လက္ဆင့္ကမ္းခဲ့ၾကရာ ဓာတ္ပံုဆိုင္ ကေလး ျဖစ္သျဖင့္ အခု သည္ဆိုင္ကို ဦးေဆာင္ လႈပ္ရွား ေနပံုရသည့္ မ်က္ႏွာေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကေလးဘ၀က သက္တူ ရြယ္တူတို႔၏ မ်က္ႏွာေတြဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္ မွတ္မိေနသည္။

ခု႐ိုက္ ခုယူတဲ့။ ဒါကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္က မရွိခဲ့ေသာ ေဖာ္ျပမႈ အသစ္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ဇာတိရပ္ရြာ ေတာၿမိဳ႕ကေလးႏွင့္ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္က ေက်းလက္ ေတာရြာေတြက လည္း ေစာင့္စားခ်င္ၾကပံု မရေတာ့။ သူတို႔၏ အမွတ္တရ ပံုရိပ္ေတြကို ခ်က္ခ်င္း ရယူလိုသည့္ ဆႏၵကို နည္းပညာ ေခတ္ႀကီးက အလိုလိုက္ခဲ့ရပံုရပါသည္။ ေၾသာ္... တစ္ခါက ေစာင့္စားခဲ့ရ ပံုေတြကို ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ လြမ္းသြားမိသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေခတ္က ေစာင့္စားခဲ့ ရေသာ ေခတ္ျဖစ္ပါသည္။ ငယ္ငယ္က အေမ့လက္ကို ဆြဲၿပီးသည္ နယူးဖက္ရွင္ ဆိုင္ကေလးထဲ ၀င္ခဲ့ရပံုေတြကို ကြၽန္ေတာ္ အမွတ္ရမိသည္။ ပိတ္စအနက္ႀကီးႏွင့္ အုပ္ထားသည့္ ေရွးကင္မရာအိုႀကီး။ မီးဆလိုက္ႀကီးမ်ား၏ ေအာက္မွာ အသက္၀၀ မ႐ွဴရဲသည့္ ကေလး ဘ၀။ ဓာတ္ပံုဆိုင္ရွင္က ဓာတ္ပံုရမည့္ ရက္ကို တစ္ပတ္ ဆယ္ရက္ ခြာၿပီးခ်ိန္းလိုက္သည့္ အခါတြင္ကား ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေခတ္က လူေတြ သိပ္အလိုမက်ခ်င္။ ကိုယ့္ဓာတ္ပံုကို ကိုယ္ျပန္ၿပီး ျမန္ျမန္ ၾကည့္ခ်င္လွသည္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ျပင္းျပသည့္ ခ်င္ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အလို မျပည့္ခဲ့ ၾက။ ေႏွးေကြးေသာ နည္းပညာ၏ ေခတ္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေစာင့္စားခိုင္းခဲ့ပါသည္။ အလင္းအေမွာင္၊ မ်က္ႏွာ အေနအထား၊ ကိုယ့္အျပံဳး၊ ကိုယ့္အက္တင္၊ ကိုယ့္၀တ္ပံုစားပံု ဓာတ္ပံုထဲမွာ ဘယ္လို ပံုရိပ္ ထင္ေနမွာပါလိမ့္ ဆိုသည့္ စိတ္ကူးႏွင့္ ေစာင့္စားရျခင္း၏ အလုပ္ထဲမွာ လူ႔ဘ၀ အရသာတစ္မ်ဳိး ပါ၀င္ေနသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ ထင္ပါသည္။ တစ္ခါ တစ္ခါက်ျပန္ေတာ့ ခ်ိန္းဆိုထားသည့္ ရက္အတိုင္း သြားခဲ့ပါလ်က္ နယူးဖက္ ရွင္ဘက္က တစ္ခုခု အဆင္မေျပ သျဖင့္ ေနာက္ထပ္ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္ စသည္ျဖင့္ ထပ္ၿပီး ရက္ခ်ိန္းေပးသည္မ်ဳိး ရွိ တတ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုမွ ေနလို႔ ထိုင္လို႔ မထိေတာ့။ သြားလည္း သည္စိတ္၊ စားလည္းသည္ စိတ္ႏွင့္ ကိုယ့္ဓာတ္ပံု ကိုယ္စိတ္ကူးႏွင့္ ပံုရိပ္ ေဖာ္ၾကည့္ေနရသည့္ စိတ္အခြင့္အေရးကို ေစာင့္စားေနရသည့္ ေခတ္က ကြၽန္ေတာ္ တို႔ကို ေပးခဲ့ပံုရပါသည္။

အခု ကြၽန္ေတာ့္ ေတာၿမိဳ႕ကေလးက နယူး ဖက္ရွင္ဆိုသည့္ ဓာတ္ပံုဆိုင္ ကေလးကပါ ခု႐ိုက္ ခုယူဟု ဆိုခဲ့ေလေသာ အခါ ေခတ္ကို ေဆာင့္ႀကီး ေအာင့္ႀကီး ႏိုင္သည့္ ေလသံမ်ားလားဟု ကြၽန္ေတာ္ ေတြးလိုက္မိၿပီး မအံ့ၾသမိေသာ္လည္း ကမၻာႀကီး တစ္ခုလံုး အခ်ိန္ မရွိ၊ အခ်ိန္ ရွားပါး၊ အခ်ိန္ မေပးႏိုင္ ျဖစ္ေနပံုကို ၾကည့္ကာ မေစာင့္စားႏိုင္ သူတို႔၏ ေခတ္ကို ကြၽန္ေတာ္ ေငးေနမိသည္။

ဓာတ္ပံုကိုမွ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေစာင့္ စားခ်င္တာ မဟုတ္။ သည္ကေန႔ေခတ္ နည္းပညာႏွင့္ သည္ကေန႔ေခတ္ လူ႔အဖြဲ႕ အစည္းကပါ တတ္ႏိုင္သမွ် ခ်က္ခ်င္း ႏွင့္ တတ္ႏိုင္သမွ် ျမန္ျမန္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကို တြန္းလႊတ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သစ္ပင္တို႔ ပြင့္ၾက၊ သီးၾကတာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၾကာၾကာမေစာင့္ခ်င္ၾက။ ျမန္ျမန္ဖူး၊ ျမန္ျမန္ပြင့္၊ ျမန္ျမန္သီးေအာင္ ေဟာ္မုန္းေတြထိုးကာ ႐ုကၡေဗဒကို ျမန္ ႏႈန္း ျမႇင့္ခဲ့ၾကသည္။ သဘာ၀ေရေျမ ေတာေတာင္ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္းတို႔ကို မျမင္ရ လွ်င္လည္း ရွိပါေစ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အခု သြား၊ အခုေရာက္ဖို႔ အသံထက္ျမန္သည့္ အလ်င္ကို ရွာေဖြခဲ့ၾကသည္။

သံုးႏွစ္ သံုးမိုးကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မသိ။ ခ်စ္ျခင္းကို ျဖစ္ေစ၊ မုန္းျခင္းကိုျဖစ္ေစ သြက္ လက္ေသာအေျဖအျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရယူလိုၾကသည္။ စ်ာပနအခမ္းအနား တစ္ခုတြင္ မိသားစု ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ ငိုေႂကြးလို႔ အားမရတတ္ၾကေသး။ တာ၀န္ရွိသူ တစ္ဦးက သၿဂႋဳဟ္ဖို႔ အခ်ိန္ ေရာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း လာသတိေပး သည္။ လူ၏ ေသာကကို ေခတ္က ေစာင့္မေနႏိုင္။ ေနာက္ထပ္ စ်ာပန တစ္ခုက သည္ခန္းမမွာ ခင္းက်င္းဖို႔ အဆင္သင့္။ သည္ေတာ့ ျမန္ျမန္ငို၊ ျမန္ ျမန္မီး႐ိႈ႕။ မဂၤလာေဆာင္အခမ္းအနား ေတြမွာလည္း သည္အတိုင္းပဲ ျဖစ္ပါ သည္။ တစ္မဂၤလာၿပီး တစ္မဂၤလာဆက္ ေနသည့္ ဟိုတယ္ ခန္းမႀကီးမ်ား ျဖစ္ရာ အခ်ိန္မရွိ။ ျမန္ျမန္ပန္းၾကဲ၊ ျမန္ျမန္အခါ ေတာ္ေပး၊ ျမန္ျမန္ ၾသဘာစာဖတ္၊ ျမန္ျမန္လက္ဖြဲ႕၊ ျမန္ျမန္ ႏႈတ္ဆက္။ ေကာ္ဖီ ေတြက ခ်က္ခ်င္း ေကာ္ဖီ။ ေခါက္ဆြဲ ျပဳတ္က ခ်က္ခ်င္း ေခါက္ဆြဲျပဳတ္။

သြက္လက္ ျမန္ဆန္လာေသာ ေခတ္ႀကီးႏွင့္ အတူ အခ်ိန္ မရွိေတာ့ေသာ လူေတြ၏ ေန႔စဥ္ ဘ၀ထဲမွာ ေအးေအး ေဆးေဆး ေစာင့္ေစာင့္ ဆိုင္းဆိုင္းႏွင့္ ဘ၀ကို အရသာခံဖို႔ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ကူး စိတ္သန္း ကြန္႔ျမဴးဖို႔ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ အလိုဆႏၵကို ကိုယ္အသာ နားခ်ဖို႔ဆိုသည္မ်ားကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ အားလံုး တစ္စတစ္စ လက္ေျမႇာက္ အ႐ႈံးေပးလာၾကပံု ရပါသည္။ ခု႐ိုက္ ခုယူဆိုသည့္ နယူးဖက္ရွင္ ဓာတ္ပံုဆိုင္ ကေလးကို လွမ္းၾကည့္ကာ မေစာင့္စားခ်င္ ေတာ့သည့္ ကြၽန္ေတာ့္ ဇာတိ ေတာၿမိဳ႕ကေလး တစ္ေနရာမွာ တစ္ခဏ ရပ္ေငး ေနမိခဲ့ သည္မွာကား အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ေမာင္သာခ်ဳိ

Read More

စာေပေလ.လာမွု.

အက္ေဆး ဖခင္ႀကီး တစ္ဦးျဖစ္ေသာFrancis Bacon(1561-1626)၏ (of Studies) ဟူေသာ ကမၻာေက်ာ္ အက္ေဆးကို ဆရာျမသန္းတင့္က ျပန္ဆုိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။"of studies" မွ ၀ါက် အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ေက်ာ္ၾကားေသာ အဆုိအမိန္႔မ်ား ျဖစ္သည္အထိ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသည္။ အခ်ဳိ႕သည္ ၀ါအက် အပိုင္းအစမ်ားကို အလြတ္ က်က္မွတ္ၾကပါသည္။ အျပည့္အစံု ဖတ္႐ႈႏိုင္ရန္ အတြက္ “ဘာသာျပန္ ရသစာတမ္း”အျဖစ္ ေပဖူးလႊာက ထပ္မံ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပ လုိက္ပါသည္။
အယ္ဒီတာ

စာေပ ေလ့လာျခင္းသည္ စိတ္ႏွလံုးကို ၾကည္ႏူးေစ၏။ အဆင္အယင္ကို ျဖစ္ေစ၏။ အရည္အခ်င္းကို တုိးေစ၏။ စာေပကို ေလ့လာ ဖတ္႐ႈျခင္းျဖင့္ အထီးတည္း ေနထိုင္စဥ္ႏွင့္ အနား ယူစဥ္တြင္ စိတ္ႏွလံုးကို ၾကည္ႏူး ေစႏုိင္ပါသည္။ စာေပကို ဖတ္႐ႈျခင္းျဖင့္ စကား ေျပာရာတြင္ အဆင္အယင္ ျဖစ္ေစပါသည္။ စာေပကို ဖတ္႐ႈျခင္းျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ ခ်င့္ခ်ိန္ျခင္းႏွင့္ အလုပ္တုိ႔ကို စီမံ ခန္႔ခဲြျခင္း ျပဳရာတြင္ အရည္အခ်င္းတုိ႔ကို တုိးတက္ ေစႏုိင္ပါသည္။ တတ္ပြန္ ေၾကညက္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာမူ စီမံ ခန္႔ခြဲ ႏုိင္ၾကပါသည္။ အေသးစိတ္ အခ်က္အလက္တုိ႔ ကိုလည္း တစ္ခုခ်င္း ႏိႈင္းခ်ိန္ စဥ္းစား တတ္ၾကပါသည္။

သို႔ရာတြင္ သာမန္ လူမ်ားမွာမူကား တုိင္ပင္ ႏွီးေႏွာရပါသည္။ အႀကံအစည္မ်ား၊ အရာကိစၥတုိ႔ကို စီမံပံုမ်ားသည္ ပညာရွိတို႔ထံမွသာ အေကာင္းဆံုး ရရွိတတ္ပါသည္။ စာေပ ေလ့လာမႈတြင္ အခ်ိန္ကို မ်ားစြာ အသံုးခ်ျခင္းသည္ ေလးလံ ထိုင္းမႈိင္းေစပါသည္။ ထိုအဆင္ အယင္အတြက္ စာေပ ေလ့လာမႈကို အလြန္အမင္း ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ ပလႊား ဟန္ေဆာင္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ စာေပ ေလ့လာမႈတုိ႔ကို ခ်ည္းအားကိုး၍ ဆံုးျဖတ္ႏိႈင္းခ်ိန္ စဥ္းစားျခင္းသည္ ပညာရွိတုိ့ကို ရယ္ဖြယ္ ျဖစ္တတ္ပါသည္။ စာေပ ေလ့လာမႈသည္ သဘာ၀ကို ျပည့္စံုေအာင္ လုပ္ေပးၿပီး အေတြ႔အႀကံဳက တစ္ဖန္ျပန္၍ စာေပ ေလ့လာမႈကို ျပည့္စံုေအာင္ လုပ္ေပးပါသည္။ သဘာ၀ အရည္အခ်င္းတုိ႔သည္ သဘာ၀ ေပါက္ေသာ သစ္ပင္မ်ားႏွင့္ တူပါသည္။

အပင္တုိ႔မွ အကိုင္းအခက္တုိ႔ကို ခုတ္ထြင္ ရွင္းလင္းရန္ လုိသကဲ့သုိ႔ သဘာ၀ အရည္အခ်င္းတို႔ ကိုလည္း ေလ့လာမႈျဖင့္ ခုတ္ထြင္ ရွင္းလင္းပစ္ရန္ လုိပါသည္။ ေလ့လာမႈသည္ သူ႔ပင္ကိုယ္ သက္သက္အတုိင္း ဆုိလွ်င္ ေထြျပားလွသည့္ အတြက္ ထုိ ေလ့လာမႈကို အေတြ႔အႀကံဳျဖင့္ ထိန္းကြပ္ ေပးရန္ လုိပါသည္။ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲ သူတုိ႔သည္ ေလ့လာမႈကို ႐ႈတ္ခ် ျပစ္တင္ ၾကပါသည္။ ႐ိုးသားသူတုိ႔ကား ေလ့လာမႈကို ႏွစ္သက္ သေဘာက်ၾကပါသည္။ ပညာ ရွိသူတုိ႔ကား ေလ့လာမႈကို အသံုး ခ်ၾကပါသည္။ ေလ့လာမႈမ်ားသည္ သူတို႔ကို အသံုးျပဳရန္ သင္ၾကားျခင္း မျပဳပါ။

သို႔ရာတြင္ ေလ့လာမႈ မရွိဘဲ စဥ္းစားဆင္ျခင္ ဆံုးျဖတ္ႏုိင္ၿပီဆုိလွ်င္ကား ထုိအရာသည္ ဥာဏ္ပညာ မည္ပါသည္။ ျငင္းခံုရန္ႏွင့္ ျငင္းပယ္ရန္ စာဖတ္ျခင္း မျပဳပါေလႏွင့္။ ယံုၾကည္ရန္ႏွင့္ သူမ်ား ေျပာသမွ်ကို လက္ခံရန္လည္း စာဖတ္ျခင္း မျပဳပါ ေလႏွင့္။ စကားႀကီး စကားက်ယ္ ေျပာရန္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးရန္လည္း စာဖတ္ျခင္း မျပဳပါေလႏွင့္။ ႏိႈင္းခ်ိန္ရန္ႏွင့္ ေတြးေတာရန္ အတြက္သာ စာဖတ္ျခင္း ျပဳပါေလ။

အခ်ဳိ႕စာအုပ္တုိ႔သည္ ျမည္းစမ္းၾကည့္ရန္ ျဖစ္၏။ အခ်ဳိ႕ကား မ်ဳိခ်ရန္ ျဖစ္၏။ အနည္းငယ္ေသာ စာအုပ္တုိ႔မွာ သာလွ်င္ ေၾကညက္ေအာင္ ၀ါး၍ အစာေခ်ရန္ ျဖစ္၏။ တစ္နည္း ေျပာရလွ်င္ အခ်ဳိ႕ေသာ စာအုပ္တုိ႔သည္ တစ္စိတ္ တစ္ပိုင္းမွ်သာ ဖတ္ရန္ ျဖစ္၏။ အခ်ဳိ႕စာအုပ္မ်ားကား သာမန္ ဖတ္႐ံုသာ ျဖစ္၏။ အနည္းငယ္ေသာ စာအုပ္တုိ႔ သာလွ်င္ လံု႔လ၊ ၀ီရိယ၊ သတိ အာ႐ံုစိုက္မႈ တို႔ျဖင့္ အျပည့္အစံု ဖတ္ရန္ ျဖစ္ေပ၏။ အခ်ဳိ႕စာအုပ္မ်ားကား ကိုယ္စားျဖင့္သာ ဖတ္အပ္ေသာ စာအုပ္မ်ား ျဖစ္၏။ အျခား သူမ်ား ထုတ္ႏႈတ္ေပးေသာ အခ်က္မ်ားကိုသာ ဖတ္အပ္၏။ သို႔ရာတြင္ ထုိစာမ်ဳိးမွာ အေရးမႀကီးေသာ အေၾကာင္းမ်ားႏွင့္ ညံ့ဖ်င္းေသာ စာအုပ္မ်ားသာ ျဖစ္သင့္၏။ ေပါင္းခံ စာအုပ္မ်ားသည္ ေပါင္းခံေရ ကဲ့သုိ႔ပင္ ဟိတ္ဟန္မ်ားေသာ အရာ ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ ျဖစ္၏။

စာဖတ္ျခင္းသည္ ျပည့္၀ေသာ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေစ၏။ တုိင္ပင္ႏွီးေႏွာ ျခင္းသည္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေစ၏။ စာေရးျခင္းသည္ တိက်ေသာ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေစ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးနည္းသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္လွ်င္ ႀကီးေသာ မွတ္ဥာဏ္ရွိဖို႔ လုိပါသည္။ ေဆြးေႏြး တုိင္ပင္မႈ နည္းလွ်င္ ဇ၀နဥာဏ္ရွိ ဖို့လုိပါသည္။ စာဖတ္ျခင္း နည္းလွ်င္ ပါးနပ္မႈ ရွိဖို႔ လုိပါသည္။ ရာဇ၀င္မ်ားသည္ လူမ်ားကို ပညာ ရွိေစပါသည္။ ကဗ်ာဆရာ မ်ားကား လူမ်ားကို ဇ၀နဥာဏ္ ထက္သန္ ေစပါသည္။ သခ်ၤာ ဆရာမ်ားသည္ လူမ်ားကို ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႔ေစပါသည္။ ဒႆန ပညာသည္ လူကို ေလးနက္ေစပါသည္။ နီတိ ပညာသည္ လူကို တည္ၾကည္ေစ ပါသည္။ ယုတၲိေဗဒႏွင့္ ႏႈတ္မႈ ပညာသည္ လူကို ယွဥ္ၿပိဳင္ ႏိုင္ေစပါသည္။

ဇ၀နဥာဏ္တြင္ အတားအဆီး အရပ္အတန္႔ ဟူ၍ မရွိပါ။ ေလ့လာမႈေၾကာင့္သာ ပ်က္စီး သြားႏုိင္ပါသည္။ ကိုယ္ခႏၶာတြင္ ျဖစ္ေသာ ေရာဂါတုိ႔ အတြက္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ား ရွိသည့္ နည္းတူ ျဖစ္ပါသည္။ ေဘာလံုး လွိမ့္ကစား ျခင္းသည္ ေက်ာက္တည္ျခင္းႏွင့္ အေၾကာမ်ား အတြက္ ေကာင္းပါသည္။ ေသနတ္ ပစ္ျခင္းသည္ အဆုတ္ႏွင့္ ရင္ဘတ္အတြက္ ေကာင္းပါသည္။ ျဖည္းညင္းစြာ လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းသည္ ၀မ္းဗိုက္အတြက္ ေကာင္းပါသည္။

ျမင္းစီးျခင္းသည္ ေခါင္းစသည္တုိ႔ အတြက္ ေကာင္းပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္၏ စိတ္သည္ အတည္မေန ေထြျပားလ်က္ ရွိပါက သခ်ၤာကို ေလ့လာ သင့္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ သခ်ၤာကို တြက္ရာတြင္ စိတ္အာ႐ံုကို စုစည္းျခင္း မျပဳႏိုင္ပါက အစမွ ျပန္ထြက္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ သူ႔စိတ္သည္ ျခားနားခ်က္ကို မခဲြျခား ႏုိင္ပါက သို႔မဟုတ္ မေတြ႔ပါက ေက်ာင္းဆရာကို အတုယူ သင့္ပါသည္။

ျပႆနာမ်ားကို မေျဖရွင္းႏုိင္လွ်င္ အရာ၀တၴဳ တစ္ခုကို သက္ေသ မထုတ္ႏုိင္လွ်င္ ေရွ႕ေန၏ အမႈတြဲမ်ားကို ေလ့လာသင့္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္၏ခြၽတ္ယြင္း ခ်က္အတုိင္း အတြက္ အထူးေျဖေဆး တစ္ခုစီ ရွိတတ္ၾကသည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

ျမသန္းတင့္

Read More

ေန၀င္းျမင့္

ျမစ္ေရစစ္ခ်ိန္ဆုိေတာ့ ဧရာ၀တီ ေရပါးသည္ သူ႔ျမစ္ကမ္းပါးကို သူကုိယ္တုိင္ ေမာ့ၾကည့္ေနရသည္။ ျမစ္ေရက ခဲသားေရာင္ျဖင့္ တၿငိမ့္ၿငိမ့္ စီးဆင္းေနသည္။ ျမစ္ထဲမွာ တံငါေဂ်ာ္ဂ်က္ ေလွကေလး ႏွစ္စင္းသံုးစင္း။ ျမစ္တစ္ဘက္ ကမ္းကိုင္းပင္ေတာကို ေက်ာ္ၾကည့္လွ်င္ ေ၀းေ၀းက ရြာေတြကို ျမဴထဲမွာ ျမင္ရသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လွည္းစီးလာခဲ့သည့္ ဆမိတ္ခံုႏွင့္ တည့္တည့္ တစ္ဘက္ကမ္း ရြာေတြကေတာ့ လွည္းေနာက္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကၿပီ။ သာဒြန္း မင္းတန္းကူးတို႔တဲ။

 လွည္းလမ္းက ျမစ္ရိုး ေျခကုန္းျမင့္တြင္ ရွိေနသျဖင့္ ေအာက္ဘက္ ျမစ္မကို တစ္ေလွ်ာက္လံုး ျမင္ေနရသည္။ ျမစ္နဖူးတြင္ ရွိေနသည့္ တဲကေလးေတြကေတာ့ တံငါ တဲကေလးေတြ ျဖစ္လိမ့္မည္။ တခ်ိဳ႕တဲက ၀ါးတဲ ၀ါးထရံကာ သပ္သပ္ယပ္ယပ္ ရွိေသာ္လည္း အမ်ားစုကေတာ့ ထန္းလက္ကာ ေနျဖစ္ရံု တဲကေလးေတြ။ တဲေနာက္ မီးဖိုမွာေတာ့ အေငြ႔ေတြ အူထြက္ေနေသာ တည္လက္စ အိုးတစ္လံုးႏွင့္ ေခြအိပ္ေနေသာ ေခြးတစ္ေကာင္သာ ရွိသည္။

 ကပ္လ်က္ တဲတစ္တဲမွာ ကေလးေတြ တၿပံဳေတာင္။ အခ်ဳိ႕က ကိုယ္တံုးလံုး၊ အခ်ဳိ႕က အက်ႌ ၀တ္ထားေသာ္လည္း ေရႊပန္းေငါက္ ေတာက္။ ဖေအေတြက ျမစ္လယ္က ေလွကေလးေတြထဲမွာ ရွိၾကေရာ့မည္။ မေအ ေတြကေကာ။ သည္တဲကေလးေတြထဲမွာပဲ သားသမီး ရတနာတို႔ ပြားစီးၾကဟန္ တူသည္။

ကြင္းတစ္ကြင္းလံုး တိတ္ဆိတ္ျခင္း ရွိေသာ္လည္း ၿငိမ္သက္ေနသည္ မဟုတ္။ စိုက္ခင္းေတြက ထေရးခဲြ ထားတာေတြလည္း ရွိသည္။ ေရစို ႏူးႏူးေတြလည္း ရွိသည္။ ေရမေရာက္ အခင္းေျခာက္ေတြလည္း ရွိသည္။ ၾကက္သြန္ခင္းေတြကေတာ့ မႏႈတ္ ရေသးတာ မ်ားသည္။ ပဲေတြရိတ္ၿပီး အလံုး အလံုးျပဳကာ လွည္းတိုက္ ေစာင့္သည့္ အခင္းေတြလည္း ရွိသည္။ အလွဆံုးကေတာ့ စိုက္ခင္း က်ယ္ႀကီးထဲမွာ ေျပာက္ထိုးေနသည့္ လက္ပံပင္ အုိႀကီးေတြ၊ ေပါက္ပင္ေတြ၊ ထန္းႏွင့္ ကႏၱာရပင္ေတြ။ ျမဴရိပ္ ပါးပါး၊ ေနေရာင္ႏုႏု အခါရာသီ ကေလး ေရာက္ေတာ့မွာ ဆုိေတာ့ ေလကလည္း မႈန္ခ်င္သည္။

ခ်ဳိင့္၀င္ေနေသာ လွည္းလမ္းက ျမစ္ႏွင့္ ယွဥ္ကာ ရွိေနသည္။ ဟိုတုန္း ဟိုအခါကေတာ့ ျမစ္ႏွင့္ ေ၀းပံုရေသာ္လည္း ျမစ္ကမ္းပါးေတြ ၿပိဳေတာ့ လွည္းလမ္းႏွင့္ ကမ္းပါးေစာက္ တစ္ေတာင္ပင္ မကြာခ်င္ေတာ့။ တစ္ခါတစ္ရံ ျမစ္ကမ္းပါးေအာက္မ်ား၊ လူေရာ လွည္းပါ က်ေတာ့မလား အသည္း ေအးမိရသည္။ လွည္းသမားက ကိုေတာေက်ာ္။ ဆမိတ္ခံုသား။ ႏြားႀကီးေတြက ဖိန္႔ဖိန္႔ဖီးဖီး ရွိသည္။

“ႏြားႀကီးေတြ ေကာင္းလွခ်ည့္လား ဦးေတာရဲ႔ တန္ဖိုး မေသးေလာက္ဘူး”

မထူးက လွည္းသမား သည္းေျခႀကိဳက္ေလာက္သည့္ စကားကို ဆုိသည္။ လွည္းသမား၊ ႏြားသမားမ်ား ႏြားေတြ လွေၾကာင္း၊ ေၾကာ့ေၾကာင္း၊ ရြေၾကာင္း၊ ဆတ္ေၾကာင္း ေျပာလွ်င္ ၀မ္းသာတတ္ၾကသည္ မဟုတ္ေလာ။
“က်ဳပ္တို႔ဘက္က နဇာ(ႏြားစာ) ေပါသကိုးဗ်။ က်ဳပ္က ၀၀လင္လင္ ေကြၽးသာရယ္။ က်ဳပ္က နညိဳထသီး (ႏြားညိဳထန္းသီး) မႀကိဳက္ဘူး။ နညိဳထသီး ၀န္ႀကီး မတင္နဲ႔၊ ၀န္ႀကီးတင္ရင္ ရြာစဥ္ မ၀င္နဲ႔။ ရြာစဥ္၀င္ရင္ ခရီး မေ၀းေစနဲ႔။ ရြာစဥ္ေ၀းရင္ ကေလး မပါေစနဲ႔ ဆုိသာ။ က်ဳပ္က စံပယ္ျဖဴ ဆတ္မဲြေမြးတုိ ေမြးၾကမ္း ထမ္းပိုးထမ္း ဆုိသာမွ ႀကိဳက္သာ၊ ႏြားေစ်းေကာင္းေတာ့ နခိုးက ပူရေသး။ ႏြားေသာ့ခတ္ အိပ္ရသာပါဗ်ာ”

ဦးေတာေက်ာ္က သိပၸံေမာင္၀၏ လွည္းသမားထက္ သာေလာက္သည္။ စိုက္ခင္း အေရွ႔ဘက္ ရြာေတြကို နကန္ႏွင့္ လွမ္းျပကာ ကာလရြာ (ကုလရြာ) လိႈင္းတက္ႏွင့္ ကေတာ သိမ္ရြာေတြဘက္ကုိ ျပသည္။ သိမ္ေတာ္ရွင္ ဘုရားေျခကေတာင္ဘက္ ေဖာက္သည့္လမ္း ျမင္းၿခံ ေတာက္ေလွ်ာက္ ေပါက္တာလည္း ပါသည္။

လွည္းက တအီအီ။လွည္းေပၚမွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ သားအဖ သံုးေယာက္သာ ပါသည္။ အကယ္ဆုိလွ်င္ ဆမိတ္ခံု ဆိပ္ကမ္းက ပဲ့ေထာင့္ကေလး စက္ေလွကေလး စီးလွ်င္ပင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ သြားမည့္ ေပါက္အုိ အလယ္ ရြာ၊ စားၾကဴး၊ က်ီရြာ၊ ဥဒယကို ေရာက္ႏုိင္သည္။ ျမစ္ဆိပ္ရြာေတြ ဆုိေတာ့ စက္ေလွထုိး ဆိုက္လုိက္႐ံု။ ျမစ္ကမ္းပါးက တက္လွ်င္ ရြာ၀င္႐ံု။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုက သစ္ခင္း စိုက္ခင္းေတြကို ျဖတ္ခ်င္သည္။ ေတာနံ႔ ေတာင္နံ႔ ႐ႈခ်င္သည္။ လူသံသူသံ ၾကား ခ်င္သည္။ သည္ေတာ့ လွည္းခရီးကို ေရြးရသည္။ ျမစ္ကမ္းတစ္ေလွ်ာက္ တလုပ္ မန္က်ည္း ေခၚၾကသည့္ သေဘၤာ မန္က်ည္းပင္ေတြ မ်ားလွသည္။ သီးမွည့္ေကာက္ေကာက္ ေကြးေကြးေတြက နီနီေထြးေထြး။ မထူးက သီးမွည့္ေတြ အက္ကြဲေနေသာ အပင္တစ္ ပင္ေအာက္ လွည္းျဖတ္ေတာ့ လွည္းဆရာကို ခဏ ရပ္ေပးပါဦး ေတာင္းပန္သည္။ လွည္းေပၚကပဲ မတ္တပ္ရပ္ ခူးေတာ့ တစ္ဆုပ္တစ္ခဲ ခဏကေလးႏွင့္ ရသည္။

“ကြၽန္မတုိ႔ ငယ္ငယ္က တလုပ္ မန္က်ည္းသီး အေကာင္း လုပ္စားၾကရတာ။ ခ်ဴတဲ့လူက ခ်ဴ၊ လုေကာက္ သူကေကာက္၊ အခ်င္းခ်င္း နပမ္း လံုးၾကရေသးတာ သတိရတယ္။ ထမိန္ ခါးပိုက္လုပ္ၿပီး သြားေလရာ ယူသြားတာပဲ။ ပါးစပ္ေတြမ်ား ဖန္တြတ္လုိ႔”

သမီးကေတာ့ ထူးဆန္းေသာ ေတာသီး ေတာဆံကို စားေတာ့ၾကည့္သည္။ ႀကိဳက္ပံုမရ။ ကြၽန္ေတာ္က မေအႏွင့္ သမီး ငယ္ဘ၀ခ်င္း ျခားေတာ့ အာ႐ံု ခံစားမႈ ျခားရတာကို သတိ ထားမိလုိက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္ကလည္း ရြာမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရသည္။ ငွက္ေပ်ာေတာ သီးပင္ေတာ ေဂြးပင္ေတာမွာ ေတာသီး ေတာစာႏွင့္ ႀကီးခဲ့ရသည္။ ခံသီး၊ ေဘာက္သီး၊ ကဆစ္သီးႏွင့္ လူလား ေျမာက္ခဲ့ရသည္။ ဆီးခ်ဥ္သီး၊ မန္က်ည္းခ်ဥ္သီး၊ သရက္ခ်ဥ္သီးႏွင့္ အာသာ ေျပခဲ့ရသည္။ မထူးက လွည္းဆရာကို ေမးျပန္သည္။

“မႏွစ္က ေရ၀င္သလား”

“မ၀င္ေပါင္ဗ်ာ။ အထက္က ဆည္ခံ ဆုိသလုိလုိ ေျပာၾကသာပဲ။ အခင္းေတြ ၾကည့္ပါလား။ေရ၀င္တဲ့ ႏွစ္မ်ား ႏုန္းႏွစ္ေတြ က်န္ရစ္ေတာ့ ေျမဆီဆုိသာ အေပြးကို တက္ေနေတာ့သာ၊ အသီးကလည္း ျဖစ္လုိက္စမ္းဆို ေတာင္သူေတြ အသီးအႏွံ ရသာမ်ားဗ်ာ။ ခက္သာက အသီးရတဲ့ႏွစ္ ေစ်းက က်ျပန္ ေရာ။ အခုက်ေတာ့ ဘယ့္ႏွယ့္ ျဖစ္တုန္းဆိုေတာ့ ျမစ္က ေရမ၀င္ေတာ့ဘူး။ ျမစ္ေရတုိး သယ္ဆုိသယ္ စတုတ္ မတုိက္ႏိုင္ဘူး။ ျမစ္ေရက ေနာက္ျပန္ လန္က်သာနဲ႔ပဲ ေရွ႔ မေရာက္ေတာ့ဘူး”

မႏွစ္က ေရ၀င္သလား ဆုိသည့္ ေမးခြန္းက တုိေတာင္းေသာ္လည္း အေျဖက မ်ားလွသည္။ အေမးေတာ္ေျဖ က်မ္းတစ္ဆူေလာက္ေတာ့ ေမးခြန္းေလးငါး ဆယ္ခြန္း ေမး႐ံုေလာက္ႏွင့္ ရႏိုင္သည္။ ကြၽန္ေတာ္က ဦးေတာေက်ာ္ႏွင့္ ကပ္လ်က္ လွည္းဦးမွာ ထိုင္သည္ဆုိေတာ့ အသာလွည့္ အကဲခတ္ရသည္။ အသက္က ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္း။ အသားညိဳညိဳ၊ ကြမ္းပလုပ္ ကေလးႏွင့္ ျဖစ္သည္။ သူ႔ေဘးမွာကြမ္းထုပ္ ကေလးရွိသည္။ ပလပ္စတစ္အိတ္ထဲမွာ ကြမ္းေလးငါးရြက္၊ ထံုးဘူးတစ္ဘူး၊ ေဆး ရြက္ႀကီးတစ္ဆုပ္ၿဖဲ၊ ကြမ္းသီးအနည္းငယ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ကြမ္းဆုိင္က ၀ယ္လာေသာ ယာကြမ္းတစ္ ယာကမ္းေတာ့ ယူေတာ့စားသည္။ သူက ဗမာေဆးရြက္ ႀကီးထည္႕စားသူဆုိေတာ့ကြၽန္ေတာ္ေပးသည္႕ကြမ္းက ေပါ့ပံုရ၏။ လွည္းေဘး ကြမ္းျပင္ရည္ ဖြမ္းခနဲ ေထြးေလသည္။

“ဆရာႀကီးတုိ႔ ကြမ္းက ေပါ့သယ္။ က်ဳပ္တုိ႔နဲ႔ မကိုက္ဘူး။ က်ဳပ္တို႔က ဂ်မ္း ေတြရယ္၊ လူကလည္း ဂ်မ္း၊ အလုပ္ကလည္း ဂ်မ္း၊ ကြမ္းက်ေတာ့လည္း ဂ်မ္းမွ ဆရာႀကီးတုိ႔ လူႏုနဲ႔ ကြမ္းႏုနဲ႔ေတာ့ ကိုက္ပါ့ဗ်ား။ က်ဳပ္တုိ႔က ေဆးရြက္ႀကီးနဲ႔ ကြမ္းသီးေရာၿပီး ၀ါးခ်င္၀ါးေနသာ၊ သည္ႏွစ္ က်ဳပ္တို႔ ရြာဦးတင့္တယ္ ဘုရားပြဲ ငျမာဘက္ ေျမာင္ဘက္က လာေရာင္းၾက သယ့္ဗမာ ေဆးရြက္ႀကီးေတြမ်ား အေပြးႀကီးေတြက အကြက္ႀကီးေတြလည္း ေကာင္းခ်က္မ်ား”

“ဦးတင့္တယ္ ပြဲက ၿပီးၿပီေပါ့”

“ဦးတင့္တယ္ပြဲ ေတာ္ေတာ္ စည္လုိက္သယ္၊ ၿပီးၿပီ ေျပာပါေတာ့။ မေတြ႔ခဲ့ဘူးလား အေ၀းေစ်းသည္ တခ်ဳိ႕ဆုိင္ေတာင္ မျဖဳတ္ၾကေသးဘူး။ ဇဂ်ဴးနတ္ပြဲလည္း မလုိေတာ့ဘူး။ ေဟာသည္လမ္မ်ား လဲမိႈ႔က်စရာ မရွိဘူး။ ဆုိင္ကယ္စက္ဘီး ႏြားလွည္း ေရွာင္ မျဖစ္ဘူး။ စည္ခ်က္ ကမ္းကုန္သယ္”

ဇဂ်ဴး ဆုိတာက စားၾကဴးေရးထံုး ရွိေသာ ရြာအမည္ျဖစ္သည္။ ဇဂ်ဴးနတ္ပြဲက ဘာနတ္တုန္းဆိုေတာ့ ဇဂ်ဴးနတ္ဟု ဆုိ ေလသည္။ ၾကက္သြန္ခင္းအခ်ဳိ႔ လွည္း လမ္းေဘးမွာ ရွိသျဖင့္ နကန္ျဖင့္ ထုိးျပသည္။ နတ္ပြဲက ေစာၿပီး ၾကက္သြန္က ေနာက္က်ေတာ့ ေတာင္သူေတြ နတ္ပြဲေစ်း ေငြမသံုးရဘူး ဆိုတာလည္း ပါသည္။ တစ္ေနရာ ေရာက္ေတာ့ ဦးေတာေက်ာ္၏ နကန္က မိုးေပၚ ထုိးျပသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုလည္း နကန္ဖ်ားကို ေမာ့ၾကည့္ၾကရသည္။ မဟာဓာတ္ႀကိဳး လုိင္းႀကိဳးမ်ားကို ျပျခင္းျဖစ္သည္။ ဘာကို ေျပာခ်င္တာပါလိမ့္။

“က်ဳပ္တုိ႔ ရြာေပၚ ျဖတ္သြားသာေလ။ ဓာတ္ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း လူ႔လက္ေမာင္း ေလာက္ရွိသာ၊ ျမစ္သည္ဘက္မွာ တစ္တုိင္၊ ျမစ္ဟိုဘက္မွာ တစ္တုိင္။  သည္ေတာ့မွ သူေျပာခ်င္တာကို သေဘာ ေပါက္ရသည္။ လွည္းလမ္းက ေကာက္တိေကာက္ေကြး။ တစ္ခါတစ္ခါ လမ္းတစ္ဘက္ သစ္ခင္းထဲ ဖဲ့ဆင္းရတာ လည္း ရွိသည္။ ျမစ္ေရေၾကာင့္ ကမ္းပါးေတြ ၿပိဳၿပီဆုိလွ်င္ ျမစ္နီးကမ္းနီးေတာင္ သူအခင္းေတြက လွည္းလမ္း ေပးၾကရ သည္။လွမ္းေလးေပးရင္းက ယာခင္းကေလး က်ဳံ႕ရသူေတြ အပံု။ ေတာင္သူ ဆုိေတာ့လည္း ပဲခ်ိန္ပဲ၊ ၾကက္သြန္ခ်ိန္ ၾကက္သြန္၊ ႏွမ္းခ်ိန္ႏွမ္း ကိုက္ေသာ္ရွိ မကိုက္ေသာ္ရွိ စိုက္လုိက္ရမွ ေက်ာလံုၾကသူေတြ ျဖစ္သည္။ သစ္ခင္းကေလး ႀကဲထားသတဲ့ ဆုိမွ ေငြရွင္က ေငြေခ်းသည္။ ဦးေတာေက်ာ္ မွာလည္း ႏွစ္ဧက မူးတင္း ေျမကြက္ရွိသည္ ဆုိ၏။ ျမစ္ေရတင္ စီမံကိန္းရွိသည့္ အရပ္ ဆုိေသာ္လည္း အဖ်ားခင္းေတြဆီ ေရမေရာက္သည့္ ႏွစ္ေတြ ရွိသည္။ ကိုယ့္စက္ႏွင့္ ကိုယ္တင္ျပန္ေတာ့ စရိတ္ႀကီးသည္။ ေကာင္းကင္က က်လာမည့္ မိုးေရဆုိတာကလည္း ေသခ်ာတာ မဟုတ္။

လမ္းမွာ ဆမိတ္ခံု သေဘၤာဆိပ္ကို ေတြ႔ရၿပီ။ ရြာႏွင့္ေတာ့ လွမ္းသား။ ဧရာ၀တီ သေဘၤာေတြက ဆမိတ္ခံုဆိပ္မွာ ကပ္ေလ့ရွိသည္။ ဆမိတ္ခံုၿပီးလွ်င္ ၾကား ရြာေတြမွာ မကပ္ေတာ့ဘဲ ဂင့္ဂဲ ရြာဆိပ္မွာ တစ္ေထာက္ဆိုက္သည္။ ၾကားရြာေတြက သေဘၤာ စီးခ်င္လွ်င္ ဆမိတ္ခံုကို ေရာက္ေအာင္ လာခ်င္လာ၊ ဂင့္ဂဲကို သြားခ်င္ သြား။ အခုေတာ့ ကေတာရြာ၊ ရရွည္ ရြာ (ရြာရွည္ရြာ)၊ သိမ္ရြာေတြက ေမာ္ေတာ္ ကားေတြ ထြက္ၾကၿပီဆုိေတာ့ မေသခ်ာသည့္ သေဘၤာကို စိတ္မရွည္ႏုိင္ၾကေတာ့ၿပီ။

တစ္ေနရာ ေရာက္ေတာ့ စက္ဘီး ကယ္ရီယာေပၚ ဆီပံုးႏွစ္ပံုး ခြတင္လာသည့္ ကေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆံုသည္။ ကေလးက စက္ဘီးကို စီးမျဖစ္။ လွည္း လမ္းဆုိေတာ့ က်င္းႀကီး ခ်ဳိင္႕ႀကီးေတြ ရွိသည္။ သည္ေတာ့ စက္ဘီးကို တြန္းရေတာ့သည္။ ဆီပံုး ႏွစ္ပံုးကေလးေတာ့သူ႔ စက္ဘီးသူ မထိန္းႏုိင္။ တစ္ေနရာမွာ ေတာ့ လွည္းေရွာင္ရင္း ဗုိင္းခနဲလဲသည္။ ဦးေတာေက်ာ္က လွည္းခဏ ေတာင့္ကာ ဆင္းထူေလ၏။

“ငါက မင္းမ႐ိုက္ခ်င္ဘူး။ မင္းမိဘမ်ား နကန္နဲ႔ ႐ုိက္ခ်င္ေတာ့သာ။ ဘယ့္ႏွာဗ်ာ ကေလးကို ဆီပံုးႀကီးေတြ သယ္ခိုင္း ရသယ္လုိ႔ ေနဦး မင္းဟာက ဘာဆီ ေတြတုန္း”

“ဒီဇယ္”

“ဘာလုပ္သာတုန္း”

“စက္ေမာင္းဖုိ႔ရယ္”

“မင္းအေဖက ဘာလုပ္ေနလို႔တုန္း၊ ကေလး ခုိင္းရတယ္လုိ႔”

“အေဖ မရွိေတာ့ဘူးဗ်”သည္ အင္တာဗ်ဴးကို ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ပါ ၾကားေနရသည္။ ဦးေတာေက်ာ္ပင္ စကား မဟႏုိင္ေတာ့ဘဲ လွည္းေပၚ ျပန္ေရာက္လာသည္။
“ျဖစ္ရေလဗ်ာ”

သည္ေနာက္ေတာ့ ဦးေတာေက်ာ္ ႏႈတ္ဆိတ္ သြားခဲ့သည္။ က်ဳပ္တုိ႔က ဂ်မ္ ေတြ ဆုိသူမွာလည္း ႏွလံုးသား ရွိသည္။ ဂ်မ္းဆုိတာက ရြာသံုးျဖစ္၍ စိတ္ၾကမ္း ကိုယ္ၾကမ္းကို ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ လွည္းေမာင္းရင္း သူ႔ဂ်မ္း ကြမ္းယာအုပ္ကို ျဖည္ကာ တစ္ယာ ယာစားသည္။ ခဏေနေတာ့ ဖြီခနဲ ကြမ္းတစ္ခ်က္ ေထြးေလ၏။

“သည္ကေလးနဲ႔ က်ဳပ္နဲ႔ ဘ၀တူ သေကာဗ်ာ။က်ဳပ္လည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက အေဖ မရွိဘူး။ အေမကလည္း ဆံုးေတာ့ ဘႀကီးမ်ားနဲ႔ ေနခဲ့ရသာရယ္။ ေျမကေလး လွည္းကေလး ပိုင္တဲ့သည္ဘ၀ ေရာက္ဖုိ႔ ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ေလာက္ က်ဳံး႐ုန္း လုပ္ခဲ့ရသာ”

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကို ေျပာေနတာႏွင့္ မတူ။ တစ္ေယာက္တည္း ေရရြတ္ ေနသည့္ႏွင့္ပင္ တူေတာ့သည္။ လက္ပံပင္ေပၚက မိႈပြင့္ေတြ ၀ဲလြင့္က်ေနၾကသည္။ ေလမႈန္ မႈန္ ျမဴမႈန္မႈန္ခင္း ျပန္႔ထဲမွာ လွည္းတစ္စီး တစ္ေလ၊ လူတစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ေ၀းေ၀းမွာ လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ျမစ္ကေတာ့ လွည္းက ႀကိဳးႏွင့္ ဆဲြလာသလုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါ လာခဲ့သည္။ တံငါတဲ တစ္တဲက ျမစ္ပုဇြန္ ထုတ္ယူၾကဦးမလား လွမ္းေမးသည္။ လင္ တံငါသည္ခမ်ာ ျမစ္ပုဇြန္ တစ္တြဲႏွင့္သည္ တစ္ခါေတာ့ အိမ္ျပန္လွပံု ေပၚသည္။ တစ္ေနရာမွာေတာ့ ဆီးခ်ဥ္ပင္ အပင္မ်ားမ်ား ေတြ႔ရသည္။ ဆီးခ်ဥ္သီး ေျခာက္ေတြ လွမ္း ထားသည့္ တဲတစ္တဲကိုလည္း ျမင္ရသည္။ သည္ႏွစ္ဆီးခ်ဥ္ေတြ တစ္တင္း ႏွစ္ေထာင္ရသယ္လုိ႔ လွည္းဆရာက ဆီးခ်ဥ္သီး ေစ်းႏႈန္း ေျပာျပေနသည္။

“သည္ဘက္ရြာေတြ သည္ႏွစ္ အလွဴအတန္းေတြေကာ ျဖစ္ကဲ့လား”

“ျဖစ္တဲ့ရြာ ျဖစ္သယ္၊ အလွဴကလည္း ပိုက္ဆံ ရွိသူမ်ား က်ေတာ့ အၿပိဳင္အဆုိင္ ပါဗ်ာ။ ဒါန မၿပိဳင္ၾကဘူး။ ဆုိင္းၿပိဳင္ၾကသာ။ အဆုိေတာ္ ၿပိဳင္ၾကသာ က်ဳပ္ကေတာ့ လွည္းလိုက္ရင္ တစ္ပြဲ ခုႏွစ္ေထာင္ပါပဲ။ ခ်မ္းသာတဲ့ အလွဴျဖစ္ျဖစ္၊ ဆင္းရဲတဲ့ အလွဴျဖစ္ျဖစ္၊ ခ်ဴကံုး ကႀကိဳးတန္ဆာ ေလးႏြားစြပ္ၿပီး လုိက္ရသာ”

လမ္းခရီး တစ္ေလွ်ာက္ ဇနီးသည္၏ ေဆြေတြ မ်ဳိးေတြကို ေတြ႔ရသည္။ရြာဘက္ ေရာက္ဦးမွာလား ေမးၾကသည္။တခ်ဳိ႕က စက္ဘီး၊ တခ်ဳိ႔က ဆုိင္ကယ္ေတြႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုက ရြာအထိ (ဥဒယရြာ) အထိ မေရာက္ႏုိင္ေတာ့ပါ။ ပုထိုးမႏုိင္ ေညာင္မႏုိင္ ဘုရား အထိသာ ျဖစ္သည္။ ဇနီးသည္ဘက္က ႐ိုးရာအျဖစ္ အိမ္ေထာင္မွာ လူသစ္တုိးလွ်င္ ေပါက္အုိ နတ္ကြန္းလူ အေရာက္ ျပရသည့္ဓေလ့ ရွိသည္။ သမီး ေျခာက္ႏွစ္ရွိၿပီ။ ေပါက္အုိ နတ္မျပရေသး ေတာ့ဆမိတ္ခံု ေရာက္တုန္း ေရာက္သခိုက္ နတ္ျပ ထြက္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဘိုးဘြားတုိ႔၏ ယုံၾကည္မႈ ဆုိေတာ့လည္း အေၾကး မလွန္သာ။“ရြာမေရာက္ေတာ့ဘူး။ ေပါက္အုိ တင္ရယ္ က်ီရြာက ဘႀကီးပိုက္တုိ႔ အေမအုန္းဆုိင္တုိ႔ ဇဂ်ဴးက ဦးခ်စ္လိႈင္တုိ႔ ေျပာလုိက္စမ္းပါ။ မ၀င္ႏုိင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ေႏွာ။ ဥဒယ ေရာက္ရင္ ႀကီးေတာ္တုိ႔အိမ္ ၀င္လုိက္စမ္းပါ။ မ၀င္ျဖစ္ေတာ့ဘူးလုိ႔”

ႀကံဳရာ ခရီးႀကံဳကို အမွာ ဆင့္ေနရသည္။ ဦးေတာေက်ာ္က ေမးသည္။
“က်ဳပ္တုိ႔ ေပါက္အုိနတ္က ရြာခံ မကိုင္ဘူး။ သူစိမ္းကို ကိုင္သာ။ က်ဳပ္တုိ႔လည္း ႏွစ္စဥ္ လာရသာပဲ။ ေနပါဦး ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဘယ္က လာၾကသာတုံး”

“ကြၽန္မတုိ႔က မႏၱေလးမွာ ေနတာ၊ ကြၽန္မက ဥဒယသူ၊ သမီး မေရာက္ရေသးလုိ႔ ဦးေတာေရ၊ ခုတစ္ေခါက္ လာျပရသာ၊ အပ္ရတာေပါ့ေလ”

“အပ္ရမွာေပါ့ဗ်ာ။ နတ္မ်ားေပါ့ေပါ့ မွတ္လုိ႔”

ရြာနတ္က ရြာခံကိုမကိုင္ သူစိမ္းကိုင္သာ ဆုိလုိ႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ ေအာင္းေမ့ရသည္။ ရြာသူရြာသား နယ္ခံပယ္ခံကို ဒုကၡမေပး။မ႐ိုမေသ ရွိလွ်င္ ထုိရြာသူ ရြာသားႏွင့္ အေၾကာင္း ပါၾကသည့္ လူစိမ္း သူစိမ္းေတြကို မညႇာဟု ဆုိေနၿပီ မဟုတ္ေလာ။ ေပါက္အုိ အလယ္ရြာဘက္ နီးၿပီ။ သည္ဘက္မွာေတာ့ စပါးခင္း စိမ္းစိမ္းေတြ ျမင္ရၿပီ။ ျမင္းၿခံ ေျမာက္လက္ရြာေတြက ျမစ္နီးလွ်င္ နီး၊မနီးလွ်င္ ကုန္းေျခာက္ ေခါင္ေခါင္ ရြာ ေတြမ်ားသည္။ သည္ဘက္ ႏွစ္ေတြမွာေတာ့ ပဲၾကည္းႏွမ္းၾကည္း(ပဲႀကဲႏွမ္းႀကဲ) ရြာေတြ မွာ စပါးစိုက္ေန တာေတြ ရွိၿပီ။ သို႔ေသာ္ ေရရမွ ျမက္တင္သည္ဆုိသလုိ ေရရဖုိ႔ ေသခ်ာမွ စပါး စိုက္ႏုိင္ၾကသည္။

ပုထိုးမႏိုင္ ေညာင္မႏုိင္။ ဘုရား၀င္း ႀကီးက်ယ္လွသည္။ ဘုရား ပုရ၀ုဏ္ထဲမွာ အျခားလူသူေလးပါး မရွိ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုသာ ရွိသည္။ ဦးေတာေက်ာ္က လွည္းခြၽတ္ၿပီး ႏြားႏွစ္ေကာင္ တစ္ေနရာစီ ခ်ည္ထားလုိက္သည္။ အနားက ကြပ္ပ်စ္ ေပၚမွာထုိင္ရင္း သူ႔ဂ်မ္း ကြမ္းယာထုပ္ကို ျဖည္ကာ ကြမ္းယာသည္။ သူ႔တာ၀န္ေက် ၿပီဆုိသည့္ ပံုျဖင့္ ေအးေအးလူလူ ရွိေလသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေအာက္ဘက္ ခပ္နိမ့္နိမ့္မွာ ဧရာ၀တီ။ ေလွကေလး ႏွစ္စင္း တဲြခ်ည္ထားေသာ္လည္း ကူတုိ႔ ဆရာမရွိ။

“ပထမ အဂၤလိပ္ျမန္မာ စစ္ပြဲနဲ႔ တတိယ အဂၤလိပ္ျမန္မာ စစ္ပြဲစလံုးမွာ သည္ေနရာက သမုိင္းရဲ႔ အထင္ကရ ေနရာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သမုိင္းမွာ ရႏၱပိုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ခဲ့တာလည္း သည္နားမွာပဲ။ ပထမ အဂၤလိပ္ ျမန္မာစစ္ပြဲနဲ႔ တတိယ အဂၤလိပ္ျမန္မာ စစ္ပြဲမွာ ျမန္မာတပ္ေတြ ဆုတ္ေတာ့လည္း ဆမိတ္ခံုမွာ စစ္ခံၾကတာ ေတြ႔ရတယ္”

ကြၽန္ေတာ္က အထက္မွ ဆီးျမင္ ေနရေသာ ျမစ္ကိုၾကည္႕ရင္း ဇနီးသည္ကို ေျပာျပ သည္။ ဘုရား၀င္းက ေအးခ်မ္း တိတ္ဆိတ္လွသည္။ ရြက္ေႂကြေတြ တေသာေသာ ေႂကြေနၾကေသာ္လည္း ရွင္းသန္႔လွသည္။ ေပါက္အိုႏွင့္ တည့္တည့္ အေနာက္ဘက္ ကမ္းက နဂါးေပါက္ရြာ။ ေလွတစ္ေခတ္ ေကာင္းစားစဥ္က ျမစ္႐ိုး ေက်ာ္ၿပိဳင္ ေလွႀကီးမ်ား ထြက္ရာရြာႀကီး ျဖစ္သည္။ သမုိင္းဆရာ တစ္ဦးကေတာ့ ပထမျမန္မာ အဂၤလိပ္စစ္ စစ္ေျပၿငိမ္း စာခ်ဳပ္ကို ရႏၱပုိရြာ အထက္ ႏွစ္မုိင္ တစ္ဘက္ကမ္း နားေပါက္ ရြာႏွင့္ တည့္တည့္ ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ခ်ဳပ္ဆုိသည္ဟု ဆုိသည္။ ကုန္းေဘာင္ဆက္ မဟာ ရာဇ၀င္ႀကီးမွာေတာ့ ရႏၱပိုရြာဟုသာ ျပသည္။

“နဂါးေပါက္နဲ႔ တည့္တည့္ေညာင္ပင္ ဆုိရင္ေတာ့ ဇဂ်ဴး ေညာင္ပင္ေနမွာပဲ။ ကြၽန္မတုိ႔ ငယ္ငယ္က ဇဂ်ဴးက အမ်ဳိးေတြဆီ လာရင္ သည္ေညာင္ပင္ေအာက္မွာ ကစားၾကတာ”

ဇဂ်ဴးေညာင္ပင္က ေပါက္အုိႏွင့္မေ၀း ပါ။ သြားခ်င္လွေသာ္လည္း မေရာက္ႏုိင္။ ေဆြေတြမ်ဳိးေတြက ေညာင္ပင္ေတာ့ လာၾကည့္ၾကသတဲ့။ တုိ႔ဆီေတာ့ မေရာက္ ေလ ထင္ၾကေရာ့မည္။ ရႏၱပို ရြာသည္လည္း ေ၀းလွသည္ မဟုတ္။ ဇဂ်ဴးေက်ာ္ေတာ့က်ီရြာ၊ ဥဒယ၊ ကိုင္းရြာ၊ ၿပီးလွ်င္ ရႏၱပို ရြာ။ ဘုရား ကုန္းေတာ္ေပၚမွာလည္း လူသူ မရွိ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုသာ ရွိသည္။ ေပါက္အုိနတ္ကို ရည္ကာ သမီးကို အပ္ရသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ႐ိုးရာ မိဆုိင္ဖဆိုင္ နတ္ျပျခင္း ကိစၥၿပီးေလသည္။
အျပန္ ခရီးမွာေတာ့ ေနလံုးရင့္ၿပီ။ ျမဴ ႏွင့္ျမစ္ေငြ႔ေတြေတာ့ မစင္ခ်င္ေသး။ ေတာနံ႔ေတာင္နံ႔၊ ေႏြေျမသင္းနံ႔။ သစ္ခင္းစိမ္း စိမ္း စပါးစိမ္းစိမ္း။ ေရာက္ခ်င္သည့္ ေနရာ ေရာက္ခဲ့ရၿပီ။ လွည္းစီစဥ္ေပးသည့္ ကိုေအာင္မင္း (ႀကံတုိင္းေအာင္)၊ မိသားစု ေတြကို ေက်းဇူးတင္ရပါသည္။လွည္းဆရာ ဦးေတာေက်ာ္ကို ေက်းဇူးတင္ရသည္။

“ေရာ္ဗ်ာ။ ေကာင္ေလး ဒီဇယ္ဆီေတြ ႏွစ္ပံုးစလံုး ဖိတ္ခဲ့ၿပီ ထင္တယ္။ အ႐ိုက္ေတာ့ ခံရေတာ့မွာပဲဗ်ာ။ ထင္ေတာ့ထင္သား မႏုိင္မနင္းနဲ႔”
လွည္းဆရာကျပေတာ့ကန္သင္း ေဘးမွာ ဆီေတြအုိင္ထြန္းေနသည္။ စက္ ဘီးေရာ ကေလးငယ္ပါ မရွိၾကေတာ့။ သည္နားမွာပဲ စက္ဘီး လဲဟန္တူသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ဇနီးကို အဂၤလိပ္ျမန္မာ စစ္ပြဲ ႏွစ္ပြဲအေၾကာင္း ေျပာျပတုန္းက ဦးေတာ ေက်ာ္လည္း ၾကားသည္။ ဘာခံစားမႈမွ မရွိ။ ဒီဇယ္ဆီေတြ ဖိတ္ေနတာ ေတြ႔ေတာ့မွ ၀မ္းပမ္းတနည္း ရွိေလျခင္း။ အျပန္ ခရီးမွာေတာ့ လွည္းက ဆမိတ္ခံု ရြာဘက္ကို ဆုတ္ခြာသည္ႏွင့္ပင္ တူေတာ့သည္။

ေန၀င္းျမင့္

Read More

ဖုိထားေသာမီးမ်ား ရွိရာသုိ႔ ...

ဖုိထားေသာမီးမ်ား ရွိရာသုိ႔ ...

ေမာင္သာခ်ဳိ

(တစ္)

အဲသည့္ေနတုန္းကျဖင့္ မိုးက ခပ္စိတ္စိတ္ကုိပဲ ရြာခ်ေနခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕ကုိ သြားေနတဲ့ အျမန္ကားတစီးေပၚမွာ လုိက္ပါသြားေနလ်က္ ...။ မွတ္မွတ္ရရ အဲသည့္ေန႔က မုိးေကာင္းကင္ဟာ ၿပိဳမွာေလ လား မုိးရဲ႕ဆုိတဲ့ မုိးေကာင္းကင္မ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး။ တမိုးလုံးျဖဴၿပီး လင္းခ်င္းေနတဲ့ မုိးေကာင္းကင္ပါ။ မုိးျဖဴမစဲ မုိးမည္းမရြာ ဆုိတဲ့စကားအတုိင္း လင္းေန ဝင္းေနတဲ့ မုိးေကာင္းကင္ကေန အသားလြတ္ ရြာခ်ေနတဲ့ မုိးဟာ မနက္လင္းအားႀကီးကေန ညေနတုိင္တဲ့အထိ သြန္းၿဖိဳးေစြရြာလုိ႔ ေကာင္းဆဲ ...။

က်ေနာ္ လုိက္ပါစီးနင္းသြားတဲ့ အျမန္ကားဟာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ကုိအဝင္ တံခြန္တုိင္ရြာႀကီးကုိ ျဖတ္သန္းသြားေန စဥ္မွာေတာ့ ညေနဟာ အေတာ့္ကုိ ေစာင္းသြားခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ပတ္ဝန္းက်င္ဟာ မုိးၾကားကပဲ လင္းပလုိ႔ေန ဆဲ ...။ ကားဟာ တံခြန္တုိင္ရြာကုိ ဒေရာေသာပါး ျဖတ္သြားေနရာက အေကြ႔ႀကီးတခုကုိ ေရာက္တဲ့အခါမွာ ေတာ့ ျမင္းဇက္ႀကိဳးကုိ တုန္႔လုိက္သလုိ တြန္႔ကနဲ ျဖစ္သြားရာက အရွိန္တန္႔ၿပီး ရပ္သြားပါေတာ့တယ္။ လမ္း တဘက္မွာကေတာ့ လူေတြ စုစု စုစုနဲ႔ ဘာျဖစ္ပါလိမ့္။

ဘာျဖစ္ပါလိမ့္ဆုိတဲ့ စူးစမ္းလုိစိတ္နဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔တကားလုံး ေခါင္းေထာင္သြားမိတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ အားလုံးကုိ ခ်က္ခ်င္းေတြက်သြားေစတဲ့ အနိဌာ႐ုံျမင္ကြင္းတခု။ မႏၱေလးဘက္ကုိ သြားပုံရတဲ့ ဘတ္စကားႀကီးတစီးက လမ္းမေဘးမွာ ထုိးရပ္လုိ႔။ ကားေရွ႕မလွမ္းမကမ္းမွာက ေရွ႕ဘီးတခုလုံး တြန္႔လိမ္ေကြေကာက္ၿပီး အ႐ုပ္ႀကိဳး ျပတ္လဲက်ေနတဲ့ စက္ဘီးတစီး။ စက္ဘီးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာက ဦးခြံႀကီး ပြင့္ထြက္ၿပီး ေသြးအုိင္ထဲမွာ ပကတိ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ လူတေယာက္။ ဖိနပ္ေတြက ဟုိတဖက္ ဒီတဖက္။ ေခါက္ဆြဲထုပ္ကေလး သုံးေလးထုပ္က ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ ပြင့္ထြက္အန္က်။ မုိးေရတစက္စက္၊ အေႏြးဓာတ္မျပယ္ေသးတဲ့ ေသြးစီးေၾကာင္းေတြ က ကတၱရာလမ္းမေပၚ စီးက်ေနဆဲ ...။

မၾကာေသးခင္အခ်ိန္ကေလးကပဲ ေလာကကုိ ေက်ာခုိင္းထြက္သြားရတဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ ျမင္ကြင္းကုိ ကား ေပၚက လူေတြေရာ၊ လမ္းေပၚက လူေတြေရာ အတန္ၾကာ ၾကက္ေသေသၿပီး ေတြၾကည့္ေနမိၾကရာက သက္ ျပင္းကုိယ္စီခ်လုိက္မိၾကတယ္။

“အိမ္ကသားေတြ၊ သမီးေတြ၊ မိန္းမေတြ သိၾကဦးမွာမဟုတ္ဘူး” ကားေပၚက တစုံတေယာက္ရဲ႕ ေကာက္ခ်က္ ခ်သံ။ ကားဆက္လက္ထြက္ခြာခဲ့ေပမယ့္ မုိးတညေနရဲ႕ ေၾကကြဲစရာ ျမင္ကြင္းဟာ က်ေနာ့္အျမင္အာ႐ုံမွာ ဘယ္လုိမွ ေဖ်ာက္ဖ်က္မရႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ မုိးေရစက္စက္၊ ေသြးနီပြက္ပြက္။ ဟုိတဖက္ ဒီတဖက္ ဖိနပ္တရံ။ လြင့္စင္အန္က် ေခါက္ဆြဲထုပ္ကေလးမ်ား။ တြန္႔လိမ္ေကြးေကာက္ စက္ဘီးအုိ။ လဲက်ေသဆုံးေနတဲ့ အိမ္ျပန္ လာသူ လူတေယာက္။ ဟုတ္တယ္။ သူ႔မိန္းမ၊ သူ႔သား၊ သူ႔သမီး။ သူတုိ႔ဆီ ျပန္လာေနတဲ့ သူတုိ႔အေဖ။ ဒီည ေန ျပန္မေရာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူးဆုိတာ သူတုိ႔သိၾကဦးမယ္မဟုတ္ဘူး။ အေဖႀကီး ျပန္လာရင္ ဆုိတဲ့အေတြးနဲ႔ မိ သားစုတေတြ စကားလက္ဆုံေျပာရင္း လမ္းမရွိရာကုိ ေမွ်ာ္ေငးရင္း၊ ဟင္းအုိးကေလးေတြကုိ မီးဖုိေပၚတင္ေႏႊး ရင္း ျပန္မေရာက္လာႏုိင္ေတာ့တဲ့ အေဖကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကေပေတာ့မယ္။

ေၾသာ္ ... မ်က္ေမွာက္ေခတ္ရဲ႕ လူသားတေယာက္ သူနဲ႔ သူ႔အသုိက္အျမံဳကေလးအတြက္ ဝမ္းစာကုိ ရွာေဖြ ရင္း အသုိက္အျမံဳရွိရာကုိ ျပန္လာတဲ့ လမ္းဟာ ကမၻာဦးကလုိပဲ အႏၱရာယ္ေတြ၊ စြန္႔စားခန္းေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ ေနဆဲပါပဲကလား။

(ႏွစ္)

ကမၻာဦးကေန ယေန႔တုိင္အထိ ခင္ဗ်ားတုိ႔၊ က်ေနာ္တုိ႔တေတြအားလုံး အိမ္ကုိ ျပန္လာေနခဲ့ၾကတယ္ေလ။ မ နက္ခင္းရဲ႕ လမ္းမ်ားနဲ႔အတူ ကုိယ့္စားက်က္ရွိရာကုိ ကုိယ္ထြက္ခြာသြားၾကၿပီး ညေနခင္းရဲ႕ လမ္းမ်ားနဲ႔အတူ ကုိယ့္အသုိက္ရွိရာကုိ ကုိယ္ျပန္လာေနခဲ့ၾကစျမဲပါ။

စာေရးမေလးေတြ အိမ္ျပန္လာေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းဆရာမေလးေတြ အိမ္ျပန္လာေနၾကတယ္။ လမ္းေဘး ေစ်းသည္ကေလးေတြ အိမ္ျပန္လာေနၾကတယ္။ အုတ္သယ္၊ ေျမဖုိ႔၊ ပန္းရံသမားေတြ အိမ္ျပန္လာေနၾက တယ္။ ငါးရွာ၊ ဖားရွာ၊ ေကာက္စုိက္၊ ပ်ဳိးႏုတ္ေတြ အိမ္ျပန္လာေနၾကတယ္။ စိန္ေရႊရတနာ ေက်ာက္မ်က္ ေရာင္းခ်သူေတြ အိမ္ျပန္လာေနၾကတယ္။ အငွားကားေမာင္းသမား၊ ဆုိက္ကားနင္းစားသူေတြ အိမ္ျပန္လာေန ၾကတယ္။ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာ၊ ကဗ်ာဆရာ၊ စာအုပ္လက္ေပြ႔အေရာင္းသမား အိမ္ျပန္ေနၾကတယ္။ အေရာင္း စာေရးမ၊ ဧည့္ႀကိဳမိန္းကေလး၊ ရမၼက္ကုန္သည္ မိန္းမလွ အိမ္ျပန္လာေနၾကတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔တေတြအားလုံး အိမ္ျပန္လာေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ကေလး၊ လူႀကီး၊ လူထီး၊ လူမ ကုိယ့္အသုိက္အျမံဳအ တြက္ အစာကုိ ထြက္ရွာၾကသူ လူတုိင္း၊ လူတုိင္း ...။

ကမၻာဦးတုန္းကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အဘုိးအဘြား ေက်ာက္ေခတ္လူသားဟာ ေက်ာက္လက္နက္ကုိ လက္ တဘက္က စြဲကုိင္လုိ႔၊ ပုခုံးေပၚမွာ ေသြးသံအလူးလူးနဲ႔ သားေကာင္ကုိ ပစ္တင္ထားလုိ႔၊ အေျမာင္းေျမာင္းထ ေနတဲ့ ႂကြက္သားႀကီးေတြ၊ အၿပိဳင္းၿပိဳင္းႂကြေနတဲ့ ေသြးေၾကာႀကီးေတြ၊ တင္းမာေနတဲ့ ေမး႐ုိးႀကီးေတြ၊ ျပည့္ ကားေနတဲ့ ရင္ဘတ္ႀကီးေတြနဲ႔အတူ သူ႔ဂူရွိရာကုိ ျပန္လာေနခဲ့ေပလိမ့္မယ္။ ဒီလုိ ကမၻာဦးကေန သည္ေန႔အ ထိ ကုိယ့္ခ်ည္တုိင္ကုိ ကုိယ္ျပန္လာၾကစျမဲျဖစ္တဲ့ လူသားေတြရဲ႕ဘဝကုိ ကဗ်ာဆရာ ‘ေအာင္ခ်ိမ့္’ က သူ႔ရဲ႕ ‘လမ္း’ ဆုိတဲ့ ကဗ်ာမွာ ခုလုိစၿပီး ေရးဖြဲ႔ပါတယ္။

မိသားစုမ်ား အခန္းက႑ 

ကမၻာဦးပုံသ႑ာန္ 

တဦးျပန္အလာ တဦးေမွ်ာ္ၾက 

မီးဖုိၾက။

သားေကာင္ကုိ ပုခုံးေပၚ အက်အနပစ္တင္ၿပီး ထမ္းျပန္လာတဲ့ ေက်ာက္ေခတ္လူသားကုိပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေခါက္ဆြဲ ေၾကာ္ထုပ္ကေလးေတြ စက္ဘီးလက္ကုိင္မွာ ဆြဲခ်ိတ္ကာ မႏၱေလးဘက္ကေန တံခြန္တုိင္ေက်းရြာဘက္ကုိ နင္းျပန္လာတဲ့ မ်က္ေမွာက္ေခတ္လူသားကုိပဲျဖစ္ျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ သူ႔မိသားစုက ေမွ်ာ္ျမဲပါ။ ဖုိထားတဲ့ မီးေတြ နဲ႔အတူ ႀကိဳျမဲပါ။ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ သားေကာင္ကုိ အလွ်ံတညီးညီး ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ မီးဖုိထဲ ထုိးထည့္လုိက္ ရင္းက ေႏြးေအာင္လည္း လႈံရင္း ကုန္ေအာင္လည္း ဝုိင္းဖြဲ႔စားေသာက္ၾကမယ္ေလ။

ဒလဘက္ကေန ရန္ကုန္ဘက္ကမ္းကုိ ကူးတုိ႔နဲ႔ကူးၿပီး အရက္ဆုိင္တကာ လွည့္လုိ႔ ငါးဖယ္ေၾကာ္ လုိက္ေရာင္း ေနရွာတဲ့ အရြယ္မတုိင္သူ သမီးကေလးကုိ အေမ ုိ႔ ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ လြယ္အိတ္ထဲကေန ထီလက္မွတ္ ေတြ ဆြဲဆြဲထုတ္ရင္း ေတြ႔တဲ့လူကုိ ထီထုိးဦးမလားလုိ႔ လုိက္ေမးေနရွာတဲ့ အေဖႀကီးကုိ သမီးတုိ႔ ေစာင့္ေနၾက ပါတယ္။ ဒတ္ဆန္းေနာက္ၿမီးမွာ တြဲလြဲဆြဲကုိင္ၿပီး ေခတ္ႀကီးထဲက ျပဳတ္က်မသြားဖုိ႔ လုိက္ပါသြားရင္း မွတ္တုိင္ ပါတယ္လုိ႔ ေအာ္ေနရတဲ့ ကားစပယ္ယာ သားကုိ အေမတုိ႔ ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ ၿမိဳ႕နဲ႔ေဝးေဝး ရြာကေလး ေတြကေန အေဝးေျပးကားႀကီးေတြက မတင္ခ်င့္တင္ခ်င္နဲ႔ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ေက်ာင္းဆရာမကေလးကုိ အေဖတုိ႔ ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ အေရာင္းအဝယ္ကိစၥလုိ႔ဆုိၿပီး ဘာကုန္ေတြကုိမွ သယ္ေဆာင္မသြားဘဲ ထြက္ ထြက္သြားတတ္တဲ့ မမႀကီးကုိ ညီမေလးတုိ႔၊ ေမာင္ေလးတုိ႔ ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ စာအုပ္ထြက္မွ ပုိက္ဆံယူ ဗ်ာလုိ႔ ဆုိတတ္တဲ့ ထုတ္ေဝသူစားပြဲေရွ႕ကေန မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ လွည့္ထြက္လာတတ္တဲ့ ေဖေဖ့ကုိ သားတုိ႔ ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းလခကေလးေတြ သြင္းၾကပါဦးကြာလုိ႔ ဆုိရင္း စာသင္ခန္းကေလးထဲကေန လွည့္ထြက္လာမယ့္ ေဖေဖႀကီးကုိ သားတုိ႔ ေစာင့္ေနၾကပါတယ္။

မီးကေလးေတြ ဖုိၾကရင္း၊ ဟင္းခ်ဳိကေလးေတြကုိ ေႏႊးၾကရင္း၊ ထမင္းဝုိင္းကေလးေတြကုိ ျပင္ၾကရင္း၊ အၾကမ္း အုိးကေလးေတြကုိ တည္ၾကရင္း၊ အေႏြးဓာတ္ရွိရာကုိ လွည့္ျပန္လာမယ့္ လမ္းမ်ားကုိ ေစာင့္ၾကရင္း ...။

(သုံး) 

ငါတုိ႔ေခတ္မွာ ငါတုိ႔ဟာ 

ခ်စ္ေမတၱာကုိ ယူလာႏုိင္ခဲ့လုိ႔လား 

အိမ္ျပန္လာၾကတယ္။

ကဗ်ာဆရာ ‘ေအာင္ခ်ိမ့္’ က သူ႔ရဲ႕ ‘လမ္း’ ကဗ်ာကုိ အခုလုိ ေမးခြန္နဲ႔ ဆက္ဖြဲ႔ခဲ့ပါတယ္။ “ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကုိ ယူလာႏုိင္ခဲ့ၾကရဲ႕လား” တဲ့။ အိမ္ကုိ ျပန္လာတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔တေတြ၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔တေတြ။ နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ ေနရာမ်ဳိးစုံ က ရလာၾကတဲ့ ေငြစ၊ ေၾကးစ၊ စားေရရိကၡာထဲမွာ ေမတၱာတရားကုိမွ က်ေနာ္တုိ႔တေတြ ထည့္သြင္းယူလာမိ ၾကပါစ။ ျဖန္႔ခံလာတဲ့ လက္ဖဝါးအစုံထဲကုိ ထုိးထည့္ေပးလုိက္ရတဲ့ ေငြစ၊ ေၾကးစ၊ ပုိက္ဆံစကၠဴရြက္ေတြထဲမွာ ေမတၱာတရားကုိမွ ေရာစပ္ထည့္သြင္းလုိက္မိၾကပါစ။ စားပြဲေပၚကုိ လွမ္းပစ္တင္ထားလုိက္တဲ့ မုန္႔ပဲသေရစာ အထုပ္ေတြ၊ အိတ္ေတြထဲမွာ အေႏြးဓာတ္ကေလးေတြကုိမွ ေရာေႏွာေပးလုိက္မိၾကပါစ။ ငါ ရွာေကြၽးေနရတာ ပါဆုိတဲ့ မ်က္လုံးတင္းခဲခဲႀကီးေတြနဲ႔မ်ား တညေနခင္းလုံးကုိ သိမ္းက်ဳံးၾကည့္ပစ္လုိက္ေလမလား။

ခ်စ္ေမတၱာကုိ ယူလာႏုိင္ခဲ့ၾကလုိ႔လားတဲ့။ မသိ။ က်ေနာ္မသိ။ လမ္းေပၚမွာေတာ့ ညေနတုိင္ရင္ ခ်ည္တုိင္ကုိ ျပန္တဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ေလ။ ဟုတ္ကဲ့။ မီးကေလးေတြ ဖုိလုိ႔ ျပန္သူကုိ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။

(ေလး) 

တကယ့္တကယ္ေတာ့ ထမင္းကုိရၿပီး အိမ္ျပန္လာၾကရတဲ့လမ္းဟာ အခုထိတုိင္ေအာင္လည္း ကမၻာဦးဆန္ဆဲ ပါပဲေလ။ စြန္႔စားခန္းေတြနဲ႔။ ေျမာင္ေတြဆီးလုိ႔။ ေတာင္ေတြဟီးလုိ႔။ သားရဲႁပြမ္းလုိ႔။ ေခ်ာင္းျမစ္ေတြဝွမ္းလုိ႔ ...။

ေတာဆင္႐ုိင္းတေကာင္နဲ႔ ပက္ပင္းတုိးလုိက္ရတဲ့ ကမၻာဦးလူသားရဲ႕ အႏၱရာယ္တံခါးဝ။ က်ားသစ္တေကာင္ရဲ႕ ေရွ႕ေမွာက္ကုိ ေရာက္သြားတဲ့ ကမၻာဦးလူသားရဲ႕ အႏၱရာယ္တံခါးဝ။ ေခ်ာက္ကမ္းပါးႀကီးေတြရဲ႕ ေျခတဖဝါးစာ ႏႈတ္ခမ္းပါးကေန တြယ္ကပ္ေလွ်ာက္သြားေနတဲ့ ကမၻာဦးလူသားရဲ႕ အႏၱရာယ္တံခါးဝ။ အဲသည္ တံခါးဝေတြ လုိပဲ မ်က္ေမွာက္ေခတ္လူသားရဲ႕ ထမင္းကုိရွာၿပီး ျပန္တဲ့လမ္းဟာလည္း အႏၱရာယ္ေတြနဲ႔ ႁပြမ္းတီးေနဆဲပါ။

အိမ္ကုိ ျပန္လာေနတဲ့ စက္ဘီးသမားကေလးနဲ႔ မႏၱေလးဘက္ကုိ အတင္းေမာင္းဝင္သြားတဲ့ ဘတ္စကားႀကီး တုိ႔ရဲ႕ တံခြန္တုိင္ရြာနားက လမ္းေပၚမွာ မုိးသက္မုန္တုိင္းေတြရွိတယ္။ ရန္ကုန္ဘက္ကေန ဒလဘက္ကုိ ျဖတ္ ကူးလာတဲ့ အျမည္းေရာင္းသူေလးရဲ႕ ရန္ကုန္ျမစ္ေပၚက ညမွာ ကံဆုိးမိုိးေမွာင္ေတြရွိတယ္။ အလုပ္သမား ေခါင္းကေန တင္ပါးကုိ လွမ္းအပုတ္ခံလုိက္ရတဲ့ ပန္းရံသမကေလးရဲ႕လမ္းမွာ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ေတြရွိတယ္။ ဧည့္ႀကိဳေကာင္မေလးနဲ႔ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ ကုန္သြယ္သမားႀကီးၾကားမွာ မစြမ္းရင္းေတြ၊ ကန္စြန္းခင္းေတြ ရွိတယ္။ ကမ္းနဲ႔ ေဝးရာကုိ ထြက္သြားတဲ့ တံငါေလွကေလးနဲ႔ ေလ႐ုိင္းေရ႐ုိင္းေတြၾကားမွာ ေလာကဓံလႈိင္းလုံး ေတြရွိတယ္။ တခ်က္ခ်င္း ေခါင္းကုိ ရမ္းခါလုိက္တဲ့ ဆုံလည္ကုလားထုိင္ေရွ႕က မတ္တပ္ရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ ေျခ ေထာက္အစုံမွာ ေလးလံတဲ့ ေျခလွမ္းေတြရွိတယ္။ ႏြား႐ုိင္းတေကာင္လုိ တ႐ွဴးထုိး ခုတ္ေမာင္းသြားေနတဲ့ အ ျမန္ရထားေပၚက တတြဲၿပီးတတြဲ ကုိယ္ကုိလႊဲသြားေနတဲ့ ေစ်းသည္ကေလးေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာ လြတ္က်သြား တဲ့ အိပ္မက္ေတြရွိတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္ေလ။ က်ေနာ္တုိ႔တေတြဟာ တေန႔မဟုတ္တေန႔၊ တနည္းမဟုတ္တနည္းနဲ႔ ဖုိထားတဲ့ မီးကေလး မ်ား ရွိရာကုိ အျပန္မွာ ေနာက္က်ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာ ေအာင္ခ်ိမ့္ကေတာ့ အဲသည္လုိ အျပန္မလွႏုိင္ၾက တဲ့ လူသားရဲ႕ဘဝကုိ ေဖာ္ျပရင္းက ေသာကဗ်ာပါဒဆုိတဲ့ မုိးေတြ သည္ေလာကမွာ မတိတ္ေတာ့ဘူးလားလုိ႔ ေမးရင္း ‘၁၉၉၆၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ရနံ႔သစ္’ ထဲက သူ႔ရဲ႕ကဗ်ာကုိ အဆုံးသတ္ထားခဲ့ပါတယ္။

ကားတစင္း ေသေနေပါ့

ေညာင္ပင္ႀကီးရဲ႕ေအာက္မွာ

မုိးက မတိတ္ေတာ့ဘူးလား

ေဟာဒီေလာကမွာ။ ။

အျပန္လမ္း မေျဖာင့္တန္းႏုိင္ပုံကုိ ကားတစင္း ေသေနေပါ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာက။ လမ္းေပၚမွာ လူေတြတပုံတပင္ ႀကီး မိသားစုအသုိက္အျမံဳရွိရာကုိ ျပန္သြားေနၾကတယ္ေလ။ ခ်စ္ေမတၱာေတြ ယူေဆာင္သြားၾကပါစ။ ရြာေသာ မုိးေတြကလည္း တိတ္သြားၾကပါစ။ ဖုိထားတဲ့ မီးကေလးေတြ မၿငိမ္းခင္ ေရာက္သြားၾကပါစ။ တံခြန္တုိင္ရြာနား က ပက္စက္လွတဲ့ ျမင္ကြင္းဟာ မႏၱေလးကုိ ေရာက္တဲ့အထိ က်ေနာ့္မ်က္လုံးထဲက မထြက္ေတာ့ဘူး။     ။

ေမာင္သာခ်ိဳ

Read More

ပဲျပဳတ္

၀ါေခါင္လဆိုတာ မႏၱေလးမွာ ၿမိဳ႔တကာ နယ္တကာက လာတဲ့ ဧည့္သည္အမ်ားဆံုးလ တလပါပဲ။ ဒီလမွာ ေတာင္ျပဳန္းနတ္ပြဲ၊ ရတနာဂူနတ္ပြဲေတြက ႐ွိသကိုး။ အဲဒီေတာ့ နတ္ပြဲလာခ်င္သူက မႏၱေလးကို စတည္းခ်ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တည္းခိုခန္းေတြ ဘယ္လိုပဲ ေပါေပါ အိမ္ေတြမွာလည္း ဧည့္ေတြက ႐ွိတာပဲ။ အေ၀းကဧည့္သည္ကို မႏၱေလးအိမ္႐ွင္က နံနက္အေစာစာအျဖစ္ ပဲပလာတာ၊ ပဲျပဳတ္နဲ႔ နံျပား၊ ပဲျပဳတ္နဲ႔ ေပါင္မုန္႔၊ ပဲျပဳတ္နဲ႔ ထမင္းဆီဆမ္း၊ ငါးေျခာက္ဖုတ္ စတာေတြနဲ႔ ေကၽြးေမြးေလ့ ႐ွိပါတယ္။ ဧည့္သည္က ပဲျပဳတ္စားရရင္ မႏၱေလးပဲျပဳတ္ ေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း ေျပာၾကပါၿပီ။ သူတို႔ဆီမွာလည္း ပဲျပဳတ္
႐ွိေတာ့႐ွိတာပါပဲ၊ ဒါေပမယ့္ မႏၱေလးပဲျပဳတ္ကိုေတာ့ မမီဘူးတဲ့။

ဧည့္သည္က အဲဒီလိုေျပာရင္ အိမ္႐ွင္ကလည္း ေက်နပ္လို႔။ မႏၱေလးက ပဲျပဳတ္ႀကိဳက္တယ္မဟုတ္လား။ မနက္ မလင္းတလင္း ေ၀လီေ၀လင္းမွာ "ပဲ" ဆိုတဲ့အသံ ၾကားလိုက္ရင္ တအိမ္က မဟုတ္ရင္ တအိမ္က ေခၚ၀ယ္တာပဲ။ အမ်ားအားျဖင့္ ပဲသည္ကို ေဖာက္သည္လုပ္ထားၾကတာ။ ကိုယ့္ေဖာက္သည္ကို မမီလိုက္ေတာ့မွ တျခားအသည္ကို ပ်ံက် ၀ယ္စားတာ။


ပဲျပဳတ္ဟာ မနက္ (၈) နာရီေလာက္မွ ၀ယ္ခ်င္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ပဲသည္ေတြအားလံုး ေရာင္းလို႔ ကုန္ၾကၿပီ။ သိပ္စားခ်င္ရင္ ညေန (၂) နာရီ (၃) နာရီမွာမွ တပတ္လာေရာင္းတဲ့ ပဲသည္ကို ၀ယ္စားေပေတာ့။ ဒါေပမယ့္ ညေနေရာင္းတဲ့ ပဲျပဳတ္က စားေတာ္ပဲျပဳတ္ မပါဘူး။ စြန္တာနီပဲ၊ သိပၸံပဲေတြကို ျပဳတ္ေရာင္းတာ။
မႏၱေလးေရာက္အေ၀းဧည့္သည္က မႏၱေလးပဲျပဳတ္ ေကာင္းတဲ့အေၾကာင္း ေျပာလာရင္ ဟုတ္ပါတယ္လို႔ ေထာက္ခံခ်င္ပါရဲ႔။ ကၽြန္မလည္း တျခားအရပ္က ပဲျပဳတ္ကို စားဖူးတာပဲ။ မႏၱေလးပဲျပဳတ္နဲ႔ေတာ့ အေရာင္ အေသြးခ်င္းကစၿပီး ကြာတယ္။ တျခားပဲျပဳတ္ေတြက ညစ္ပုပ္ပုပ္နဲ႔။ မႏၱေလးပဲျပဳတ္ကေလးကေတာ့ ၀ါလို႔ ၀င္းလို႔။ ဒီလို အေရာင္အေသြးကြာရတာက ပဲကိုေ႐ြးၿပီးမွ မျပဳတ္လို႔ပါ။ စားေတာ္ပဲမွာ ပဲေဆးလံုးလို႔ ေခၚတဲ့ စားေတာ္ပဲလံုး အနက္ကေလးေတြလည္း ေရာလ်က္ ပါပါတယ္။ အဲဒါကို မႏၱေလးပဲသည္က ပဲကို ေရစိမ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ေ႐ြးယူထားလိုက္တာပါ။ သူနဲ႔အတူ ေရာလည္း မစိမ္ဘူး။ ေရာလည္း မျပဳတ္ဘူး။ ေရာျပဳတ္ေတာ့ ပဲေဆးလံုးရဲ႔ အနက္ေရာင္ကကၽြတ္ၿပီး စားေတာ္ပဲကို လူးေတာ့ ပဲျပဳတ္အေရာင္ဟာ ၀င္းမေနမေတာ့ဘဲ ညစ္ပုပ္ပုပ္ ျဖစ္သြားတာေပါ့။မႏၱေလးက ပဲျပဳတ္သည္က ပဲကို ပြဲ႐ံုက ၀ယ္လာၿပီးေတာ့ ပထမ ဗန္းထဲမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ေ႐ြးပါတယ္။ သူတို႔က ပဲေဆးလံုးေခၚတဲ့ ပဲနက္ကေလးေတြကို တေစ့မက်န္ ေ႐ြးၿပီး ဘူးတဘူးနဲ႔ တျခားထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ပိုးကိုက္ထားတဲ့ ပဲေစ့၊ မေအာင္ျမင္တဲ့ ပဲေစ့ကေလးေတြကို တျခားေ႐ြးတယ္။ ေ႐ြးတဲ့အခါ တကယ္စင္ေအာင္ ေ႐ြးတာပါ။ ပဲပိုးကိုက္တို႔၊ ပဲစုန္းျပဴးျဖစ္မယ့္ မေအာင္တဲ့ ပဲေစ့ကေလးေတြကို ေ႐ြးၿပီးေတာ့ စုထားၿပီး ခိုစာေကၽြးမယ့္လူကို ေရာင္းစားပါတယ္။ ပဲေဆးလံုးကိုေတာ့ စုထားၿပီး သီးျခားျပဳတ္ၿပီး ေန႔လည္တေခါက္ ပဲျပဳတ္ေရာင္းထြက္တဲ့အခါ စြန္တာနီပဲျပဳတ္ေရာင္းရင္း ပဲေဆးလံုးျပဳတ္လို႔ သီးျခား ျပဳတ္ေရာင္းပါတယ္။ ပဲေဆးလံုးျပဳတ္ဟာ စားေတာ္ပဲပါဘဲ။ နက္ေနလို႔သာကိုး၊ အဲဒီေတာ့ သူ႔ကို သန္႔ၿပီး ျပဳတ္ေရာင္းတဲ့အခါ အေရာင္နက္တာကလြဲလို႔ သူလည္း ခ်ိဳတာပဲ၊ ႏူးညံ့တာပဲ။

ေနာက္ၿပီး ပဲရဲ႔သေဘာက ေရစိမ္တဲ့အခါ ပြ႐ံုမစိမ္ဘဲ အေညႇာင့္ေပါက္ေအာင္ ေပါက္တဲ့အေညႇာင့္ေလး ႐ွည္လာတဲ့အထိ ထားၿပီးမွ ျပဳတ္ရင္ ပိုခ်ိဳပါတယ္။ ပဲအေညႇာက္ မေပါက္ခင္ ျပဳတ္ရင္ အခ်ိဳနည္းပါတယ္။

မႏၱေလးမွာ အရင္ကေတာ့ စားေတာ္ပဲထဲမွာ အခ်ိဳဆံုး အမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ ေ႐ႊဘိုစားေတာ္ပဲကို ပဲျပဳတ္သည္ေတြ က ေ႐ြး၀ယ္ၿပီး ျပဳတ္ၾကတယ္။ တျခား အရပ္က ပဲကို မႏၱေလးပဲျပဳတ္သည္က မႀကိဳက္ဘူး။

စားေတာ္ပဲက ေ႐ႊဘိုနယ္က ထြက္တာကို ေ႐ႊဘိုစားေတာ္ ေခၚတယ္။ အနက္ေျပာက္ကေလး ေသးေသးကေလးတေျပာက္ အေညႇာင့္ေပါက္မယ့္ အနားမွာ ပါတယ္။ အလံုးေသးတယ္။ ကေန႔ေပါက္ေစ်း သံုးတင္းကို ၄၈၀ိ/- ေလာက္ ႐ွိတယ္။ သူက ေစ်းအရဆံုးပဲ။ ကၽြန္းစားေတာ္လို႔ေခၚတဲ့ စားေတာ္ပဲက အလံုးမွာ ေ႐ႊဘိုပဲထက္ ႀကီးတယ္။ ထီးခ်ိဳင့္တို႔၊ ေကာလင္းတို႔ ဘက္က ထြက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက ၄၅၀ိ/- ၄၆၀ိ/- ေစ်း ႐ွိပါတယ္။

စားေတာ္ပဲမွာ အလံုးအႀကီးဆံုးကေတာ့ မထုစားေတာ္လို႔ ေခၚတဲ့ ခ်င္းတြင္း အလယ္ပိုင္းက ထြက္တဲ့ စားေတာ္ပဲပါဘဲ။ ကေလး၀၊ ကေလးၿမိဳ႔၊ မစိန္မထု အဲဒီဘက္က ထြက္တာပါ။ သူက အလံုးႀကီးၿပီး ခ်ိဳရာမွာ ေ႐ႊဘိုပဲကို မမီပါဘူး။ သူေပါက္တဲ့ေစ်းက ၄၂၅ိ/- ၄၃၀/ိ- ႐ွိပါတယ္။

အဲဒီလို ႐ွိရာမွာ အရင္ကေတာ့ မႏၱေလးပဲျပဳတ္သည္က ေ႐ႊဘိုစားေတာ္ကို ရေအာင္ ၀ယ္တယ္။ အေညႇာက္ေပါက္ေအာင္၊ အေညႇာက္႐ွည္ေအာင္ထားတယ္။ ၿပီးမွ ျပဳတ္ပါတယ္။

ပဲျပဳတ္တဲ့ ေနရာမွာလည္း အိုးနဲ႔ ပဲနဲ႔ အေလာေတာ္ ထည့္ျပဳတ္မွ။ အိုးေခ်ာင္ေနရင္ အခြံ ကၽြတ္တယ္။ ေရကို လိုသလို လိုက္ေပးရတယ္။ ၿပီးေတာ့ မီးကို တအားမထိုးဘဲ ပထမ ထင္းမီးနဲ႔ ျပဳတ္၊ ေနာက္မွ လႊစာမီးနဲ႔ ႏွပ္ထားမွ အိအိစက္စက္နဲ႔ အလံုးမပ်က္႐ွိၿပီး နပ္တာပါ။

ဒုကမၻာစစ္မျဖစ္ခင္က မႏၱေလးမွာ ပဲျပဳတ္ေကာင္းတယ္လို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ ပဲသည္ႏွစ္ဦး ႐ွိပါတယ္။ တေယာက္က ေဒၚဖြားခ်စ္တဲ့။ တေယာက္က ေဒၚစီတဲ့။ သူတို႔ ပဲဆိုရင္ စိတ္ခ်လက္ခ် စားေရာ့။ ပဲျပဳတ္ကို လူတိုင္းမေရာင္းဘူး။ ရသာႀကီး႐ြာက မႏၱေလးလာၿပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ လူေတြရဲ႔ ဇနီးေတြက ေရာင္းတာ။ သူတို႔က တ႐ြာတည္းသားခ်င္း စုေ၀းေနၾကတယ္။ ရသာတန္းတို႔၊ ပဲ၀င္းတို႔ဟာ သူတို႔ အရပ္ပဲ။

ေဒၚစီတို႔၊ ေဒၚဖြားခ်စ္တို႔က ပဲအျပဳတ္ေကာင္းေတာ့ တခ်ိဳ႔ ပဲေရာင္းခ်င္တဲ့ မိန္းကေလးေတြက သူတို႔ဖို႔ ပိုျပဳတ္ေပးပါ။ ေရာင္းပါရေစဆိုလို႔ ေနာင္သူတို႔ အသက္ႀကီးလာေတာ့ ပဲဒိုင္ခံျပဳတ္ေပးၿပီး သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ထြက္မေရာင္းဘဲ ေနတယ္ေလ။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ျပဳတ္တဲ့ ပဲကေတာ့ မနပ္တဲ့အေစ့ မပါဘူး။ မခ်ိဳမွာလည္း မပူနဲ႔။

ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ပဲျပဳတ္က ၂၅ က်ပ္သားမွ သံုးျပား ေပးရတာ။ အလုပ္သမားအိမ္က မနက္လင္းေတာ့ ပဲျပဳတ္ (၃) ျပားဖိုး ၀ယ္ၿပီး ညက က်န္ေအာင္ခ်က္ထားတဲ့ ထမင္းၾကမ္းကို ပဲျပဳတ္ ဆီဆမ္းနဲ႔ တအိမ္လံုးစား၊ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္း တအိုးေသာက္ၿပီး အေဖက အလုပ္ဆင္းတာ။ ပဲျပဳတ္ဟာ ဆင္းရဲသားစာပဲ။

ခုေတာ့ ပဲျပဳတ္က အစိတ္သားကို ၅ိ/- တဲ့။ ထမင္းကလည္း က်န္ေအာင္ခ်က္ဖို႔ထား၊ ၀ေအာင္မွ အႏိုင္ႏိုင္။ ဆီေစ်းကလည္း တဆယ္သား ၇ က်ပ္ ၅၀ ျပားတဲ့။ ၿပီးေတာ့ ပဲျပဳတ္ကေလ ကၽြန္မတို႔ ငယ္တုန္းက စားခဲ့ရတဲ့ ပဲျပဳတ္နဲ႔ သိပ္ကြာတာပဲ။ မႏၱေလးပဲျပဳတ္သည္က အရင္လို ေ႐ႊဘိုစားေတာ္ကိုလည္း ရေအာင္မ၀ယ္ေတာ့ဘူး။ မထုက ေစ်းေပါေတာ့ မထုစားေတာ္ပဲ ၀ယ္တယ္။ ၀ယ္ရာမွာလည္း တျပည္ခ်င္း ႏွစ္ျပည္ခ်င္း ၀ယ္ရတာ။ ပဲေစ်းက ႀကီးတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ တေန႔စာပဲ ၀ယ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။ အရင္းမ႐ွိလို႔။ ပဲကို အေညႇာက္ေပါက္ေအာင္ ထားဖို႔က (၃) ရက္ ၾကာမွ အေညႇာင့္႐ွည္တာမို႔ အနည္းဆံုး (၃) ရက္စာ ပဲဖိုး ႐ွိဖို႔ လိုပါတယ္။

ခုေတာ့ ပဲသည္ခမ်ာမယ္ ပဲ၀င္းမီးေလာင္ေတာ့ မီးေဘးဒုကၡသည္ ျဖစ္ၿပီး ေလယဥ္ကြင္းႀကီး အေ႐ွ႔ဘက္က ပဲျဖဴကုန္း ေရာက္သြားေရာ၊ ပဲျဖဴကုန္းကေနၿပီး မႏၱေလးေဖာက္သည္ေတြဆီကို လာေရာင္းဖို႔က ကားခလိုလာတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ လင္ေယာက်္ားက စက္ဘီးကေလး ဘာေလး စီးႏိုင္ေအာင္ ေခ်ာင္လည္ရင္ ပဲေတာင္းေရာ၊ သူေရာ စက္ဘီးေ႐ွ႔က ဘားတန္းေပၚက ထိုင္လိုက္ခဲ့ၿပီး မႏၱေလး လာေရာင္းရတယ္။

ေရာင္းျပန္ေတာ့လည္း သူ႔ပဲျပဳတ္က အေညႇာက္မေပါက္႐ံုမက ပဲေတြက ပိုးသတ္ေဆး ျဖန္းထားတဲ့ပဲမို႔ ပိုးသတ္ေဆးေစာ္ နံရဲ႔လား နံရဲ႔။ ထင္းသိပ္မကုန္ဘဲနဲ႔ ျမန္ျမန္ႏူးေအာင္ ေဆာ္ဒါထည့္ျပဳရေတာ့ ေဆာ္ဒါေစာ္နံလား နံရဲ႔။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့လည္း ေဆာ္ဒါေတာင္ ၀ယ္မထည့္ႏိုင္႐ွာဘူး။ သဲဆပ္ျပာကို ေရေဖ်ာ္ၿပီး သဲဆပ္ျပာက ရတဲ့ ေဆာ္ဒါရည္ကို ထည့္ျပဳတ္ရတာပါ။

အဲဒီေတာ့ ပဲျပဳတ္က မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ဒါသာျဖစ္တယ္ တဆယ္သား ၂ိ/- ေရာင္းတာ။ ပဲ ၁၀ က်ပ္သားဆိုတာလည္း ဘာမွ မ်ားတာမွ မဟုတ္ပဲ။ အရင္က အဆစ္ေပးသေလာက္ ႐ွိတာ။

ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကမ်ား ပဲသည္ကို အိမ္ကေခၚ၀ယ္လို႔ ပဲသည္ အိမ္၀မွာ ပဲေတာင္းခ်ၿပီဆိုရင္ အိမ္႐ွိတဲ့ ကေလးေတြက အားလံုးထြက္လာၿပီး ပဲသည္နားမွာ ၀ိုင္းအံုၾကတာပဲ။ အဲဒီေတာ့ ပဲသည္က အင့္ေရာ့နဲ႔ ကေလးလက္နဲ႔ တဆုပ္စီ သူ႔ပဲျပဳတ္ ထည့္ေပးတာပဲ။ ကေလးလက္ေဆာင္။ ဒါကိုက ၁၀ က်ပ္သားမကပါဘူး။ ပဲျပဳတ္ကလည္း ခ်ိဳသကိုး၊ ႏုညံ့သကိုး။ ပဲျပဳတ္မႀကိဳက္တဲ့ ကေလးတေယာက္မွ မ႐ွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လက္ထဲက ဟာကုန္ေတာ့ ထပ္ေတာင္းခ်င္တာ။ အဲဒီမွာ ပန္းကန္ကိုင္ၿပီး ပဲ၀ယ္ထြက္လာတဲ့ အေမတို႔၊ အစ္မတို႔က ျမင္ေတြ႔သြားၿပီမို႔ ဟဲ့ ေတာ္ၾကေတာ့ဆိုၿပီး ပဲသည္နားက ဆြဲေခၚသြားတာ ခံခဲ့ရတာပါ။

ကၽြန္မတို႔ ႏိုင္ငံက ေျမၾသဇာကလည္းေကာင္း၊ ဥတုရာသီကလည္းေကာင္းေတာ့ ပဲဟာ အမ်ိဳးေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ထြက္႐ွိပါတယ္။ (၁) ေထာပတ္ပဲ၊ (၂) ပဲစြန္တာနီ၊ (၃) ပဲစြန္တာျပာ၊ (၄) ပဲၾကား၊ (၅) ပဲႀကီး၊ (၆) ဗိုလ္ကိတ္ပဲ၊ (၇) သိပၸံပဲ၊ (၈) ပဲပုပ္ေစ့ စတဲ့ ခပ္ျပားျပားပဲေတြ။ (၁) မတ္ပဲ၊ (၂) ပဲဒီစိမ္း၊ (၃) ပဲေနာက္၊ (၄) ပဲလြန္း၊ (၅) ပဲယဥ္၊ (၆) ပဲစင္းငံု၊ (၇) ပဲရာဇာ၊ (၈) ပဲခ်ဥ္ေပါင္၊ (၉) ကုလားပဲ၊ (၁၀) စားေတာ္ပဲ၊ (၁၁) ႏိုင္လြန္ပဲ၊ (၁၂) ပဲျဖဴေလး၊ (၁၃) ေျမေထာက္ပဲ စတဲ့ ပဲအလံုးေတြ အမ်ိဳးေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ထြက္ပါတယ္။ အဲဒီ ပဲေတြကို ႏိုင္ငံျခားတင္ပို႔တယ္ဆိုရင္ အိႏၵိယလည္း ၀ယ္ခ်င္တာပဲ၊ ဂ်ပန္ကလည္း ၀ယ္ခ်င္တာပဲ။ တ႐ုတ္ကလည္း ၀ယ္ခ်င္တာပဲ။ အဲဒီ ပဲအမ်ိဳးေပါင္း ၂၀ ေလာက္ထဲမွာ ပဲျပဳတ္လုပ္ေရာင္းတဲ့ စားေတာ္ပဲကေတာ့ သ႑ာန္အားျဖင့္ လံုးလည္း အလံုးဆံုး၊ အရသာလည္း အခ်ိဳဆံုးနဲ႔ အႏူးညံ့ဆံုးမို႔ အေကာင္းဆံုးပဲဆိုၿပီး ဘုရင္မ်ား စားဖို႔ ေတာ္ဆက္သ ရတဲ့ပဲ၊ ဘုရင္မ်ားကလည္း ႀကိဳက္ၾကလို႔ "စားေတာ္ပဲ" လို႔ ေခၚတာပဲ။။      လူထုေဒၚအမာ

Read More

BOOKSATLL

စာအုပ္တန္း    

ကြ်န္ေတာ္ ပန္းဆုိးတန္းက စာအုပ္အေဟာင္းတန္းကို မေ၇ာက္တာ အေတာ္ၾကာျပီ။ အေတာ္ၾကာဆို ေလးႏွစ္နီးပါးရွိျပီ။တမာနံ.သင္းေသာ အညာေျမမဟုတ္၊ ပိေတာက္နံ. သင္းေသာ သၾကၤန္ခ်ိန္မဟုတ္ စာအုပ္နံ. သင္းေသာ အေဟာင္းတန္းေလးသာျဖစ္သည္။ စာအုပ္ေတြက ညိုမဲမဲ ဖရိုဖရဲ၊ စာရြက္ေတြျပဳတ္ထြက္ႏွငိ့။ သည္အေဟာင္းေတြကိုပဲ တယုတယကိုင္ရတာကိုးက ကြ်န္ေတာ္အတြက္ျမတ္ႏိုးဖြယ္။ က်ြန္ေတာ္တ္ို.လို ေတာင္ဖတ္ေျမာက္ဖတ္ ေတာင္ရွာေျမာက္ရွာေတြအတြက္ သည္ေနရာက ရတနာသိုက္၊ သည္ေနရာမွာ စာအုပ္ေကာင္းေလးေတြ ေစ်းေပါေပါႏွင့္ ၇ႏိုင္သည္။ တခါက ဟင္းမင္းေ၀း၏ ပငိလယ္ျပာႏွင့္အုိတံငါ စာအုပ္ကို ၅၀၀ႏွင့္ ၇ႏွိင္သည္..ေဟာင္ေကာင္လိုေနရာမ်ိဳးမွာ ေဟာင္ေကာင္ေဒၚလာ၆၀တန္ေသာစာအုပ္ေတြ။က်ြန္ေတာ္မွာ အက်င့္တစ္ခုရွိသည္ ဘယ္ေန၇ာေရာက္ေရာက္ ဘယ္ေဒသသြားသြားစာအုပ္ေတြ ရွိရာသြားခ်င္သည္။စာၾကည့္တိုက္ စာအုပ္ဆိိုင္စသည္။တရုတ္ႏုိင္ငံမွာ အဂၤလိပ္မူရင္းစာအုပ္ေတြ ေစ်းမေပါပါ။ အလြန္းေစ်းၾကီးသည္။ကြ်န္ေတာ္လည္းမူရင္းမတတ္နိုင္ပါ စာၾကည္.တိုက္သြားရသည္။ျမန္မာျပည္မွာ ဆိုရင္ေတာ.အေဟာင္းတန္းသြား၊ ရတနားကြ်န္း ၀တၳဳထဲ ကဂ်င္နီလုိ စာအုပ္ေတြထဲက ရတနာေတြလို ေတြျငားရွာၾကည္.သည္။လက္ေတြနွင္.ဖြသည္။ဟိုလက္ညွိုးထိုး သည္ လက္ညွုိးထိုး၊သခင္စိုးကေတာ. အ၇င္းက်မ္းကိုစာအုပ္ဆိုင္သြားရင္းဖတ္သည္ဟု ဖတ္ရဖူးသည္။ တခါတေလ ကြ်န္ေတာ္ သူ.ကို အတုခိုးသည္။ေစ်းၾကီးစာအုပ္ေတြဆိုလွ်င္ တစ္ဆိုင္မွတစ္ဆိုင္သို.ေျပာင္းကာဖတ္သည္။ဒါေပမယ္.ဆိုိင္ရွင္မ်က္ေထာင့္နီၾကီးနွင့္ၾကည္.တာေတာ.ခံရမည္။သည္လုိနွင့္က်ြန္ေတာ္စာအုပ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားျပီးခဲ.သည္။စာအုပ္အေဟာင္တန္းေလးကို ဆရာၾကီးေဇယ်က လူမြဲတုိ.၏ တကၠသိုလ္ဟု ၀ိျဂိုလ္ျပဳခဲ.သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို.လိုစာသမားေတြအတြက္ေတာ. စာေပတကၠသိုလ္ျဖစ္သည္။ စာအုပ္တန္းမွ စာအုပ္ေဟာင္းေရာင္းေသာ ဖုိးသင္းခိုင္ ကေတာ. ပီမိုနင္းေက်းဇူးေၾကာင့္ ငါဒီဘ၀ေရာက္တာေပါ.ဟု ေဆးျပင္းလိပ္ၾကီးခဲျပီးေျပာျပတတ္သည္။ သူ.ဆိုင္သည္အေဟာင္းတကာ.အေဟာင္းတုိ.စံုရာျဖစ္သည္။ဖိုးသင္းခုိင္ကေတာ. ေဆးျပင္းလိပ္အနံ.နွင္. စာအုပ္ေဟာင္းနံ.ေတြ ဂွုေနသူျဖစ္သည္။ယခုေတာ. အေ၀မွပဲ အေဟာင္းတန္းကို လြမ္းရေတာ.သည္။တခါတေလ ေလသင့္၇င္ေတာ.စာအုပ္ေဟာင္းအနံ.ရတတ္သည္ဟုကြ်န္ေတာ္ထင္ေနတတ္သည္။စာအုပ္အေဟာင္းတန္းကို စတင္သူမ်ားသည္ ဘာဘူတို.ျဖစ္ၾကသည္။အလုပ္လက္မဲ.ဘာဘူတို.၇၇ာဆြဲေရာင္းရာမွာ စတင္ခဲ.သည္။သည္လို အေဟာင္းတန္းၾကီးပြားလာ၇သည္ကေတာ. ဆရာေဇယ်၏ အၾကံပါသည္၏ ဆုိၾကသည္။အေဟာင္းတန္းမွာ စိုးျမင့္သိန္းကို ေတြႏုိင္သည္။သူသည္ ေ၀ဖန္ေရး စာေတြေရးေသာ စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္ဖြင့္ထားသူလည္းျဖစ္သည္။ကြ်န္ေတာ္တို.အေဟာင္းတန္းမွ ေရွ.ေခတ္ျမန္မာစာေပေလာကကို တေစ.တေစာင္းအကဲခတ္နုိင္သည္။ဆရာညိုျမ၏ အုိးေ၀၊ဂ်ာနယ္ေက်ာ္၊လူထု လိုအဆင့္ျမင့္စာေစာင္မ်ား။ဒါအျပင္ ထိုေခတ္၏ စာေပအဆင့္အတန္း စာေရးသားေသာအေၾကာင္းအရာေတြ၊ပြင့္လင္းမွုေတြကို လြမ္းဆြတ္လို.ရသည္။spectrumလို အဆင့္ျမင္. English magzineမ်ိုး သည္ေန.ေခတ္မွာ ရွိေစခ်င္သည္။ထိုေခတ္က ျမန္မာသတင္းစာတို၏ အဆင့္တန္သည္ အေရွ.ေတာင္အာရွတြင္ ထိပ္တန္းက ရွိသည္ဟု ဆရာေမာင္၀ံသေျပာတာ ဖတ္ရဖူးသည္။သည္ေန.ေခတ္ေ၇ာ၊ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္ကိုယ္ကုိယ္ျပန္ေမးျခင္းသာျဖစ္သည္။

စာအုပ္တန္ႏွင္.ပတ္သတ္လာလ်င္ ကြ်န္ေတာ္သာလ်င္ခံစားတတ္သူမဟုတ္ပါ။ ခပ္ေ၀းေ၀းမွ လွမ္းၾကည္.လွ်င္စာအုပ္တန္းသည္ ေတာင္ကမူကေလးေတြ နွင့္ ေတာင္ၾကားတစ္ခုလို ကြ်န္ေတာ္ထင္မိသည္။ စာအုပ္ပံုေလးေတြက ခပ္မို.မို. စာအုပ္စဥ္ေတြကခပ္ေဟာင္းေဟာင္း။ကြ်န္ေတာ္ စာအုပ္တန္းေရာက္သြားလ်င္ အ၇ာ၇ာကို တဒဂၤေမ.ေမာသြားတတ္သည္။တစ္ဆုိင္မွ တစ္ဆိုင္သို.ကူး စာတစ္အုပ္မွတစ္အုပ္သို.ေျပာင္းကိုင္ကာ ၾကည္ႏူးေနမိသည္။ စာအုပ္ေဟာင္းတန္းႏွင့္ပတ္သတ္လာလ်င္ ဆရာၾကီးေဇယ်၏ စကားမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္အမွတ္ရမိေနေသးသည္။ဆ၇ာေဇယ်က ျမန္မာ.မ်က္ပြင္္တြင  ္သည္လို ေျပာခဲ.သည္ ’ကြ်န္ေတာ္တို.ကဲ.သို. ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွသျဖင့္ တကၠသိုလ္သို.မေ၇ာက္၇သူတုိ.အဖို. တကၠသိုလ္မွရရွိႏုိုင္ေသာ စာေပ ဗဟုသုတအျမင္က်ယ္မွု.မ်ားကို ကိုယ္တတ္နုိင္သေလာက္ ေသာ ေငြကေလးျဖင့္ ထိုစာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္ကေလးမ်ာမွ ၇၇ွိခဲ.ၾကေပသည္။စင္စစ္အားျမင့္စာအုပ္အေဟာင္းဆိုင္ကေလးမ်ားသည္ဆင္းရဲသားမ်ား၏  တကၠသိုလ္ျဖစ္၏။ သူတုိ.ေက်းဇူးကားၾကီးစြ။ သူတုိ.သာမရွိခဲ.ပါမူ ကြ်န္ေတာ္တို.မွာ ဗဟုသုတ က်ယ္၀န္းစြာ ရွာမွီးခြင့္ ၇မည္မဟုတ္။’တကယ္ေတာ. စာအုပ္သည္ စာသမားေတြအတြက္ ကမၻာတစ္ခုျဖစ္သလုိ စာအုပ္တန္းသည္ အစိတ္အပိုင္ တစ္၇ပ္အေနျဖင္.ပါ၀င္၇သည္သာ။ကြ်န္ေတာ္တစ္ခါကစာအုပ္တန္းသြားရင္း အလြန္လိုခ်င္ေနေသာစာအုပ္တစ္အုပ္ေတြ.ရသည္ ဖ၇င္းကလင္း၏ဘ၀အေၾကာင္း THE AUTOBIOGRAPHY OF BENJAMIN FRANKLIN  ျဖစ္သည္။  အာခီးမီးဒီးေအာ္သလိုထေအာ္လိုက္သည္ ‘EUREKA” တကယ္ကိုမေအာင့္နိုင္၍ေအာ္မိျခင္းသာ ေတြျပီ ေတြ.ျပီ။ တကယ္ကိုေတြ.ပါျပီ။ ဆုိင္ရွင္ကကြ်န္ေတာ္ယူမွာ ’ဒက္ခနဲ’ သိလိုက္ျပီ ေစ်းတင္ပါေတာ.သည္ ေစ်းဆစ္လိုမ၇ေတာ.ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ခမွာ မတတ္နိုင္ပါ လုိခ်င္အားၾကီးေနပါသည္ ၀ယ္ရပါေတာ.သည္။တခါတေလလည္း စာအုပ္တန္းမွာသည္လို ေတြၾကံဳ၇တတ္သည္။ေနာက္ကြ်န္ေတာ္သတိထားမိသည္မွ စာအုပ္တန္းလာသူအေတာ္မ်ားမ်ားသည္ စာဂ်ိဳးၾကေနသူေတြမ်ားသည္ မ်က္မွန္ထူထူ စာအုပ္ထူထူနွင့္လူမ်ား ကြ်န္ေတာ္တုိ ၾကားဖူးေနေသာ္လည္ းမျမင္ဘူးေသာ္စာေ၇းဆ၇ာမ်ား။အမွန္ေတာ. သည္ေနရာသည္ အသိျမင္တုိ. စတင္ေပါက္ဖြားေပးတတ္ေသာေနရာလညး္ျဖစ္သည္။သည္ေနရာမွာ ေလညင္းရွွတတရွိသည္၊ ေဂၚဂီရွိသည္ ဂြ်န္စတုိင္းဘတ္ရွိသည္ ဆရာျမသန္းတင့္ရွိသည္ ကြ်န္ေတာ္တုိ အသိေတြကို ရိုက္ဖြင့္ေသာ တူတစ္လက္ရွိသည္ ေဆာင္းည၏ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ႏွင္းစက္ရွိသည္ ူစာအုပ္ေတြ၏ ကိုယ္သင္းနံ.ရွိသည္။ အေဟာင္းတန္းလာ တူးဆြသူမ်ားထဲမွာ မႏၱေလးသားစာေရးဆရာဆ၇ာေန၀င္းျမင့္လည္းပါသည္။ သူ၏ျမိဳုျပပိုးမႊားမ်ားအက္ေဆးစာအုပ္တြင္သည္လိုေဖာ္ျပခဲ.သည္ ’ၾကိဳက္တာယူတစ္အုပ္တစ္ဆယ္ စာအုပ္ပံုေလးမွာ သူေတာ္ေတာ္ၾကာေငးေနလိုက္သည္။အဂၤလိ္ပ္ကဗ်ာစာအုပ္ေဟာင္းကေလးတစ္အုပ္ကို သူ ေကာက္ယူလုိက္သည္။အဖံုးမွာ THE POET SPEAKS လို. ေရးထားသည္။စာအုပ္ေလးက ေဟာင္းႏြမ္းေနျပီ။စာရြက္ေတြကို သူလွန္လုိက္သည္။သူက PERCY BESSHE SHELLEY  ၇ဲ. မုဆုိးမငွက္ကဗ်ာေလးကို အလကားဖတ္ကာ ခ်ထားခဲ့သည္။ေရွ.မွာကေကာ။’ ကြ်န္ေတာ္တုိ.စာအုပ္ကေလးေတြကို သည္လုိျမည္းစမး္လိုိ၇သည္။တစ္ခါ စာအုပ္တန္းသြားရင္း ေဆးျပင္းလိပ္ခဲေနေသာ လူတစ္ေယာက္ကို စိတ္ထဲ ဖ်တ္ခနဲ ေတြ.လုိက္သည္။မွုန္း၀ါး၀ါးေဆးလိပ္ေငြ.ေတြၾကား ျပန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ဆ၇ာေဇယ် မရွိေတာ.ပါ။ေဆးျပင္းလိပ္နံ. စာရြက္နံ.နဲ. စာအုပ္အေဟာင္းတန္းကေလးကေတာ.ရွိေနဆဲ။      

Read More